Blueszomer in Zeeland

Zaterdag 9 mei 2009, tweede festivaldag Bluesfestival Kwadendamme
 

Zaterdag de dag van de dagen

Na een nogal koude en korte nacht maar met een stevig ontbijt in de maag trekt de massa weer richting de festivaltent. Er staan ons nu acht bands te wachten die net zoals vrijdag een diversiteit aan muziekstijlen zullen voorschotelen. Bij binnenkomst is de vloer van de festivaltent weer schoon. Chapeau aan de vrijwilligers die dit allemaal weer op een dergelijk korte tijd voor elkaar hebben gekregen.
 

De opening van de zaterdag ligt in handen van een bluesgrootheid, namelijk Boo Boo Davies. De man uit de Mississippi Delta die ooit begon als drummer maar zijn carrière heeft voortgezet als zanger/harpspeler. Samen met zijn Nederlandse medebandleden Jan Mittendorp op gitaar en John Gerritse trekt hij regelmatig door Europa. Zijn ervaring en kwaliteit zorgen ervoor dat een topper de spits afbijt. Uit het hele repertoire worden songs gespeeld waarbij voor zijn nieuwe cd: “Name of the game” wordt belicht. Een fantastisch trio op het podium dat weet hoe de blues gespeeld moet worden. Jammer is het dat in enkele gevallen Boo Boo Davis slecht te verstaan is, dit een te wijten aan het ontbreken van het ondergebit.

De Nederlandse Coup De Grace (ex-Strikes) gaat er direct voortvarend tegenaan. Van dik hout zaagt men planken zegt men wel eens. Dat spreekwoord gaat ook op in Zeeland. Sjors Nederlof bewijst eens te meer dat hij een begenadigd gitarist is. Rap, rauw, daar waar nodig ingetogen maar vooral strak. Dat geldt ook voor drummer Jody van Ooijen die weet wat hij uit zijn drumkit kan halen. Ook bassist Roelof Klijn is een fameus snaren plukker met bovendien een goede stem. Ondanks dat zij hun sound omschrijven als roots en rock ’n roll blues zal het bij de meeste te boek gaan als bluesrock. Maar in welke hokje je het ook wilt stoppen, het blijft gewoon goede muziek die ze maken.
 

Van James Harman en Gene Taylor hoor je veel, dan weer is het optreden tegenvallend en dan hoor je weer rondgaan dat ze een goed optreden hebben afgeleverd. In het eerste geval heb ik mijn ervaring wel opgedaan. Het kan eigenlijk alleen maar beter worden en dat bewijzen de mannen meer dan duidelijk. Zij hebben dan ook niet de minste muzikanten achter zich staan, op drums Wuff Maes; op de bas Clay Windham en Nathan James als gitarist. Voeg daarbij de ervaring en kwaliteiten van de twee frontmannen en je hebt een superformatie op het podium staan. Dat komt er al direct bij het eerste nummer uit. Dit wordt vervolgt met uitstekende uitvoeringen als ‘Crapshoot’, ‘It’s your Party Baby’ en ‘Before You Accuse Me’. Een haast onvergetelijk optreden dat menigeen zich jarenlang zal blijven herinneren als een van de betere optredens op het festival.

België is vertegenwoordig door de country swingjumpers The Seatsniffers. Met een mix van rockabilly, swing, jump en country hebben zij furore gemaakt op alle grote festivals in Europa en zijn graag geziene gasten. Vooral Piet de Houwer is een genadeloos goede drummer die de ogen van het publiek naar zich toe weet te trekken. Ondersteund met hun opzwepende sound is het voor hen een peulenschil om het publiek achter zich te krijgen. Hierbij kun je niet stil blijven staan, zelfs een fotograaf als ik dein mee op hun ritmische klanken.

Op de zaterdag, de tweede festivaldag, staat er in de Juke Joint tent altijd een pauze band geprogrammeert. Tussen de ombouwpauzes spelen Rag Mama Rag en Carolyn Wonderland ieder twee korte sets om het publiek op het festivalterrein te voorzien van goede pauzemuziek.

Rag Mama Rag doet dat met een mix van country en blues en Carolyn Wonderland met een stevig potje blues. Want gitaars spelen kan deze dame meer dan goed. Niet voor niets heeft ze getourd met Johnny Winter en Buddy Guy.
Bij Rag Mama Rag speelt multi talent Ashley Dow op een verscheidenheid aan instrumenten waarbij zijn akoestische lapsteel het meest opvalt. Het is prachtig om hem met zijn lapsteel op zijn knieën te zien spelen. Beide bands lukt het om erg veel publiek naar zich toe te trekken. Een reden voor mij om weer snel een goed plekje voor het podium te zoeken voor het maken van de foto’s.

Reba Russel Band uit de States houdt de sfeer vast die The Seatsniffers hebben gekweekt. Met een dijk van een stem, die zich uitstekend leent voor zowel de soul als de blues en voeg daarbij ook nog de gospel, vertolkt zij afwisselend eigen werk met covers. Mijn oog gaat tijdens dit optreden ook naar gitarist Josh Roberts, verdomd veel lijkend op Derek Trucks en haast net zo’n begenadigd gitarist, maar daar alleen steunt de band niet op. Ik mag hier zeker niet vergeten toetsenist en harpspeler Robert Nighthawk; Wayne Russell op de bas en Doug McMinn op drums. Hem kennen we nog van Mojo Buford waarmee hij hier al eens stond. Een prachtige set krijgen we te horen die naar mijn mening tot een van de toppers van het festival behoort.

Dat geldt overigens ook voor Eddy ‘The Chief’ Clearwater die samen met de huisband The Juke Joints op de planken staat. Ik was nogal sceptisch over ‘The Chief’ en sta dan ook al klaar met mijn mening dat ze weer een oude rot uit de kast hebben getrokken. Maar al gauw moet ik mijn mening bijstellen want in de gedrevenheid en het enthousiasme waarmee The Juke Joints het optreden openen gaat hij heel gemakkelijk mee en neemt daarmee dan ook gelijk het initiatief. Een prachtige entertainer in een nogal opvallende outfit met bijpassende hoes zorgen daarbij voor een prachtig schouwspel. Echter zijn spel is buitengewoon sterk, uiteraard stevig gepusht door The Juke Joints. En de songkeuze is meer dan uitstekend. Voor het meer dan dertig jaar oude nummer ‘I came up the hardway’ dat een soort autobiografie van zichzelf is krijg ik kippenvel. Maar ook het publiek gaat volledig door het dak. Wat krijgen we hier een ontzettend goed optreden voorgeschoteld en ik neem het mezelf kwalijk dat ik zo snel mijn mening aan mijn vrienden heb verteld. Volgende keer zal ik wat langer wachten om mijn mening naar voren te brengen.

De 17^e editie wordt afgesloten door de Ierse bluesrocker Eamonn McCormack, voorheen ook wel bekend als Samuel Eddy. Ook hij kent de slagen van de zweep en heeft met  o.a.: Rory Gallagher, Jan Akkerman, Johnny Winter en Nils Lofgren gewerkt. Van hem kun je altijd een stevige pot bluesrock verwachten waarbij zijn loopje tussen het publiek niet achterwege blijft. Er zijn blijkbaar veel bluesrockers in de tent want het blijft tot letterlijk het einde erg druk. Helemaal gek is dat ook niet. Want met zijn eigen werk en zijn coverwerk kun je goed meezingen. Sonnyboy wordt op het podium geroepen en jammed mee met de nummers ‘Rock Me Baby’ en ‘Sweet Home Chicago’ maar daarmee is het optreden nog niet ten einde. Eamonn gaat nog gestaag door en het publiek in zijn muziekgolven meenemend naar de klok van half twee.

Nafilosoferend hebben we een mooi festival achter de rug met voor mij enkele vrij opvallende optredens van Bas Paardekooper, Eddy ‘The Chief’ Clearwater en Reba Russel Band. Op naar de 18^e editie met hopelijk weer dezelfde vooruitzichten.