Blues Open schittert met uitstekende line-up

Zaterdag 4 juni 2011

Net zoals verleden jaar het geval is geweest is het dit jaar en met name op zaterdag 4 juni weer bijzonder warm, zeg maar gerust heet op de Geldropse Papenvoort. In gemeenschapshuis ‘Zesgehuchten’ vindt voor de achtste keer het bluesfestival ‘Blues Open’ plaats. Iedere keer lukt het de organisatie om een verrassende line-up te presenteren. Vandaag is dat uiteraard niet anders met vijf fenomenale bands uit het binnen- en buitenland.
Als ik om half vier het gemeenschapshuis binnenstap komt me een muur van warmte tegen, het is er nog warmer dan buiten waar je nog enige afkoeling van de wind krijgt, en word ik allerhartelijkst ontvangen.

Terwijl het Belgische duo: Tim Pan Alley en Buzzin’ Frank al aan hun optreden is begonnen rep ik me naar het podium om daarvan iets mee te krijgen. Tim Pan Alley wist me tijdens het laatste ‘Oetsloven Bluesfestival’ al te overtuigen van zijn kunnen. Met een akoestische set vol met blues en roots overtuigt hij nu ook weer. Samen met zijn medegezel Buzzin’ Frank, die hem op de bluesharp en wasbord begeleidt krijgen we een paar fraaie stukjes ouderwetse blues voorgeschoteld. Met een traditional zoals: ‘Make Me A Pallet On Your Floor’ of de cover van Walter Bullock ‘One Dime Blues’ laat hij ons toch wel genieten. Vooral zijn voortreffelijke uitvoering van Robert Johnson’s ‘Phonograph Blues’, waarmee hij zijn optreden besluit, is er een met een gouden randje.

Dan geldt het voor iedereen weer met een sneltrein vaart naar buiten de iets ‘mindere’ warmte in en onder het genot van een lekker koel drankje of een bordje ‘heet’ eten is het onder de parasol redelijk toeven. Dat is echter van korte duur als je tenminste het optreden van Shiner Twins acoustic trio niet wilt missen.

En eerlijk gezegd na het sterke optreden in Wilhelmina verleden week wil ik deze setting ook niet missen. Het trio bestaat uit: Jack Hustinx, Richard van Bergen en Nederlands beste blues harpspeler Gait Klein Kromhof. Uit hun rijke repertoire met enige nadruk op hun laatste album ‘Four Hearts One Soul’ is het optreden opgebouwd. In deze semi-akoestische setting gaat het er natuurlijk minder stevig aan toe dan tijdens een optreden met volledige band. Dat neemt niet weg dat we geen stevig optreden voorgeschoteld krijgen. Want hoe je het ook keert of draait, het eigen werk van de mannen leent zich uitstekend voor ‘elektrische’ als ook ‘akoestische’ uitvoeringen. Waar vindt je dat tegenwoordig nog? Dit houdt dus in dat we bediend worden met enkele buitengewoon prachtige nummers. Het publiek staat te genieten bij een nummer als: ‘My Father’s Eyes’ maar ook bij ‘Find Your Way Home’ of bij ‘The Last Time’ een nummer dat Jack Hustinx samen met Eddie Todd heeft geschreven. Gait Klein Kromhof past prima in dit trio en voelt zich er schijnbaar ook in thuis en zijn harp harmonieert uitstekend met de gitaren van Jack en Richard. Bij deze setting missen we geen drum, toetsen of bas al hoewel dat wel een verrijking is.

Na een vrij lange break vanwege de ombouw op het podium neemt de Belgische formatie Lightnin Guy and The Mighty Gators plaats op het podium terwijl ik met mijn camera’s verkoeling probeer te vinden onder een ventilator.
Guy Verlinde aka Lightnin’ Guy opent met zijn verontschuldiging aan het publiek vanwege het te late starten van hun set. Hij maakt het volledig goed en de band zet in met de kraker ‘Let’s Have A Party’ dat al vrij snel wordt opgevolgd door een geweldige uitvoering van ‘Ain’t No Sunshine’. Het overbekende nummer van Bill Withers maar dan in een wat uitgebreidere versie. Een van de meest fraaie uitvoeringen die ik ook live heb gehoord. En ‘Mojo Boogie’ een nummer van J.B. Lenoir is er ook eentje om in te lijsten.
De band die al enige tijd aan de weg timmert en al op verschillende grote bluesfestivals heeft gestaan wordt met de keer sterker. Steeds weer bewerken zij het publiek met hun opzwepende nummers. Zo nu en dan afgewisseld met een echte blueskraker. Daarbij mag ik zeker niet het nummer ‘Me And My Blues’ vergeten. Een strakke set waarvan we hebben kunnen genieten. Niet alleen van de songkeuze maar ook de performance van vooral Ligthnin’ Guy zorgt hiervoor.

Boyd Small met zijn band neemt het stokje van de Belgen over. Inmiddels heb ik vernomen dat Kai Strauss (ex- Memo Gonzalez) ook van de partij is. Het internationale kwartet dat bestaat uit: Boyd Small (USA) op de drums en zang; Ronald de Jong (NL) op bas; Kai Strauss (BRD) op gitaar en Roelof Meijering op gitaar stapt het podium op. Als je een dergelijk muzikaal potentieel op het podium hebt staan dan belooft dat natuurlijk wel wat. En dat laatste klopt als een zwerend vinger. Een stevige partij blues passeert de revue met uiteraard nogal wat eigen werk van de heren zelf. Geopend wordt er met het nummer ‘Lonely Boy’ en legt het kwartet maar gelijk de kaarten op tafel. Fraai zijn de afwisselende gitaarsoli van Roelof en Kai. Ieder met zijn eigen geluid maar wel tot in de puntjes verzorgt. En wat te zeggen van de stem van Boyd die dan ook nog eens stevig partij geeft op zijn drumkit. En laat ik niet het basgepluk van Ronald vergeten. Ook dat is een stevige basis om op te bouwen. Van het nummer ‘Lemon Squeezer’ krijg ik altijd goede zin. Een gezellig nummer met toch wel een fraaie tekst. Wat wel opvalt, is dat het volume steeds meer toeneemt. Niet dat het hinderlijk is maar in vergelijking met het begin van de set valt het wel op.

Als headliner heeft de organisatie gekozen voor B.B. and The Blues Shacks, de Duitse band die al ruim twintig jaar door de wereld toert met hun swing, jump, soul en bluessound. Hun optreden spettert echt van begin tot het einde en bestaat niet alleen uit eigen werk. De mannen voelen zich niet te groot om covers te spelen van Otis Rush ‘You Know My Love’ of een superversie van Tyrone Davis'  ‘Baby Can I Change My Mind’. Maar ook nummers van T-Bone Walker, Little Milton en Little Walter staan op hun setlist. Uiteraard wordt er ook stevig uit hun eigen werk gegrepen. Daarvan zijn onder meer de nummers: ‘Between The Lines’ en ‘Real Good Times’ goede voorbeelden van. En net zoals bij de vorige bands speelt hier de gitarist ook een voorname rol. Andreas Arlt mag je welhaast rekenen tot een van de beste gitaristen in zijn genre. Samen met zijn broer Michael is hij de grondlegger van de band en medebepalend voor de sound. Hier staat dan ook een geheide eenheid muzikanten die de slagen van de zweep wel degelijk kent.
Frontman/zanger/harpspeler Michael Arlt weet hoe hij het publiek moet bespelen en voor hem samen met zijn bandleden is het geen probleem om bij het eerste nummer al de tent op zijn kop te zetten. Hij heeft een prachtige stem en speelt buitengewoon goed mondharmonica. Vooral in de met soulinvloeden overgoten songs komt zijn stem het beste tot zijn recht. Dat geldt ook voor de andere bandleden die stuk voor stuk toppers zijn op hun instrument.
Met uptempo werk afgewisseld met zo nu en dan een lekkere ballad zorgen zij voor een prima sfeer op Blues Open. Kan het nog beter…? Waarschijnlijk niet.
Of misschien toch wel want als Michael tijdens de tweede toegift een handstand doet op het podium wekt dit alleen maar aanstekelijk naar het publiek toe, die er nog steeds geen genoeg van krijgt.

Blues Open is voor mij een voortreffelijk en geslaagd festival geworden. De line-up is goed en de opbouw van de muziekstijlen is voorbeeldig te noemen. ’s Middags semi-akoestische sets en dan werkend naar uptempo en steviger werk pakt goed uit. En eigenlijk had ik ook niets anders verwacht. Een hele vette pluim richting mannen en vrouwen die voor deze geweldige dag hebben gezorgd.