Het Franse kwartet Big Dez timmert al enige jaren aan de bluesweg en heeft ook al op diverse grote festivals gestaan. Voor mij dus een reden om naar Bluescafé De Weegbrug te gaan om de band te zien en vooral te beluisteren.
Waar en wat je ook leest over Big Dez, zij worden omschreven als een bluesband iets wat volgens mij toch te kort door de bocht is. Want op heel geraffineerde wijze combineren zij funky en soul invloeden met blues. Een echte ‘vaste’ muzikale richting heeft de band eigenlijk niet. Zo gezien levert dit dus een vrij gevarieerd optreden op maar ook het gemis dat de band geen strakkere richting kiest. Dat laatste hoeft echter ook weer geen probleem te zijn zoals de band eigenlijk op zondagmiddag 8 januari bewijst.

Met de welbekende ‘Franse slag’ wordt er niet gewerkt ondanks dat er maar weinig mensen naar De Weegbrug zijn gekomen. Met een optreden van twee sets wordt het een bijzonder gezellig optreden waarbij ik vooral geniet van het stemgeluid van frontman Phil Fernandez. Die leent zich voor de gekozen stijlen meer dan uitstekend. Maar ook de andere bandleden en vooral toetsenist Bala Pradal achter zijn Hammond is grandioos. Dat geldt ook voor de jonge drummer, wiens naam ik niet ken, die zijn drumkit stevig onder handen neemt met ouderwetse drumsolo.

In de spotlight staat uiteraard hun nieuwe album “Lazy Star” die in maart 2011 uit is gebracht. Een album met daarop duidelijk herkenbare stijlen die ook live sterk naar voren komen. Het bluesy ‘Take Me Down To South Carolina’ word afgewisseld het in: ’Good Arrow’ met daar op volgend het bluesy ‘Take Me Down To South Carolina’. Het eerste en derde nummer komt van hun recente album terwijl het instrumentale werkje, dat toch wel zeer pittig gitaarwerk bevat, uit 2008 stamt. Het eerste gedeelte van hun optreden sluit de band af met: ’Night After Night’. De stemming en de warmte zijn inmiddels al flink gestegen en de sfeer is optimaal. 

Een korte pauze neemt de band om zich te verfrissen maar ook om enkele Cd’s aan de man te brengen. Inmiddels heeft Big Dez al vijf albums uitgebracht.

De tweede set opent met het soulnummer, tenminste zo durf ik het wel te omschrijven, ‘Anywhere Please’ direct gevolgd door het met zeer stevige gitaarpartijen doordrenkte bluesrocknummer ‘One Buck’.
En ook nu worden we in het nummer ‘Down Square’ getrakteerd op een ouderwetse drumsolo die menig bezoeker toch wel met de mond open laat staan.Slowblues sluipt ook heel voorzichtig voorbij in het nummer ‘Suspicion’ van hun album “Night After Night” uit 2004. De band oogt nu iets losser dan in de eerste set zodat hun muziek ook weer wat meer impact heeft op het publiek.

Een dergelijk goed optreden moet afgesloten worden met een toegift en het publiek roept daar dan ook steevast om. Maar al te graag voldoet de band daaraan met nog een enkel fraai stukje muziek besluit de band rond 20.00 uur om er een einde aan te maken. Conclusie van dit optreden: de Franse slag komt niet in hun woordenboek voor. Het optreden is goed bevallen zowel bij de bandleden als bij het publiek.