Dat Duitsland geen bluesland bij uitstek is weet welhaast iedere bluesliefhebber. Maar zo nu en dan komt er vanaf die kant toch wel wat moois naar ons toegewaaid. Kijk maar eens naar een Henrik Freischlader of naar de jonge gitarist Clarence Bambino of naar BB and The Blues Shacks.
Zo heb ik van een bevriende bluesliefhebber uit Duitsland het album “Bluestools” van de eveneens uit Duitsland afkomstige BluesTones ontvangen.
Ik heb het album al enkele weken thuisliggen en sinds een paar dagen ben ik er eens intensief naar gaan luisteren. En ik moet zeggen het klinkt goed, het is niet opvallend en het springt er ook niet echt bovenuit maar het is een album met vijftien goed gekozen covers erop.

In een akoestische setting van drie man, want BluesTones bestaat uit zangeres: Christine Iyoha; gitarist Giuseppe Giaquinto en op de bluesharp Norbert Lohan, hebben ze ervoor gekozen om vooral ouder werk van onder meer: Robert Johnson; Jimmy Reed: Keb Mo en Rev. Gary Davis op te nemen. Het album opent met de traditional ‘Know You Rider’ waarbij de stem van Christine me doet denken aan Tineke Schoemaker.

‘Me And The Devil’ van Robert Johnson wordt goed vertolkt en ik moet eerlijkheidshalve ook bekennen dat de moderne technieken en de stem van Christine verfrissend werken. Vooral gitaar en de harp komen hier duidelijk naar voren en samen met emotionele zang zorgen ze voor een goed stukje werk. Dat geldt eigenlijk voor alle nummers op dit album, de meeste nummers liggen op gelijk niveau en er zijn enkele nummers die er uit springen.

Bijvoorbeeld het Keb Mo nummer ‘You Can Love Yourself’ of ‘Soulshine’ van Warren Haynes, twee gevoelige nummers die wel heel wat vrolijker klinken als die van Robert Johnson.

‘Big Boss Man’ van Jimmy Reed heeft een glanzende intro met de harp en dat bevalt me wel ondanks dat de harp probeert te overheersen wordt deze toch wat ingeperkt door de overige twee muzikanten.

Hier valt wel degelijk op dat er met gevoel de blues gespeeld wordt en dat is veel waard. Zij hebben gekozen voor deze muzikale richting en daarin zijn ze behoorlijk gedreven.

Tussen alle songs door valt het haast niet op dat het afsluitende nummer ‘Grand South’ geschreven is door harpspeler Norbert Lohan. Dat is vooral te merken door de intense harpintro die lang doortrekt en hij zich in dit nummer helemaal kan uitleven. Het spettert niet dit nummer maar komt heel intens over zeker als je net zoals ik liefhebber bent van de bluesharp.

“Bluestools” is een interessant album met een mooie keuze aan old school blues songs van gewaardeerde bluesmusici. Het is niets aparts en dat is misschien net de kracht van dit album. Zouden zij ook denken van: ‘blijf maar gewoon dan ben je gek genoeg”? Je zou welhaast denken van wel.