Bluesfestival Kwadendamme…. Wat valt daar over te zeggen; Veel

Vrijdag 13 mei en zaterdag 14 mei 2011

Tekst: JAWK
Foto's: Jack Kok en Wil Wijnhoven

Kort en bondig: goed georganiseerd, geweldig gezellig, vrienden die elkaar hier opzoeken en een feestje vieren onder het genot van één of ander, maar vooral samen genieten van geweldige bands.
 

De vrijdagavond ging goed van start, Lightning Guy die Hound Dog Taylor speelde en daarbij begeleid werd door Bart De Mulder op gitaar en Erik Heirman op drums.
Ogen dicht en je hoort Hound Dog, ogen open en je ziet een gedreven muzikant die vol overgave o.a. “Maudie” speelt. Het samenspel met zijn begeleiders loopt prima en ze hebben er duidelijk veel plezier in. En zo dus ook het publiek, dat hen pas laat gaan na “Wild about you woman” als geweldige toegift.
 

En dan de verrassing uit Amerika die Kees en Peter ons beloofd hadden: Hamilton Loomis. Een funky Texas bluesrock, waar je blij van wordt! Een aimabele frontman, een typische bassplayer die geweldig strak speelt, voeg daarbij een “Louisiana” Sax en een goeie roffel op drums en héél véél gein op het podium, dan heb je een feest om naar te kijken en te luisteren. Niks teveel beloofd dus!

Hamilton speelt de zaal dan ook plat en als hij met wat hulp van het publiek ook nog eens op een statafel klimt en daar soleert kan hij in Kwadendamme niet meer kapot. Absoluut gaan luisteren als hij ergens bij je in de buurt speelt.
 

Keith Dunn kreeg de taak voor een goede follow-up te zorgen en dat zal voor de schare echte fans die speciaal voor hem in de tent waren best gelukt zijn. Zijn naar “traditional” neigende zang in combinatie met de beide gitaren van Renaud Lesire en Bart DeMulder en prima drums, geven een aparte sfeer en een sound waar je van moet houden. Jammer dat er wat rommelig gespeeld werd, waardoor er spanning en sfeer verloren ging.
 

Dan Shawn Pittman, in tegenstelling tot Moulin Blues werd hij hier begeleid door Boyd Small op drums en Erkan Özdemir op basgitaar. Een combinatie die er mag zijn! Zo klinkt recht toe recht aan Texas Blues, rauw maar niet te hard, af en toe een tikje Stevie maar vooral zijn eigen gitaarspel en zang, ondersteund door de rasmuzikanten achter hem. Een pot muziek waar het kippenvel van over je rug liep en dat ook de tent vol trok.
 

Dit publiek kwam natuurlijk ook voor de afsluiter, Hook Herrera feat. Coup de Grace. Van te voren waren er bezoekers die zich afvroegen hoe dat zou gaan klinken, nou geen twijfel mogelijk gewoon GOED. Hook was op dreef, blij weer in Europa en speciaal in Kwadendamme te kunnen spelen en zijn nieuwe cd te promoten. De jonge gasten van Coup de Grace hadden geweldig goed hun best gedaan zich het repertoire van Hook eigen te maken. En dat was absoluut gelukt, zo goed dat Hook hen ook alle ruimte op het podium gaf en dat zegt genoeg….

De set werd afgetrapt met ouder werk van Hook, uiteraard werden de nummers van zijn nieuwe cd “No matter what I do” niet vergeten. Al met al goed om Hook in deze vorm en in combinatie met deze band te zien en horen.

Dag twee werd, onder een onverwacht lekker zonnetje, geopend door The Blue Clay. Een thuiswedstrijd voor deze jonge band die, aan de vroege opkomst van het publiek te zien, al een behoorlijke schare eigen fans heeft. Hun aanstekelijke manier van spelen zet meteen de toon voor een vrolijke set, maar als Johnny Roscoe  “St. James Infirmary” zingt met zijn doorrookte stem, is er geen twijfel meer mogelijk dat we hier op een BLUES festival zijn. Alle nummers worden gloedvol gezongen en gespeeld, een prachtige start die de opmaat zet voor de rest van de dag.
 

In de kleine tent op het festivalterrein, de zogenaamde Juke Joint stage, staan de Mercy Men in de startblokken met als speciale gast Katinka Polderman. Samen hebben ze een aantal oude bluesnummers vertaald naar het Zeeuws. Voor wie dit dialect beheerst vast en zeker fantastisch. Helaas gaan voor de minder geoefende luisteraar de finesses verloren, maar niet getreurd, de muziek spreekt voor zich en dat zijn in dit geval boekdelen! Hoewel de stem van Katinka wat licht aandoet en bij momenten weggespeeld wordt door de band, beslist de moeite waard, al zou het alleen al zijn om de blues wat bereikbaarder te maken.
 

The Rhythm Chiefs, wat  moeten we daar over zeggen? Altijd meteen een feestje om deze jongens te zien en te horen. Dusty, geheel in jaren vijftig stijl gekleed, krijgt de tent meteen mee en dan is er geen houden meer aan. Het was genieten van begin tot eind, niets meer aan toe te voegen dus.
 

Dan treedt de lang verwachte Ruf Blues Caravan aan, de dames Wilde, Taylor en Fish kunnen naar ons idee nog niet volledig overtuigen, als band in ieder geval niet. Op het podium staan drie solisten die duidelijk gedwongen samenwerken. Dat resulteert in een catfight, die jammer genoeg de aandacht afhoudt van de muzikale kwaliteiten die er zeker zijn, maar misschien wat beter tot hun recht komen als de dames nog wat doorgroeien. Met name de stemmen van Samantha Fish en Dani Wilde overtuigen nog niet en dat is zeker bij Dani jammer omdat wel duidelijk wordt dat ze wat te zeggen heeft met haar muziek en ook het lef heeft om dit aan haar publiek mede te delen. Over aandacht hadden ze desalniettemin niet te klagen, voor het podium zag het zwart van de mensen, ehh mannen…

Op de Juke Joint stage zijn dan inmiddels Bas Kleyne & his Harmaniacs aangetreden, die zich voorgenomen hadden vandaag eens géén blues te spelen, daarvan was immers al meer dan genoeg te horen, haha. Dan maar Duke Ellington’s “Caravan” bijvoorbeeld en dat pakte goed uit. Bas, die de kroeg waarin hij speelde wel lekker groot vond, heeft samen met zijn mannen een geweldig mooi pact gesloten dat garant staat voor feest in de tent. Hun motto “Let the good times roll” wordt ten volle uitgevoerd. Smaakt naar veel meer!
 

Brandon Santini en Greg Gumpel zijn nog niet overal bekend in het Nederlandse bluesgebeuren, zo leert de rondvraag, maar dat zal niet lang meer duren. Op het podium in Kwadendamme doen ze de vlam in de pan slaan en hebben samen met Bart en Fokke vreselijk veel plezier dat moeiteloos overgaat op het publiek. Er wordt opzwepend gespeeld en gezongen met als persoonlijke favoriet de Aleck Miller aka Sonny Boy Williamson's song “Nine below zero”. Jammer genoeg na Kwadendamme voorlopig niet meer in Europa, maar hou de heren in de gaten.
 

Het publiek is inmiddels goed opgewarmd voor Ian Siegal, die de sterren van de hemel speelt, oud werk maar ook nummers van zijn nieuwe cd “The Skinny” die sinds afgelopen week in de winkels ligt. Ian, in bloedvorm slide spelend, weet de tent in lichterlaaie te zetten, zoals we inmiddels van hem verwachten. Top! Ook Dusty Cigaar betreedt het podium nog een keer om met Ian te duelleren, spetterend uiteraard.

En het blijft nog even vlammen in Kwadendamme als de Juke Joints aantreden voor eigen publiek. Zoals altijd is er geen vrij plekje meer voor het podium en rauzen de heren er flink op los. De set is samengesteld uit nummers die een totaaloverzicht geven van hun kunnen. Het gastoptreden van Hook Herrera maakt het geheel mooi af. De Juke Joints in hun thuisstadion, wie of wat kan dit overtreffen?
 

Afsluiter van het festival is Marcus Malone die, aangekondigd door Ian Siegal, meteen energiek, funky en opzwepend speelt, met onder andere een Jimi Hendrix cover om later over te gaan naar het “slow and soulful” “To love somebody”. Een lekkere mix dus. Enige minpunt was het geluidsvolume; dat had best een tandje minder gemogen, Marcus en band zijn mans genoeg om ook op iets mindere sterkte hun zegje te doen.

Concluderend: Kwadendamme 2011, leuke nieuwe dingen gehoord en gezien, opvallend veel jonge bluesmuzikanten, goede doorgewinterde “oude” bluesmuzikanten, combinaties die meestal verrassend goed en een enkele keer ietwat teleurstellend uitpakten, kortom we hebben weer genoten! Op naar 2012.