Een uitverkocht Gemeenschapshuis in ‘Zesgehuchten’, een kleine kern in Geldrop, is de organisatie van dit festival ten deel gevallen. Deels door een goede organisatie, deels door het goede weer maar vooral door een beregoed programma. Een programma met een mixture van buiten- en binnenlandse toppers.
Ga maar na als om half vier Little Louis samen met zijn kompaan Aart van der Wulp op harp de aftrap in handen neemt van deze editie. Dit gevolgd door Ian Siegal, die het vandaag solo doet en er altijd voor de volle 100% tegenaan gaat. Niet de geringste muzikanten zou ik zo zeggen maar wat te denken dan van Mark Dufresne & Maurizio Pugno Organ Trio of de uit Groningen afkomstige band The Blues Kings en als toetje Jason Ricci & New Blood. Een geslaagde cocktail die eigenlijk wel moet uitmonden in een uitverkocht huis.
De sfeer is ontzettend goed en de bezoekers vermaken zich zowel binnen in de zaal als ook op het buitenterrein. Alles is tot in de puntjes verzorgd wat betreft eten en drinken maar ook het geluid is van een goed niveau. Jammer alleen dat onze Groningers hun eigen Amps hebben aangesloten waardoor we een ander gekleurd geluid krijgen als we eigenlijk de hele dag al gehoord hebben.

Little Louis de footstompin Eindhovenaar heeft samen met Aart van der Wulp een waar blueshart. Hun optreden is er eentje om in het boekje te zetten. Twee man sterk zorgen ze voor een sound alsof er een volledige begeleidingsband achter hen staat. Het optreden bestaat uit eigen werk afgewisseld met covers een erg geslaagde mix zoals blijkt.

Over Ian Siegal kun je weinig negatiefs vertellen, misschien alleen maar dat hij zich enigszins stoorde aan het rumoer tijdens zijn optreden, waar hij overigens passend op reageerde door nog zachter te gaan spelen. Het is ook niet vreemd dat de organisatie hem voor de tweede keer achter elkaar op dit festival heeft uitgenodigd. Verleden jaar nog met een band, nu solo. Zijn set is dan ook daar op afgestemd. Veel Muddy Waters, Howlin’ Wolf en een song van Townes Van Sand krijgen we van hem te horen. Zijn idolen die hij ook op zijn bovenarmen heeft vereeuwigd als tattoo. Ian Siegal staat altijd garant voor een super optreden en ook nu mag je hem als topper beschouwen. Hij wordt door het publiek op handen gedragen. Vooral de jam samen met Little Louis en Aart van der Wulp weet het publiek bijzonder te waarderen.

Mark Dufresne and Maurizo Pugno Organ Trio krijgen het als opvolgende band er zwaar aan, maar niets is minder waar. Hun uitgekiende stijl reikt van Chicagoblues tot soul en zelfs funk iets wat, indien goed gespeeld, wel op een festival past. De band opent instrumentaal en met de opkomst van Mark op het podium wordt een toepasselijke ‘rumba’ met als titel ‘I Miss You’ gespeeld. Deze combinatie van Italiaanse topmuzikanten en de Amerikaanse zwaargewicht Mark Dufresne hebben al veelvuldig met groot succes op Europese podia gestaan. Een greep uit het repertoire van Maurizo Pugno en Mark Dufresne afgewisseld met coverwerk zijn opgenomen in hun setlist.
Een prachtig nummer zowel op hun cd als ook live is ongetwijfeld het nummer ‘The Lions Den’. Een song waarop alle talenten en kwaliteiten van het kwartet tot een geheel samen komen. Maar het is niet alleen het voortreffelijke stemgeluid en gitaarspel dat een constante factor in deze band is, maar zeer zeker ook de strakke drumpartijen van Gio Rossi en het prima toetsenwerk van Alberto Marsico. Hij vervangt op zijn piano, zonder problemen, de fysieke basgitaar en doet dat voortreffelijk. Het kwartet besluit zijn optreden met een toegift waarin ze het nummer: ‘Call For Your Daughters’ spelen. Op zijn minst evenaren zij hiermee het optreden van Ian Siegal. En voor menigeen overtreffen zij dat zelfs.

De uit Drenthe afkomstige bluesformatie The Blues Kings nemen het stokje van hun voorgangers muzikaal goed over. Alleen vind ik hier het geluid minder dan bij de overige optredens, niet storend maar het valt wel wat op. Met een dampende en rauwe blues set is dit een goede keuze van de organisatie. Zij spelen voornamelijk eigen werk dat ze zo nu en dan doorkruisen met coverwerk. Het is degelijke blues dat niet buiten de traditionele paden gaat maar daarom niet minder mooi.

Door een kleine technische storing begint het optreden van de absolute topper, tenminste volgens het publiek, Jason Ricci and New Blood later dan gepland.
De extravagante zanger/harpspeler heeft bluesland met een frisse wind weer wakker geschud. In tegenstelling tot The Blues Kings bewandeld deze band wel degelijk nieuwe paden. Soms heel extreem, zoals het nummer: ‘Broken Toy’. Soms ook weer terughoudend zoals het nummer ‘Down On The Juke’. Maar het spettert van begin tot einde wat deze band speelt. Gitarist Shawn Starsky is daar debet aan net zoals Todd “Buck Weed” Edmunds op de bas. Een van de betere bassisten die ik vandaag heb gezien. In het bloedhete gemeenschapshuis gaat het dak er zowat af met deze band. En ondanks die hitte gaat het aanwezige publiek getrouw daarin mee. Een fantastisch optreden besluit de huidige editie van Blues Open. Een festival waarin muziek zit en waar we hopelijk nog vele jaren van mogen genieten.