Veel getalenteerde bluesmusici hebben de drang om ooit eens een akoestisch album uit te brengen, dat is niet voor iedereen weggelegd. Wilson Blount aka Big Daddy Wilson heeft deze stap genomen en na alle dertien nummers beluisterd te hebben pakt dit erg goed uit. Want na zijn vorige en bijzonder succesvolle album “Love Is The Key” is het maar de vraag of je op dit niveau weer kunt presteren.

Met “Thumb A Ride” geeft hij samen met Jochen Bens en Michael van Merwyk, waarmee hij het Big Daddy Wilson Trio vormt, het antwoordt. Praktisch alle nummers heeft het trio samen geschreven, behalve ‘Brother Blood’ dat van Charles Neville is. Ze worden op deze release verder nog bijgestaan door Andreas Müller op bas en Martin Esser op percussie
Over het algemeen gaat een groot gedeelte van de nummers over het geloof, liefde en over zaken in het dagelijkse leven. En dat alles in de lijn zoals de voorvaderen van Big Daddy Wilson dat ook in hun tijd gedaan hebben.
Goed luisterend naar de teksten kun je veel te weten komen over zaken waar je normaliter niet zo snel bij stilstaat.

Akoestisch staat vooral voor vrij rustige muziek dat neemt niet weg dat het geen uptempo nummers kunnen zijn. Een goed voorbeeld daarvan is: ‘Baby Don’t Like’ en haaks daarop staat dan het heel rustig overkomend liefdesnummer ‘Anne May’. In dit nummer doet hij een aanzoek aan haar en dat met zoveel gevoel dat het haast niet mis kan gaan.

Een prachtig nummer is: ‘Four Daughters And A Strong Loving Wife’, de titel zegt al veel, maar hier moet je eens luisteren naar de klagende zangstem en vooral naar de Resonator. Die klinkt in dit nummer zo mooi en strak en treedt hier ook duidelijk op de voorgrond.

In ‘Who’s Dat Knocking’ is het samenspel tussen de twee gitaristen formidabel te noemen het geeft dit nummer enige vrolijkheid. De zang daar tegenover heeft wat klagends in zich en combineert zich daarom goed met de gitaren.

“Brother Blood” is een geweldige cover die met veel inzet wordt gespeeld maar wel veel meer blues heeft dan het origineel. Het is door het trio een goed bewerkt nummer geworden dat past in de stijl van de overige nummers. Het klinkt wel wat triester dan bij de Neville Brothers maar het heeft wel wat.

In de zang van Big Daddy zit zoveel gevoel dat je gewoonweg meeleeft met ieder nummer alsof het om jezelf gaat. Eigenlijk is dit de blues zoals hij ooit geboren is…. Dat geldt eigenlijk ook voor beide gitaristen die goed uit de voeten kunnen op de Resonator en de akoestische gitaar.

De liefhebbers van nieuwe akoestische blues met een traditionele achtergrond kunnen hun vingers aflikken bij “Thumb A Ride”.

www.wilsonb.de - www.myspace.com/bigdaddywilsonblues