Met blueszomer in Zeeland kun je de gehele 17e editie van het Bluesfestival Kwadendamme omschrijven. Eigenlijk zit alles mee wat er maar mee kan zitten. Uitverkocht huis, goed weer, eten, drinken en vooral hele goede muziek. Een line-up van divers pluimage en voor iedereen wat wils.
Het kleine Zeeuwse plaatsje met zijn circa 800 inwoners, onder de rook van Goes, ontvangt in het weekeinde van 8 en 9 mei ruim 1300 bluesliefhebbers uit diverse landen. Op het voetbalveld midden in de kleine kern van het dorp staat de festivaltent verscholen tussen kerk en een batterij aan tenten, caravans en campers. 

Vrijdagavond als Bas Paardekooper samen met The Blew Crue de spits afbijt heb ik al in de gaten dat het drukker is dan normaal. En dat is mooi, zowel voor de optredende artiesten maar ook voor de organisatie en de vrijwilligers.
En ook dit bluesfestival heeft een traditie om te openen met een Nederlandse band zoals hierboven omschreven. De jonge gitarist Bas Paardekooper doet het voortreffelijk, met talent op gitaar heeft hij het al ver geschopt en wordt wel de Nederlandse evenknie van Danny Bryant genoemd. Een uitstekende opening en wat mij betreft voor de vrijdag een van de toppers.

Maar dat geldt in mijn ogen ook voor Tia and The Patient Wolves uit Frankrijk. Zij vertolkt de Chicagoblues en speelt veel covers van haar voorbeelden als Elmore James en Magic Slim dat ze heel handig afwisselt met haar eigen werk. Prima gitaarwerk, strak en gedegen echter aan haar Engelse uitspraak mag ze zeer zeker iets gaan doen. Ze heeft een goede stem maar de Franse tongval is storend als ze de Engelse songs zingt. Maar dat speelt dan weer een ondergeschikte rol en doet niets af aan de kwaliteiten van de band. 

Tussen de ombouwpauzes is het overigens lekker toeven op het festivalterrein. In tegenstelling tot Moulin Blues staan hier weinig marktkraampjes maar wel tentjes met heerlijk eten. Het reikt van belegde broodjes tot friet en Vietnamese loempia’s. Vooral die laatste gaan als een speer. 

Nine Below Zero, de Britse band, met misschien wel de meeste ervaring en talenten van de bands die vrijdag op het podium staan, doet het goed bij het publiek. Met de opener “On the road again” beginnen ze hun set voortvarend. Dat weten ze ook door te zetten en het publiek daarmee te amuseren. Maar het verzandt in een zee van covers die reiken van de blues naar mainstream en zelfs pop. Niet bepaald mijn ding op een bluesfestival. Naar mijn idee hadden ze deze band mogen wisselen met Bas Paardekooper. 

Big Dez, ook een band uit Frankrijk, maakt het weer goed met zijn aanstekelijke muziekstijl die het midden houdt tussen R&B, Chicagoblues, boogie en swing. Niet voor niets willen mensen als Sax Gordon en Preston Hubbard hun bijstaan op de cd “Night After Night”. Phil Fernandez, de zanger/gitarist van de band is een rustig maar gedreven persoon. Hij speelt heel ingetogen gitaar en het lijkt wel of zijn stem daarop is aangepast. Het komt allemaal heel rustig over maar raakt je blueshart diep. Een waardige afsluiter mag je wel zeggen, muziek waarmee je op pad kunt naar huis of in mijn geval terug naar de minicamping. Maar eerst de festivaltent doorkruizen over een veld van lege drankbekers. Conclusie: het publiek heeft kunnen genieten van een schitterende eerste festivaldag waarbij de meningen over de bands zeer zeker zullen verschillen. Maar zo eens nagevraagd te hebben zijn de meningen over Bas Paardenkooper gelijkluidend, een prima opening van het festival.