De winterse weergoden trotserend ben ik zaterdagavond naar café De Prins in Ospel getrokken om daar naar The Veldman Brothers te kijken en te luisteren naar nieuws over het aanstaande Moulin Blues Festival. Om bij het laatste te beginnen ben ik niets nieuws te weten gekomen, buiten dat men de kleine tent blijft handhaven. Maar voor het overige geen nieuwe namen die toegevoegd kunnen worden aan de bands die al bekend zijn.
Wat het tweede betreft was er eigenlijk ook niets nieuws onder de zon. Want dat The Veldman Brothers bluestoppers zijn is algemeen bekend. En dat ze absoluut tot de Nederlandse top behoren is ook bekend. Maar wat nog niet voor iedereen bekend is, is dat de mannen uit het Noorden des lands medio januari op de proppen komen met een nieuw album.
 

En zo krijgen we deze avond een setlist gepresenteerd met zowel oud als nieuw eigen werk en voortreffelijke covers.  Met het nummer ‘Harponized’, waar Bennie Veldman heerlijk tekeer gaat op zijn harp, start een fantastisch optreden dat uit twee sets zal bestaan. Het is een lekker stevige bluesdeun die met de eerste noot al de stempel op de avond drukt. Maar daar is het nog niet mee gedaan, kicken is het bij het slidewerk van Gerrit Veldman op het nummer ‘Statesboro Blues’, een nummer bekent van onder meer Taj Mahal. De band knalt zoals nooit tevoren, Bennie, Gerrit, Sebastiaan en Gerrit gaan tot aan het gaatje. Imponerend zoals deze band speelt en dan vooral veel eigen werk van hoog niveau laat horen. In dat straatje passen ook meer dan uitstekend de nieuwe songs: ‘Evil’ en ‘Questions’ die op hun nog uit te komen album staan. Zelfs collega muzikant Phil Bastiaans (King Mo) staat zichtbaar te genieten van de band.
De eerste en vooral stevige set wordt afgesloten met het nummer ‘Loverman’. Dat betekend voor ons toeschouwers even bijkletsen met elkaar of een praatje maken met de bandleden. En voor de bandleden is het even op adem komen. Echter voor korte tijd want binnen korte tijd staan ze alweer op het podium.

De aftrap wordt gedaan, hoe kan het ook anders, met het bluesnummer ‘Everyday I Play The Blues’, dat ook op hun nieuwe album komt te staan. Dit wordt dan weer gevolgd door o.a.: ‘One More Chance’ en ‘Pretty’ enkele van hun fantastische nummers die ook op hun debuut-cd “Home” staan.
‘Killing Floor’ een nummer van Howlin’ Wolff wordt op voortreffelijke manier door de band gecoverd en op hun eigen manier geïnterpreteerd. Een bluesnummer dat tot diep in de poriën van iedere bluesliefhebber gaat, vooral ook door het intense orgelspel van Bennie in combinatie met stevige drumpartijen en gitaarlicks.
 The Veldman Brothers zijn ook liefhebbers van  Jimi Hendrix, net zoals Phil Bastiaans, die dan ook prompt op het podium wordt  geroepen om een deuntje mee te zingen. Dat wordt dan ‘The Wind Cries Mary’. Deze geste wordt door het publiek bijzonder gewaardeerd en de roep om meer neemt dan ook toe. Tuurlijk wordt dat door de band beloond en dus zingt Phil nog een nummer mee.
 Daarmee komen The Veldman Brothers niet weg en na hun reguliere optreden spelen ze nog een toegift van drie nummers waarin ook de traditional ‘Hoochie Choochie Man’ voorbij komt.

Bij dit fantastische optreden ben ik voor even de barre weersomstandigheden vergeten. Maar de realiteit haalt me al snel in want met een duivelse vaart van wel 25 km per uur rijden en glijden we weer richting naar huis. Wel goed gemutst en nog nagenietend van een lekkere pot blues van een prima bluesband.