logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Big Daddy Wilson–Neckbone Stew
(Ruf 1236)  

Tekst: Bert Lek 

Big DaddyBig Daddy Wilson is na een aantal omzwervingen terug bij het Duitse Ruf label, waar hij in 2009 zijn cd-carrière begon met het prachtige Love Is The Key. 
Volgens Wilson Blount, de echte naam van Big Daddy, is Neckbone Stew een mengeling van specerijen en goede ingrediënten om een goede stoofpot te krijgen. Ik denk alleen dat onze maag niet tegen dat gerecht kan. 
Inderdaad het album laat blues, gospel en in twee nummers zelfs heerlijke reggae horen. 

De cd begint met “Cross Creek Road”: alleen akoestisch gitaarspel en de mooie warme stem van Wilson. Daarna vallen Cesare Nolli – gitaar/achtergrondzang, Paolo Legramandi – bas/achtergrondzang en Taccori – drums/achtergrondzang in met “7 Years”.  Dat gaat over zeven slechte jaren waarin alles tegen zat.  Niemand die om hem gaf, geen baan, een storm van ellende dat over Wilson heen kwam.
“Neckbone Stew” wordt geweldig opgebouwd. Eerst in prachtige countrystijl om vervolgens over te gaan in een heerlijk reggae tempo.

In “I Just Need A Smile” vraagt Wilson zich af waarom de mensen zo vreemd geworden zijn en zo ontevreden, terwijl ze alles al hebben en om dat allemaal te vergeten vraagt hij om een glimlach van zijn geliefde. “Tom Cat” draagt Wilson op aan zijn vader. Het is een echte clapping song. “He’ll Make A Way” gaat over werkeloosheid en hoe daarmee om te gaan met de hulp van God. Dit is een hele mooie gospel met een vraag van de zangeressen en antwoord van Wilson.
In dit nummer is een heel kort prachtig slidespel weggelegd voor Cesare. 

“Give Me One Reason” is een duet met Tracy Chapman. De samenzang gaat af en toe niet helemaal gelijk. Het minste nummer van de cd. 
“Running Shoes” is weer een mooi somber lied over moeilijkheden, de hedendaagse ratrace, etc. 

“My Babe” weer een heerlijke reggae shuffle over zijn geliefde, die ervoor zorgt dat Wilson een goed leven leidt. Het tegenovergestelde is “Damn If I Do”, een benauwde liefdesrelatie wordt hierin bezongen. De langste tekst van een liedje stopt Wilson in het kortste nummer (1.39) “Cookies Gonna Kill Me” over de problemen, die een diabeet heeft om zijn trek naar lekkere koekjes stiekem te moeten stillen. Waar hij ze ook verstopt, moeders weet ze iedere keer te vinden.

“The River” is weer een gospel met een prachtig achtergrondkoor. Het gaat over de rivier waar Wilson naar toe gaat om zich te wassen van zijn zonden. “Peanut Butter Pic” is daarentegen een vrolijke afsluiter over zijn belevenissen in Nieuw Zeeland tijdens Wilsons eerste tournee daar. 

Verwacht geen gitaar- en drumsolo’s op dit mooie album. Alles staat ten dienste van de prachtige stem van Wilson, zelfs het mooie gitaarspel van Eric Bibb op He’ll Make A Way en Cookies Gonna Kill Me.