Billy C. Farlow is een oude rot in de branche en gepokt en gemazeld als hij is brengt hij regelmatig nieuw werk uit. Werk dat gebaseerd is op wat hij in zijn jeugd heeft geleerd van zowel de zwarte als blanke bluesmuzikanten in zowel Alabama, Indiana en Texas.
Zijn stijl is dan ook een mix van originele blues, gospel en stevige rock ‘n roll overgoten met een swampsausje. Voeg je daarbij nog zijn kwaliteiten als songwriter dan tref je het zeer zeker met zijn albums. En hij heeft er al heel wat op zijn conto staan, “Alabama Swamp Stomp” is zijn recente release en zijn debuut bij CrossCut Records.

Op twee nummers na heeft hij alles zelf geschreven of met hulp van zijn Franse muzikale vriend en gitarist op dit album Jean Paul Avellaneda. Daarnaast heeft hij twee traditionals bewerkt zodat ze op zijn lijf zijn geschreven. Op dit album werkt hij overigens samen met het Franse trio waarmee hij ook door Europa toert. Buiten Jean Paul werken ook mee Stephane Avellaneda achter de drumkit en Bruno Quinonero op de bas.

Billy C. Farlow is niet alleen een goed tekstschrijver ook op de bluesharp is hij erg sterk en dan heb ik het nog niet gehad over zijn puike stemgeluid. Hij heeft een donkere en diepe stem die zo nu en dan wat rauwe kantjes heeft. Maar dat past wel in zijn sound, je moet maar eens luisteren naar het openingsnummer ‘Snake Eyes’. Een betere kennismaking met deze muzikant kun je niet krijgen, hier zit alles in wat hij van de blues wil vertolken. Spannend gitaarwerk, vette bluesharp en een passend stemgeluid. Een stevig potje blues dat over het hele album zo doorgaat.

‘Runnin’ From The Fire’ is een iets melodieuzer nummer met enige gospel invloeden. Misschien is het tegenstrijdige hierin dat de song gaat over een vrouw die hem het hoofd op hol brengt. Hij zingt over een ‘hot blooded woman got me on the run’. Let hier vooral ook eens op het snerpende maar niet overheersende gitaarwerk. Hier is duidelijk de combinatie van blues, rock en gospel te horen.

Lekker ‘swampie’ gaat het toe op ‘Good Rockin’ Mama met een fantastische intro op zowel de dobro als op de bluesharp. Het nummer wordt nog intenser door de klagende zang van Billy C. Farlow waarmee hij nog meer emotie aan het nummer toevoegt.

Op dit album mag ik vooral zijn harpspel in combinatie met zijn stem dat bij veel nummers erg sterk uit de verf komt maar op ‘Tennessee Saturday Night’ komt de harp toch wel uitermate goed tot zijn recht. Het soms stotterende ritme op de harp zorgt voor de nodige swing in het nummer. Zo hoor ik het wel graag moet ik zeggen.

De intro op ‘Juke Joint Friday Night’ heeft iets Texas blues terwijl het daarna toch meer de jump en swing op gaat. Een snel nummer met een vast ritme erin.

Een van de mooiste songs op het album vind ik ‘Alligator Crawl’ blues met Southern rock invloeden gecombineerd levert een stevige sound op die wel op dit album past. De snerpende gitaarsolo is hier op de juiste plek aanwezig die daarna heel gewiekst opgevolgd wordt door een harpsolo.

‘Yella Pocohontas’ en ‘Black Lazarus’ zijn twee traditionals die hij heeft bewerkt en helemaal op zijn lijf geschreven heeft. Al hoewel ze ten opzichte van de andere songs op het album veel rustiger zijn. Ook met ingetogen songs kan Billy C. Farlow goed overweg. Niets wordt aan het toeval overgelaten en dat wil dus ook zeggen dat er geen enkel instrument echt bovenuit springt. Alles ligt in lijn waardoor ook de juiste emotie geraakt wordt.

“Alabama Swamp Stomp” is een kolfje naar mijn hand. Stevige muziek met de juiste dosering aan blues, gospel en rock ’n roll vormen voor mij een mooi geluid.

www.billycfarlow.com
www.mercy-evs.com