Menig een kent Leerdam als de glasstad, daar waar de verhevene glaskunst al eeuwenlang op een hoog niveau staat. Echter bij de blues-liefhebbers is Leerdam vooral bekend om zijn jaarlijks terugkerende bluesfestival. Zaterdag 7 maart vindt in Partycentrum ‘Het Dak’ de 21^e editie plaats met als motto: “we all feel fine on blues 2009”. Deze slogan is exact gekozen gezien de line-up die de organisatie voor dit jaar heeft weten samen te stellen.
Op drie podia spelen vanaf kwart over acht tot zondagmorgen 8 maart aan toe negen binnen- en buitenlandse bands. Hiervan zijn zes bands geheel of gedeeltelijk afkomstig uit Nederland, hieruit blijkt dat Nederland beschikt over prima bluesbands.
Deze line-up zorgt ook voor een grote toestroom van liefhebbers die in de een of andere zaal op hun wenken bediend zullen worden door hun favoriete band.  Keuze genoeg zou ik zeggen, maar dat blijkt dus moeilijker te zijn dan gedacht. De optredens overlappen elkaar en daardoor is het moeilijk een keuze te maken, je wilt tenslotte niets missen van al dat moois wat er geboden wordt. 

Laten we maar eens beginnen met Dede Priest, de Amerikaanse zangeres die al enkele jaren in Nederland woont en begeleidt wordt door een Nederlandse band. Zij bijt in de Chicago zaal de spits af en doet dat voortreffelijk met een mix van soul, blues, funk en gospel. Het optreden dat ruim anderhalf uur duurt, staat als een huis. Haar repertoire is dus rijk gevarieerd waarin gevoegd ook haar eigen werk van de goed ontvangen cd “Candy Moon”. Al meerdere malen heb ik deze formatie gezien en iedere keer is het of de band beter wordt. Het publiek ondersteunt daarbij mijn conclusie ten volle zo blijkt. In de St. Louis zaal staat de Nederlandse band ‘Back in Town’ zich in het zweet te werken met zowel covers als ook eigen werk. Dat doen zij voortreffelijk waarbij ze ook nog veel publiek naar zich toe trekken.
Voor de mensen die meer houden van wat rustigere muziek en dan vooral de traditionele blues in diverse stijlen, wordt goed bediend in de Memphis zaal. Ieder jaar weer lukt het de organisatie om hier singer/songwriters van hoog niveau te contracteren.
Dit jaar opent in deze zaal de Amerikaan singer/songwriter,  met een Nederlands klinkende naam,  Michael de Jong het festival. De gedreven en ervaringrijke muzikant kent zijn pappenheimers wel. Naar hem komen ook veel bezoekers kijken en luisteren. Het is ook bijzonder om naar de zingende verhalen van deze artiest te luisteren. Maar ook de introducties die hij bij zijn songs verteld zijn leuk en interessant.

Ondertussen is het goed druk geworden in Partycentrum “Het Dak” en krijgen we hier ook te maken met op-stoppingen in de wandelgangen.  Voor het natje en droogje is er goed gezorgd zodat niemand iets te kort komt en komt hij dat wel dan ligt dat geheel aan hem zelf.

Ik begeef me weer naar de Chicago zaal waar Matt Schofield het stokje heeft overgenomen van Dede Priest. En daar wil ik bij zijn want hij zal met zijn nieuwe band aantreden, dat nieuwe blijkt alleen maar in de vorm van de bassist. Maar goed, het is en blijft een bijzonder sterke band die de blues hoog in het vaandel heeft staan.
Matt Schofield is een begenadigd gitarist die de jonge Britse garde van bluesmuzikanten aanvoert. Hij heeft al op vele grote festivals en podia gestaan. En altijd weer gaat hij voor de volle 100 procent en nog meer. Ondanks dat hij binnenkort een nieuwe cd uitbrengt wordt er jammergenoeg bijzonder weinig van deze cd gespeeld. Hiervoor in de plaats komt uiteraard zijn wat oudere eigen werk, afgewisseld met covers van o.a.: Freddie King en andere grote artiesten voorbij. Het zal moeilijk zijn voor Cuban Heels om dit te evenaren.
Niets is minder waar, zij pakken de draad gewoon op daar waar Matt is gestopt. Natuurlijk is hun sound van een geheel andere aard als bij Matt. Maar met hun ‘garage blues’, zoals ze hun muziekstijl noemen, is het voor hen een peulenschil om het publiek te boeien. Vooral Richard Koster op de bluesharp is fenomenaal net zoals overigens gitarist Rico Gerfen. Cuban Heels is een bluesformatie die al menig groot festival heeft afgesloten en dat doen zij in Leerdam ook met een cover van The Strikes. Het is een bijzonder geslaagd optreden van de Nederlandse band die op gelijk niveau en misschien nog wel hoger staat dan Matt Schofield. Maar dat is een kwestie van smaak en misschien ook wel chauvinisme.

Voor mij als fotograaf en recensent is het rennen van hot naar her om toch zoveel mogelijk van alles mee te pikken.

De editie van 2009 is goed opgezet wat muziekstijl aangaat. Van stevige blues gaat het over naar zydeco gespeeld door Les Chat Cadiens. Een vierkoppige band die ik voor het eerst afgelopen jaar op het Gevarenwinkel bluesfestival heb zien spelen. Toen was ik onder de indruk en datzelfde geldt nu weer. Als je net de stevige gitaarpartijen van Matt hebt gehoord is dit eigenlijk een verademing. Het is wel pittig maar in vergelijking met de blues van Matt Schofield allemaal iets rustiger en toch ook weer opzwepend. Dat komt voornamelijk door het accordeongeluid van Henk de Kat en de riffels op het wasbord door Hans de Vries. Het is lekkere gezellige muziek die zorgt voor een gemoedelijke en feestelijke sfeer.
Dat laatste doet ook The Juke Joints die met hun ‘rock ’n rollin blues’ als ultieme feestblues band worden betiteld. Maar daarnaast beschikt ieder van de muziekanten over grote kwaliteiten. Neem Peter Kempe, drummer en zanger, die ook de mandoline goed beheerst of Sonny Boy die buiten de bluesharp ook het accordeon tot in de puntjes beheerst. Nieuw voor mij is bassist Derk Korpershoek, pas bij de band en nu al van vaste waarde. Grandioos hoe snel hij zich heeft ingeleefd in de band maar ook bij de fans. Want die tref je bij ieder optreden van The Juke Joints, ongeacht waar de band ook speelt.

Wat me enigszins tegenvalt, is de in verhouding lagere opkomst van het publiek in de Memphis zaal. Zowel de Zweed Slidin’ Slim als het duo ‘Big Bo’s Blues Duo’ weet niet zoveel publiek te trekken als Michael de Jong. Maakt onbekend dan misschien toch onbemind?  Want beide heb ik bekeken en beluisterd en ik moet zeggen dat ze van een gelijk niveau als Michael de Jong zijn. Natuurlijk zullen ze over minder ervaring beschikken maar daar tegenover staat wel degelijke traditionele blues van hoog niveau. Nou moet je natuurlijk liefhebber zijn van singer/songwriters om je in te kunnen leven maar ook de omstandigheid moet er voor zijn.
Eerlijk gezegd is het niet altijd een stijl die aan mij besteedt is maar kwaliteit verloochend zich toch niet. Zo blijkt hier in Leerdam wel en de liefhebbers halen echt wel de krenten uit de pap.

Het bluesfestival van Leerdam gaat voor mij het boek in als een bijzonder fraai festival met een ijzersterke line-up, goed verzorgde catering en prima organisatie. Buiten dat is de lokatie ook prima, alleen jammer dat je af en toe in de file staat in de loopgangen. Maar ook dat heeft zijn charmes en biedt je in ieder geval de mogelijkheid om in een 'rustige' omgeving kennis te maken met nieuwe mensen. Conclusie van mij: negen sterke bands waarbij ik moeite heb om er een absoluut hoogtepunt uit te pikken. Omdat alle optredens, misschien in mindere mate de optredens in de Memphis zaal, voor mij hoogtepunten waren. Een kwestie van smaak zullen we maar zeggen.