Het resultaat van deze samenwerking is een stevig album met elf eigen nummers. Er staan enkele pareltjes op, te beginnen met het openingsnummer ‘Never Been’. Hiermee geeft het trio een stevig verpakt visitekaartje af. Bluesrock met zijdelings een link naar de rock, of liever geschreven, hardrock. Daar is niets mis mee mits je het goed uitvoert en daar is hier wel degelijk sprake van. Het is stevig maar niet van ‘dik hout zaagt men planken’ maar goed gestileerd werk. Geen rauw bluesrock geweld met vooral hard gitaargeweld. Hier hebben we het over technisch sterke composities met net een dergelijk sterke instrumentale afwerking.

Titeltrack ‘Sour Milk’ heeft een opvallende intro die blijft hangen waarna er zich een knetterende partij bluesrock ontspint. De gitaarsolo midden in dit nummer trekt je van je stoel, niet overdreven rauw maar gewoonweg strak maar heftig.

Behoudens de drumpartijen in het begin van ‘Big Ego’ doet het nummer enigszins funky aan, tenminste als je afgaat op de gitaarlicks bij aanvang. Een prima combinatie van sound die voor een verrassend effect zorgen.

‘Way Down The Road’ is een rasechte bluesrock song en heeft alles in zich wat een dergelijke sound nodig heeft. Theo die stevig zijn drumkit onder handen neemt met ritmische drumpartijen en mooi strak gitaargeweld van Mick en aangevuld met het basgepluk van Anne-Maarten zorgen voor het juiste gevoel en sfeer.

Het laatste nummer op het album ‘Don’t Come Around’ heeft iets psychedelisch in zich. Een vrij rustig nummer in vergelijking met de vorige tien songs.

Ik heb de band live aan het werk gezien in Ridderkerk en moet zeggen dat de intensiteit die de band daar tentoonspreidde me nu ook op dit album tegemoet komt. “Sour Milk” is een prima album dat op 25 april in Paradiso aan het grote publiek wordt gepresenteerd. Zoals ik hierboven al heb geschreven, ik heb het al mee mogen maken en was ervan onder de indruk. Chapeau mannen…. Let’s Roll.