Wie ze gezien heeft in de kleine tent op het Moulin Blues festival weet dat het een feest wordt als de Fransozen Blackberry and Mr. Boo Hoo of te wel Bastian Blackberry en Francky Boo-Hoo, letterlijk op de planken staan.
Afgelopen zaterdagavond heb ik mogen genieten van weer een overdonderend goed maar bovenal buitengewoon gezellig optreden van dit duo.
Met minimalistische zelfgemaakte percussie instrumenten aangevuld met elektrische gitaar of akoestische gitaar en de Mississippi saxofoon speelt de band een eerste set van ruim anderhalf uur om daarna na een korte pauze nog eens een half uur tot drie kwartier door te gaan.

Entree wordt er niet geheven in de Bachelor Club in Ell, een klein dorpje gelegen tussen Weert en Roermond, hierdoor is het café voldoende gevuld. En mocht er toch entree geheven zijn dan nog ben ik ervan overtuigd dat er voldoende publiek zal komen.
Ze hebben tot nu toe een album uitgebracht en alle nummers zijn natuurlijk opgenomen in hun setlist. Maar hun vertolkingen van bekende nummers zoals; ‘Baby Please Don’t Go’ zijn toch wel om je vingers bij af te likken.
Hun aanstekelijke muziek is een muziek uit blues, folk, country, zydeco en rock ’n roll, zij zelf noemen ze het blues folk. Hoe het ook zij, het is prachtig om te zien hoe deze gasten zo gedreven met zo weinig instrumenten een zaal plat krijgen.
Mede ook door de afwisseling van Engelse en Franstalige teksten en zo nu en dan een muziekstijlwisseling maken dit optreden spannend. Dat komt ook door hun footstompin op hun zelfgemaakte ‘trappelkisten’.
Er komt heel wat opzwepend werk aan te pas dat het publiek meer dan duidelijk weet te waarderen. Genieten is het daarom van eigen werk zoals: ‘Black Train’ of ‘Say Yeah’ met daarop lekker vlot harpspel van Mr. Boo-Hoo die overigens over het algemeen de zang voor zijn rekening neemt. Bastien Blackberry is de gitarist van het koppel. Zo nu en dan zingt hij ook een deuntje mee zoals op het nummer ‘Hey Mama’. Maar ook hun performance is leuk om te zien zeker als ze het nummer ‘Chicken’ inzetten. Een 100% betere uitvoering dan de ‘vogeltjesdans’ hoewel dit niets met elkaar te maken heeft.

Leuk is het ook te zien hoe ze op hun eigen gemaakte percussie instrumenten spelen en als je er dan naast staat lijkt het een instrument van ‘niks’. Dat is schijnbaar ook het geheim dat er zoveel mooie geluiden uitkomen. Eenvoudig tot op het bot en inspirerend tot in het bot.
Na ruim anderhalf uur, een korte striptease van de mannen die zich ontdoen van hun nat bezwete hemden, gaat men enigszins improviseren en speelt men hoofdzakelijk instrumentale nummers. Voor het publiek is dit echter niet voldoende zij zitten in een gezellige stemming dat ze meer willen horen.
Navraag leert ons dat het duo daar graag gehoor aan geeft ze namen een kortstondige pauze om wat cdeetjes te verkopen weer plaats op hun stoeltjes bovenop hun trappelkisten en de paarden komen weer van stal.