Blues Maestricht 2011

Gevarieerde line-up kenmerkt de
2^e editie van Blues Maestricht

Zaterdag 2 april 2011

Tekst: Marco Hermans
Foto's: Marco Hermans

Steeds vaker worden we in Maastricht verwend met een muzikaal weekend en afgelopen vrijdag en zaterdag was het de beurt voor een ouderwets bluesweekend. De vrijdag voorafgaande aan de 2^e editie van Blues Maestricht, waren er in een 10-tal kroegen te gekke bluesbands te bewonderen zoals Krissy Matthews, The Generators,The Veldman Brothers, en vele anderen. Petje af voor Philippe Bastiaans, de organisator van Blues Maestricht, want het aantal, dat hun nek uitsteken om zoiets te organiseren zijn dun gezaaid. Overal in de stad waren de kroegen goed vol en dat komt de gezelligheid ten goede. Vandaar dat ik hoge verwachtingen had van de 2^e editie van Blues Maestricht.

Zaterdag, 2 april, een geweldige zonnige dag, alle terrassen lekker vol, was de dag dat de locatie “D’n Hiemel” onderdak zou bieden aan The Djeentops, Tinez Roots Club, Tod Sharpville & Band, en de gitaristen van The Hoax, Jesse Davey en Jon Amor. Een op papier gevarieerd programma dat mij zeker nieuwsgierig had gemaakt. Het viel me dan ook meteen op dat de locatie die ongeveer een 300 man kan herbergen, maar voor iets meer dan de helft gevuld was. Ligt dat aan het weer? Het programma? De significante hogere entreeprijs t.o.v. vorig jaar? Wie zal het zeggen...al hoorde ik hier en daar toch de opmerking dat men door de crisis bewuste keuzes moet maken met betrekking tot welke festivals er bezocht gaan worden....

Vol of niet vol, het kon de pret niet drukken, en rond 20.00 mocht het nieuwe project van Stefan Hermsen, genaamd The Djeentops, de spits afbijten.
The Djeentops bestaande uit Stefan Hermsen (ditmaal op Gitaar), Peter Stienen (Drums), Harm van Mortel ( Contrabas), Bas Janssen ( Hammond B3), Evert Hoed ( Sax ), Maikel van Bogget ( Zang, Mondharmonica ), zijn allemaal doorgewinterde muzikanten die we allemaal kennen van bands zoals Electrophonics, Texan Tail, Wild Specialties, Starfish Bowl, om er maar een paar op te noemen. Stefan heeft er ditmaal voor gekozen om de gitaar ter hand te nemen en dat is wel even wennen. We kennen Stefan natuurlijk allemaal als een charismatisch frontman, maar in deze line-up zal Maikel deze positie invulling geven. Covers zoals T Bone Boogie ( T-Bone Walker ), She’s Dynamite ( B.B King ), Ain’t That Fine ( James Harman ), worden op overtuigende wijze ten gehore gebracht en een rustige uitvoering Cherry Pink and Apple Blossom White ( Perez Prado ) is voor mij toch wel het hoogtepunt van The Djeentops.

De Djeentops zijn nog niet lang bij elkaar en af en toe is dat wel hoorbaar maar zeker niet negatief! Persoonlijk denk ik dat deze line-up zeker toekomst heeft, een kwestie van bijschaven. Heerlijke blues die aan Hollywood Fats doet denken maar toch een beetje vreemd maar wel lekker. En wat ook lekker smaakt is een lekker flesje Gerstenat! Hopelijk krijgt de geluidsman de feedback onder controle... De toon is gezet....

De tweede band die het podium mag betreden is de Tinez Roots Club. Deze voor mij onbekende band bestaande uit een ongewone line-up bestaande uit Henk Punter ( Drums ), Wolfgang Roggenkamp ( Hammond B3 ), Koen Schouten ( Baritonsax ), en Martijn van Toor ( Tenorsax ) is een schot in de roos. Wat swingt dit de pan uit en een bassist wordt totaal niet gemist in het geheel want dit wordt opgevangen door het uitstekende voetenwerk van Wolfgang. Swing, Blues, Rhythm & Blues, Rock & Roll, het passeert allemaal de revue tijdens dit optreden. Het samenspel van Koen en Martijn is subliem en Henk laat nog maar eens horen waarom hij tot de beste drummers van Nederland behoort. Tel daarbij op het venijnige maar oh zo muzikale orgelspel van Wolfgang en wat heb je dan? Juist..... een feestje! Het publiek kan zelfs niet stil blijven staan. Voor mij persoonlijk het hoogtepunt van deze editie van Blues Maestricht.

Tod Sharpville is de volgende die het podium gaat betreden en gezien zijn wervelende optreden op Moulin Blues een aantal jaren geleden heb ik hoge verwachtingen van deze gitarist. Tod en zijn band waren destijds de backing band voor niemand minder dan Mick Taylor ( voormalig gitarist van The Rolling Stone ). Ik kan me nog goed herinneren dat het eerste half uur van deze gig Tod Sharpville de tent helemaal plat speelde, maar toen Mick Taylor het podium betrad, het wervelende optreden als een kaarthuis in elkaar viel omdat Mick Taylor constant met de rug naar het publiek gekeerd stond vanwege problemen met zijn gitaar versterker. Vandaag heeft hij er voor gekozen om veel nieuwe songs te spelen van zijn nieuwe cd genaamd “Porchlight”. Op deze dubbel-cd wordt hij vergezeld door niemand minder dan Kim Wilson, Duke Robillard en Joe Louis walker. Het valt me meteen op dat er met Tod niet te tornen valt als gitarist. Deze technisch goed onderlegde gitarist klinkt wat steviger dan voorheen met zijn bluesrock en heeft een geweldige stem. Helaas krijg ik een beetje het idee dat zijn performance veel van hetzelfde biedt totdat hij Fleetwood Mac´s cover `I need your love so bad` een geheel nieuw gezicht geeft met een geweldige lange uitgesponnen gitaarsolo op het eind. Klasse.

Vlak voor het optreden van Jesse Davey en Jon Amor is het aanwezige publiek uiteindelijk richting bühne opgeschoven want niemand wil natuurlijk iets missen van deze twee gitaristen van The Hoax. De stormachtige carrière die het gevolg was van hun debuut cd in 1994 genaamd `Sound Like This`, heeft hun wereldwijde bekendheid gegeven met hun benadering van rauwe keiharde bluesrock die mijns inziens qua gitaarspel duidelijk geënt is op de fantastische bluesrock van wijlen Stevie Ray Vaughan. Helaas besloten de leden van The Hoax eind 1999 om het voor gezien te houden en ieder voor zich hun solo carrière voorrang te geven. Af en toe willen ze nog wel eens samen optreden en vanavond zijn twee van de vier leden dus te bewonderen in het pittoreske D’n Hiemel. Bij opkomst van Jesse en Jon krijgen ze al een welverdiend applaus dus dit kan al bijna niet meer misgaan. Vanaf de eerste noot danst en zingt het publiek mee op de vele Hoax songs die al bijna klassiekers zijn zoals 20 Ton Weight, Fistful of Dirt, Feeding Time. Ook covers passeren de revue zoals Things I used to do en she’s Tough. De drummer en bassist van Tod Sharpville verzorgen de backing op een uitstekende ondersteunde manier. De mannen zijn het duidelijk nog niet verleerd en het ontspannen optreden krijgt zijn hoogtepunt als ook Tod Sharpville het podium betreedt en ze o.a. samen de song Dimples van John Lee Hooker een geheel nieuwe betekenis geven. Elke gitarist krijgt ruimschoots de ruimte om zijn kwaliteiten tentoon te spreiden. Dit was een geweldige performance. Petje af!

De 2^e editie zit er weer op en het was volgens mij een avond die ondanks de geluidsproblemen erg geslaagd is! We hebben kunnen genieten van 4 totaal verschillende bands, voor ieder wat wils dus. Persoonlijk ben ik er trots op dat er eindelijk in Maastricht een vruchtbare grond voor blues muziek is gevonden en hoop dat de 3^e editie van dit festival wat drukker bezocht wordt zodat de toekomst van dit festival gegarandeerd is. Wat mij betreft is het festival seizoen geopend, jiehaaa !

Totaal aantal foto's: 34 | Gegenereerd door JAlbum & Chameleon | Help