Het is leuk als er in je eigen dorp een bluesfestival gehouden wordt, het is nog leuker als je dan ook nog een sterk programma krijgt voorgeschoteld en het wordt nog leuker als een van je kameraden samen met zijn band The Generators de spits mag afbijten. Dat alles heeft zich zaterdagavond 11 december afgespeeld in het Helden-Beringse gemeenschapshuis ‘De Wieksjlaag’. Hier heeft het plaatselijke blues radioprogramma Blues Traffic voor de twaalfde keer hun bluesfestival gehouden. Onder de naam “Blues Traffic Goes Live” bestaat de line-up uit: Howlin’ Bill; Wolfpin en zoals gezegd The Generators. Drie totaal verschillende bands met ieder hun eigen muziekstijl verdeeld over twee podia.

Als om half negen in het café The Generators hun eerste noot inzetten is het nog niet zo druk. Een bekend fenomeen tijdens festivals. Meestal vindt het publiek rond de klok van half tien de weg naar hun vermaak. Maar dat is toch nog snel opgelost want iets vroeger dan gewend stroomt het publiek in aantallen naar binnen en loopt het gezellig vol. Met hun aanstekelijke swing en jump zorgen The Generators voor een heerlijk sfeertje en dat zullen ze deze avond in drie sets keer op keer presteren. Vooral tijdens de after party wordt de sfeer tot een toppunt gebracht waardoor het voor menigeen moeilijk wordt om te vertrekken.  Het is heerlijk om nummers te horen als: ‘Hot Beans and Taco’s’ of ‘Lollipop Mama’. The Generators etaleren zich steeds meer in de bluesscene en dat is verdiend ook.

Op het grote podium in de zaal staat ondertussen de Belgische formatie Howlin’ Bill zich warm te spelen om de aanstroom van het publiek op te vangen. Al ruim tien jaar timmert deze Belgische formatie aan de bluesweg. Hun setlist bestaat voornamelijk uit eigen werk met zo nu en dan een cover. Daarbij mixen ze blues, rock & roll, swing, boogie en rockabilly met elkaar tot een stevig en vooral dampende sound. Met hun nieuwe drummer Ken Hontelé die na tien jaar Mr. Magic Frank vervangt steken ze, zoals we dat gewoon zijn van hen, weer dampend van wal met het nummer ‘Next Time’ gevolgd door ‘Foxy Little lady’.
Dat zanger ‘Howlin’ Bill’ geen microfoon nodig heeft om de zaal aan zich te kluisteren bewijst hij met het nummer ‘Don’t You Know’. Een prima song waarbij hij zonder microfoon een heerlijk potje wegzingt. Ook op de bluesharp is hij goed thuis en dat kunnen we in veel nummers van de band waarnemen. Ik ben ook gecharmeerd van gitarist ‘Little Jimmy’, hij speelt lekker vlot en strak en op hun uitvoering van ‘Hey Bo Diddley’ waardeert hij dit nummer stevig op. Anderhalf uur prima muziek van een geheide eenheid Belgische bluesmusici is eigenlijk tekort vinden velen. Voor de bezoekers begrijpelijk, voor de band is het toch maar weer hard werken.
Wij kunnen ons in het café weer verpozen met de swing- en jump uitspattingen van The Generators om dan na een half uurtje terug te keren naar het hoofdpodium. 

Hier staat de Nederlandse formatie Wolfpin klaar om hun doorgewinterde covers van Rory Gallagher door de zaal te gooien. Voor de liefhebber en Rory fans een prima keuze, al hoewel ik toch ook wat kritische geluiden hoor. Dat mag dan ook best maar een festival is er voor iedereen en ook hier verschillen de smaken van het publiek.
Marcel Scherpenzeel heeft de laatste jaren nogal naam gemaakt als vertolker van Rory’s werk. Met respect behandelt en speelt hij diens nummers zonder daarbij te proberen hem te evenaren. En vooral dat laatste siert hem. Rory was uniek en in zijn genre haast niet te evenaren. Maar hem eren door zijn songs te coveren is een pluim waard en dat verdiend de helaas te vroeg overleden Ierse gitarist meer dan duidelijk.
Het is stevig werk wat dit trio neerzet waarbij vooral Marcel op gitaar zich volledig kan laten gaan. Het is prachtig om te zien hoe hij opgaat in zijn muziek en instrument. Geen overbodige en rare bekkentrekkerijen als hij een fikse solo speelt. Maar gewoon heel geconcentreerd en strak solerend daar waar het nodig is.
Wolfpin heeft weinig moeite om de bezoekers te overtuigen van hun kwaliteiten in de bluesrock. Na Howlin Bill’ is het bij dit soort werk ook wel kicken. Niet bepaald mijn ding maar toch… het is prima wat deze formatie doet en bij nummers zoals: ‘I Wonder Why’, ‘Secret Agent’ en ‘Million Miles Away’ is het voor Rory kenners wel genieten. Bij het nummer “Follow Me’ is het natuurlijk flink raggen en bij ‘Messin' With The Kid’ komen de herinneringen aan Rory op bijvoorbeeld het Bluesrock festival weer naar boven.
Wolfpin zet er na ruim anderhalf uur spelen een punt achter om het stokje daarmee over te dragen aan The Generators die de after-party opluisteren.
Voor menigeen is het laat genoeg om richting huiswaarts te keren en voor diegene die er nog niet genoeg van krijgen kunnen nog een tijdje in het café blijven.
Maar buiten kijf staat in ieder geval dat deze editie van Blues Traffic Goes Live succesvol is geweest en de keuze van de bands prima is te noemen. Meer dan eens wordt hier bewezen dat dit festival bestaansrecht heeft in deze dure tijd.