|
Meesterlijke opening Move2blues
seizoen
|
Donderdag 8 september
2009 |
 De
organisatie van Move2Blues heeft een goede naam op te houden met het
contracteren van bluesbands. Iedere keer lukt het hun om artiesten
met naam en kwaliteit op het podium te krijgen.
Dat geldt ook voor de opening van het nieuwe bluesseizoen, op
donderdag 8 oktober hebben zij Big Pete and The Backbones
featuring Alex Schultz weten te strikken voor een optreden in het
Muziekodroom in het Belgische Hasselt.
De Nederlandse formatie The
Backbones heeft voor deze gelegenheid niemand minder dan ‘Wuff’
Maess achter de drumkit zitten. Verder natuurlijk Jules van Brakel,
een van de beste bassisten in de Benelux, Big Pete en uit de States
een van ’s werelds beste gitaristen Alex Schultz. Een formatie om je
vingers bij af te likken.
Zij samen toeren enkele dagen door België en Nederland en het
Muziekodroom heeft de eer om als eerste te zijn in hun toerschema.
Zoals we al gewoon zijn
spelen ze twee sets die bestaan uit moddervette blues en zo nu en
dan wat funky stuff zoals Alex Schultz het noemt.
In de eerste set horen we een lekker stevig instrumentaal nummertje
waarna het stevig doorgaat met zeer sterk uitgevoerde covers
afgwisseld met eigen werk.
Hierbij valt een sterke uitvoering op van Muddy Waters’ 'Long
Distance Call' of het funky ‘Look-Ka Py Py van The Meters.
Alex Schultz behoort tot de absolute top van de lead gitaristen in
de wereld, hij heeft o.a. bij Rod Piazza en Lester Butler in de
band gespeeld. Daarom verbaas ik mij er niet over dat hij zich zo
uitleeft bij covers die ze van Lester Butler spelen. Maar dat
is ook het stokpaardje van Big Pete. Op het werk van Lester Butler
kan hij zich op zijn harp helemaal wezenloos uitleven en benut hij
al zijn kwaliteiten. Beiden spelen met allure en plezier dat van hun
gezichtsuitdrukkingen is af te lezen. Dat geldt trouwens ook ‘Wuff’
Maess op de drums. Een drummer die zo strak de blues speelt kom je
niet zo vaak tegen, iets dat je op basgebied ook kan zeggen van
Jules van Brakel. Ondanks dat ze nog maar sinds kort met elkaar
spelen merk je daar niets van, enkel dat ze op het podium zo nu en
dan elkaar moeten vertellen welk nummer ze spelen. Dat maakt voor
het publiek niets uit het geeft hun optreden een nog groter
verrassingseffect.
Na een korte break komt de
band terug voor hun tweede en laatste set die bol staat van flinke
gitaar- en harpsoli. Zo zijn de uitvoeringen van William Clarke’s
‘Blowin’ Like Hell’ en Billy Boy Arnolds ‘I Wish You Would’ haast
van ongeëvenaarde klasse. Zelden of nooit heb ik zo’n sterke
uitvoeringen live gehoord.
En ook nu laat Alex Schultz wat funky stuff horen in de vorm van
‘Last Train To Aalter’ wat heel verfrissend werkt tussen als dat
stevige bluesspul.
Het publiek geniet met volle teugen van dit wonderlijke goede spel
van Big Pete, The Backbones en Alex Schultz. Na hun maximale
speeltijd, de organisatie moet er helaas een eind aan maken,
verplicht het publiek zowel de band als ook de organisatie om een
toegift te spelen.
Uit William Clarke’s repertoire kiest de band voor: ‘A Good Girl Is
Hard To Find’ waarmee ze rond de klok van half een in de nacht hun
eerste optreden in deze samenstelling afsluiten. Zouden we nu in de
zestiger jaren leven dan zou deze band als superformatie betiteld
worden. Maar ook als het aan mij ligt en aan het publiek in het
Muziekodroom. Een meesterlijke opening van het bluesseizoen van
Move2Blues.
|
|
