Zaterdag 10 december wordt de 13e editie van het Bluestraffic Goes Live Bluesfestival gehouden in Gemeenschapshuis De Wieksjlaag in Helden-Beringe. Voor mij een thuiswedstrijd dat inhoudt dat ik met de fiets en mijn fototas een goed programma te zien krijg maar daarnaast ook eens een keertje een lekker pintje kan pakken. Mij gaat het vooral om de muziek en de altijd goede sfeer op dit festival. Met beide zit het deze editie ook weer snor. Want buiten headliner King Mo speelt er ook X-Ray Bluesband en het Franse duo Blackberry en Mr. Boo Hoo. Deze laatste hebben nogal furore gemaakt tijdens Moulin Blues 2011.

Zij zijn ook degene die de aftrap verrichten op het podium De Nabber. Zowel de ombouwpauzes vullen zij maar daarnaast zullen zij ook de deur achter ons sluiten in de vroege zondagmorgen. En de stemming zit er al meteen in. Het duo dat met eenvoudige en ook nog minimalistische zelfgebouwde instrumenten een stijl hanteert die een mix houdt tussen zydeco, country, blues, rock & roll, folk, roots en wat al niet meer. Dat levert uptempo werk op die de stemming van het publiek in positieve zin bepaalt, kun je een mooiere warm up krijgen als nu met Blackberry and Mr Boo Hoo vraag ik me af? Nou… dat wordt moeilijk, zeker omdat het duo regelmatig terugkomt en daarbij steeds meer het publiek opzweept en de stemming naar grote hoogtes brengt. Zoals met nummers als: ‘Baby Please Don’t Go’ of ‘Say Yeah’. Het is prachtig om deze mannen aan het werk te zien. Hoog op het podium zich in het zweet werkend om het publiek te plezieren met lekkere swingende muziek en dat is voor hen geen enkel probleem zoals blijkt. Zelfs rond twee uur als het einde van het festival nadert spelen ze nog steeds voor de volle 100%, dat weet het publiek ook bijzonder te waarderen.

Er is ook nog een ‘groot’ podium in de hoofdzaal van het gemeenschapshuis waar de uit het Zuiden van Limburg de X-Ray Bluesband het publiek mag vermaken met Texasblues. De naam geeft het eigenlijk al aan, het is een Stevie Ray Vaughan Tribute band. Daar is overigens niets mis mee om een van de beste gitaristen in dit genre te coveren. Dan moet je als band de lat wel erg hoog leggen om dit niveau te benaderen. X-Ray Bluesband heeft die lat ook vrij hoog gelegd, hoewel het de eerste nummers iets minder klinkt, vanwege een mindere soundafstelling, krijgen ze er toch vat op en loopt het daarna gesmeerd. Hun opening van ‘Love Struck Baby’ was niet imponerend te noemen maar met ‘Riviera Paradise’ is dat al weer vergeten. Een grandioze uitvoering krijgt het publiek voorgeschoteld. Muzikaal zit het allemaal wel snor, zang technisch vind ik het iets minder, maar ja, SRV moest het ook van zijn gitaarspel hebben zullen we maar zeggen.

Ik hou wel van de Texasblues van Stevie Ray Vaughan en daarom durf ik ook gerust te stellen dat deze tributeband zijn nummers prima coverd. Nummers zoals: ‘Scuttle Buttin’; ‘Empty Arms’ en ‘Couldn’t Stand The Weather’ speel je niet zo maar uit de losse pols. Maar als ik Alec Ilic gitaar zie en hoor spelen is het knap wat hij uit zijn instrument tovert. En ook de overige bandleden staan garant voor goed spel. Dit was een lekker potje bluesrock van hoog niveau waarvan het publiek maar ook ik heb genoten.

Snel weer terug naar Blackberry and Mr. Boo Hoo, want daar wil ik eigenlijk zo min mogelijk van missen. Weer een heerlijk swingend half uurtje waarin iedereen met plezier naar staat te kijken en te luisteren. De mannen zelf hebben ook de grootste lol en brengen met hun ietwat gebrekkig Engels nog meer humor in het spel.

King Mo mag je gerust als headliner betitelen, voor hen is Nederland al te klein geworden en zoeken ze het regelmatig in het buitenland. Daarom is het des te mooier dat ze Noord-Limburg aandoen om daar nog eens flink uit te pakken. Op het podium staan dan ook niet de minste muzikanten van de avond. Te beginnen met Sjors Nederlof, Nederlands beste bluesgitarist van 2010; Phillip Bastiaans genomineerd als beste zanger van Nederland van 2011, net zoals Jody van Ooijen achter de drumkit die genomineerd is als beste drummer, zij worden op de bas ondersteund door Jules van Brakel die als beste bassist is genomineerd en de kers op de taart is Colly Fransen achter zijn loeizware Hammond. En samen is hun album ‘Sweet Devil’ uitgeroepen tot beste album van Nederland. Dan heb je toch heel wat in je mars zou ik zo zeggen. En dat ze iets in hun mars hebben laten ze in een optreden van pak weg anderhalf uur duidelijk horen en zien. Het spettert al meteen met het openingsnummer: ‘No Use Denying’ om daarna flink door te stomen met onder meer: ‘Suits Me Right’ en “Sugar Rush’. En ondanks dat Jody van Ooijen vanavond invalt en Jules van Brakel sinds kort vast bandlid is lijkt het alsof al jarenlang in deze samenstelling optreden. Het klinkt allemaal zo strak en zo gesmeerd. Dat merk je vooral als Sjors helemaal los gaat bij het nummer: ‘200 Miles’. Een nummer dat hij samen met Phil Bee heeft geschreven. Prachtig gitaarwerk van Sjors aangevuld met alle andere instrumenten en de zang van Phil levert dit een van de mooiste songs van de avond op. Mijn mening in ieder geval. Natuurlijk hoor ik ook graag ‘The Milkman’ of ‘Big Legged Woman’ die van een gelijkwaardig niveau zijn. Maar ‘200 Miles’ heeft toch iets dat mij raakt. Menig ‘amateur’ gitarist’ watertandend aan het podium gekluisterd om maar niets te missen van het gitaarspel van Sjors. De band speelt aan een stuk door incluis hun toegift, jammer genoeg moeten ze ermee ophouden. Toch maar weer een puik optreden van King Mo in de pocket.

En om dan nog eens eventjes de puntjes op de ‘I’ te zetten en de laatste drankbonnen te verbruiken gaan we met zijn allen weer terug naar Blackberry and Mr. Boo Hoo. Zij spelen tot 2.00 uur en steken al hun energie in het spel. Maar dan is het toch over en uit met de pret hoewel beide mannen nog de tijd nemen om op de foto te gaan met enkele fans.

De 13^e editie mag voor mij gerust de boeken is als een van de betere en misschien ook wel de gezelligste en  drie grandioze concerten van hoog niveau.