Drummer en blueszanger Big Joe Mahler, samen met zijn Dynaflows, is na elf jaar weer terug in de kijker en heeft bij zijn ‘oude’ platenmaatschappij Severn het album “You Can’t Keep A Big Man Down” uitgebracht. Ook deze keer is het een album geworden met een mix van swing- en jump, blues en jazz en bevat eigen werk gecombineerd met covers. Met zijn overwegend vocale boogie en swingstijl gecombineerd met zijn strakke ritmische drum levert dit twaalf lekker in het gehoor liggende songs op.

De pittige opening en tevens titeltrack ‘You Can’t Keep A Big Man Down’ gaat in feite over zijn gezondheidsproblemen die hem ruim elf jaar uit de running hebben gehouden. En als je het nummer goed in je opneemt mag je toch wel concluderen dat hij ijzersterk is teruggekomen. Niet dat zijn muziekstijl vernieuwend is maar feit is wel dat deze stijl steeds meer in beeld komt.

Zijn covers van bijvoorbeeld: B.B. King ‘Bad Case Of Love’ of ‘Someday’ van Johnny Green worden perfect uitgevoerd en kun je gerust als pareltjes van het album betitelen.

Van uptempo naar een ballad die neigt richting een tearjearker is kort zoals je kunt ontdekken op het nummer ‘Evangelina’. En als je goed luistert hoor je er New Orleans invloeden in en komt de blazerssectie goed tot zijn recht.

Terug naar het uptempo ‘Property Line’ is dan ook maar een klein stapje. Swing en jump gecombineerd met rock ’n roll is een lekker lopende mix en met het inzetten van de saxofoon wordt het nummer nog meer verrijkt.

En het jazzy ‘Someday’ zorgt daarna voor enige rust. Big Joe Mahler laat hier ook nog eens horen dat hij een perfecte beheersing van zijn stem heeft. Het intieme en warme van zijn stem en dan weer de uithalen zijn hier prachtig om te horen. Ik mag hier zeker ook niet Rob McNelley op gitaar onbesproken laten. Zijn gitaarpartijen in dit nummer zijn dan wel heel ingetogen maar hebben voldoende drive.

En wat te denken van het instrumentale ‘Supercharger’ waarin Rob McNelley zich volledig uitleeft op zijn gitaar daarnaast uiteraard gesteund door de strakke drumpartijen van ‘Big Joe’ is dit een stevige en onverwachte onderbreking van de gezongen nummers op het album.

Na dit snelle instrumentale nummer volgt de ballad ‘Notin’ But Trouble’, een nummer dat doet voorkomen dat het uit de oude doos komt. Het is een hagelnieuwe song maar geeft wel aan dat hij beïnvloedt is door muzikanten als “Big Joe Turner’,

De vertolking van ‘I’m To Blame van Jimmy McCracklin mag dan iets anders klinken dan het origineel maar doet daar totaal geen afbreuk aan. De huidige opnamekwaliteit is stukken beter als in 1957, daarnaast krijgt het nummer ook meer inbreng van Big Joe and The Dynaflows. De uitstraling en de kracht van het nummer zijn behouden gebleven.

“You Can’t Keep A Big Man Down” wordt afgesloten met een volvette boogie. De intro op piano gespeeld door Kevin McKendree zorgt voor de nodige schwung op dit nummer dat geschreven is door onder meer Delbert McClinton. Het is een prachtige cover om een album mee af te sluiten.

Met dit album is Big Joe weer terug van weggeweest. Zijn kwaliteiten als songwriter, drummer en zanger hebben duidelijk niet geleden van de afgelopen periode. Ik denk zelf dat hij er nog krachtiger is uitgekomen dan voorheen. Een goede zet van Severn om Big Joe weer een album te laten opnemen uiteindelijk verloochend kwaliteit zich niet. En ik geniet wel van zoveel variëteiten in de blues verzameld op één album gespeeld door dezelfde muzikanten.

Meer weten over Big Joe surf dan naar www.bigjoe.com