21^e Bluesnight Westendorp
Toppers strijken neer in Westendorp

Zaterdag 28 januari 2011
 

Al voor de 21^e keer wordt in het Gelderse Westendorp de ‘Bluesnight’ gehouden. Ieder jaar weer worden we verrast met een voorbeeldig bluesprogramma en dat geldt ook voor de sfeer. In 2011 is dat eigenlijk niet anders. Vier toppers uit binnen- en buitenland staan op het programma om ons vanaf half tien tot diep in de nacht, of liever gezegd vroeg in de morgen te vermaken met hun muziek. Na anderhalf uur rijden is het mooi om door de organisatie te worden ontvangen met een lekkere bak koffie en een buitengewone gastvrijheid.

De eerste topper: Tinez Roots Club bijt op het grote podium om half tien de spits af. De Nederlandse band staat het laatste jaar nogal in de belangstelling. Ze hebben op diverse grote festivals gespeeld en successen geboekt. Met hun aanstekelijke, wat ze zelf omschrijven als: ‘Rhythm ’n roll jazz music’ hebben ze de ban al snel gebroken in café De Vos. De mix van blues, jazz, rock ‘n roll en swing spreekt het publiek aan. In afwachting wat de band te bieden heeft staat het nog verspreidt in zaal en café maar door de opzwepende saxofoonklanken van Martijn ‘Tinez’ van Toor en Koen Schouten trekt men in grote getalen naar het hoofdpodium. Dit mag je gewoonweg niet missen, dampende sax met driftige drumpartijen van Henk Punter en indringend Hammondspel van Wolfgang Roggekamp die ervoor zorgen dat bij het eerste nummer ‘Flat Rat’ de sfeer er dubbel en dwars in zit. Gevolgd door ‘Something You Got’ en ‘Lovely Latina’ is de trend wel gezet voor de rest van de avond. Bij dit optreden is het verdomde moeilijk om stil te blijven staan. En diegene die niet durft te dansen zie je toch met minstens één voet ritmisch op de klanken mee ‘tapen’.  Het kan dan ook niet anders dat het publiek ruim vijf kwartier onafgebroken staat te genieten van dit fantastische en vooral swingende optreden.

Ondertussen dat Tinez Rootz zijn optreden naar het einde voert staat Bas Kleine and His Harmaniacs in het café met veel plezier zijn muziek te verkondigen. Ik heb deze band al veelvuldig gezien en krijg er geen genoeg van. Alleen al het feit dat ze zoveel lol op het podium hebben en dat ook uitstralen naar het publiek toe is grandioos. Daarbij komt dan ook nog de keuze in hun songs die de feestvreugde alleen nog maar verhoogt. Zoals ieder optreden praktisch begint de band nu ook met de bijna meezinger ‘It’s Party Time’. Iets wat ook in de praktijk wordt uitgevoerd zoals blijkt. Zij mogen drie sets spelen. Om te beginnen tijdens de ombouwpauzes maar ook als afsluiting van het festival en dat loopt door tot in de vroege ochtend. Maar wie maalt daar nu om, bij een lekkere pint, een broodje bal en goede muziek is het gemakkelijk om door te gaan tot aan het ‘gaatje’.

Terug naar het hoofdpodium daar staat topper nummer drie inmiddels klaar om met het optreden te beginnen. De uit de States afkomstige zangeres Dede Priest  en nu in Nederland wonend toert al een geruim aantal jaren succesvol door Europa. Op haar repertoire staat eigen werk afgewisseld met zeer interessante covers zoals ‘Way Down Deep’ van Freddie King. Haar begeleidingsband staat als een huis zonder twijfel, maar wat is Dede Priest gegroeid als zangeres. Ze heeft een dijk van een stem, haar timing is perfect en ze weet op het juiste moment de juiste snaar te raken. Met haar soulvolle warme stem met bluesy inslag zingt zij voor de vuist weg enkele formidabele songs zoals haar uitvoering van ‘Wade In The Water’.
Genieten doe ik vooral van haar eigen nummers. Eentje daarvan ‘Cotton Candy’ is bij mij toch wel favoriet. Een nummer met een lekkere stevige byte, een iets rauwere stem van Dede en in dit geval soepele gitaarlicks van ‘Guitar Ray’.  Het soulnummer ‘Blues Wine’ mag ik hierbij zeker niet vergeten, heel ingetogen door haar en de band gespeeld.
Het verbaast me overigens niet dat het publiek een toegift wil als afronding van een zeer aantrekkelijk en sterk optreden. Ik zit nu op hete kolen te wachten tot dat er nieuw werk op het glimmende schijfje uitkomt.

En "last but not least" is de Canadese gitarist David Gogo die altijd als hij in Europa toert dat samen met: Rob Geboers op toetsen, Ronald Oor achter de drumkit en Jasper Mortier op de bas doet. Hun toer brengt hen in België, Duitsland, Zwitserland en natuurlijk Nederland. Westendorp is een van de oorden waar de band speelt. David Gogo is misschien wel een van de meest ondergewaardeerde blues ’rock’ gitaristen van ‘over de grote plas’. Maar zijn kwaliteiten zijn overduidelijk aanwezig en doen totaal niet onder voor andere groten uit dit genre. Stevig gitaarwerk is zijn handelsmerk. Ik heb het dan niet over roekeloos gescheur over de snaren maar over degelijk tot in de finesses uitgewerkte strak gitaarwerk.
Er wordt stevig uitgepakt met ‘Louisiana Blues’ van Muddy Waters en daarna met het eigen nummer ‘Things Are About’. David is niet alleen een top-gitarist maar zingt daarnaast ook nog verdienstelijk. Overigens bestaat zijn hele band uit de absolute Nederlandse top in de blues en dat is natuurlijk niet voor niets. Ik mag hier zeker niet vergeten om David’s uitvoering van ‘Hoochie Coochie’ te vermelden. Een fraai uitgevoerd nummer met klasse. ‘She’s Allright’ draagt hij op aan zijn overleden collega Jeff Healey, een geste die het publiek weet te waarderen met een daverend applaus. Voor David is niets te gek eigenlijk, hij speelt voortreffelijke slide, en slide spelen met een lege bierfles aan zijn vinger vormt geen enkele belemmering. Het truckje met de gitaar op zijn rug een solo bespelen hebben we al vaker gezien maar het heeft wel wat. Het toppunt vormt natuurlijk zijn solo die hij al lopend tussen het publiek door speelt. Café De Vos is te klein hetgeen hier wordt geboden. En de absolute apotheose vormt ongetwijfeld de toegift. B.B. Kings’ ‘The Thrill Is Gone’ vormt daarbij de hoofdrol. Wat een prachtig uitgevoerd nummer om daarmee een optreden en een festival mee af te sluiten.

De 21^e editie van de Bluesnight gaat de boeken in als een festival met alleen maar toppers en een prima organisatie.