Woetsjtok?... Nooit geweest!
Ben Poole?... Nooit gezien!
En over allebei alleen maar positieve dingen gehoord, dus redenen voldoende om voor de eerste keer naar Woetsjtok in Brunssum te gaan en dan ook nog naar de Britse bluesrock gitarist te kijken. Hij is pas 22 jaar heeft en nu al een naam in de bluesrockscene die praktisch gelijk staat met Danny Bryant en wordt geroemd door mannen als Jeff Beck en John Mayall. Dan heb je al heel wat bagage mee als dit van je wordt gezegd.
Nu goed, vrijdagavond 27 januari om 23.00 uur betreedt hij met zijn band het podium in live-café Woetsjtok. Een locatie die me wel aanspreekt, goed podium, goed geluid, alleen het licht. Het licht mag voor mij als fotograaf wat meer zijn.

Ik heb in een oogwenk zijn setlist bekeken en die bestaat uit een combinatie van eigen werk dat bestaat uit oudere en nieuwe nummers en uiteraard enkele stevige covers. Het optreden wordt geopend met: ‘Losing You’ gevolgd door ‘Mr. Pitbull’. Twee nummers waar hij laat horen uit welk hout hij is gesneden. Zowel op gitaar als zang maakt hij indruk maar nog niet overtuigend. Dat laatste weet hij echter na het nummer: ‘Got Heart, No Soul’ ook nog te doen. En zeker na zijn rockuitvoering van Stevie Wonder’s: ‘I Don’t Know Why I Love You’ ben ik overtuigd van zijn kunnen.

Ben Poole is een prima gitarist die natuurlijk flink kan uithalen maar dat niet overdreven doet. Hij speelt heel genuanceerd, strak en vooral afgewerkt. Neem daarnaast ook zijn zangstem die warm en soulvol klinkt en ik moet zeggen je hebt een mooie combinatie die naar mijn gevoel boven andere bluesrock gitaristen uitsteekt. Misschien nog niet met kop en schouders maar geloof me, dat zal zeker niet lang duren. Daarnaast heeft hij ook nog, volgens de dames die aan het podium staan, een lekker koppie. En wie ben ik dan om dat tegen te spreken.

Het is niet alleen Ben Poole die het optreden maakt, maar ook bassist Gary Pethers en drummer Alan Taylor zijn daar debet aan. Vooral Gary Pethers is een retestrak spelende bassist en iedere pluk of slag op zijn dikke snaren zijn raak.
De eerste set is toch wel snel voorbij en wordt afgesloten, hoe kan het ook anders, met ‘Hey Joe’. Goed vertolkt op zijn eigen wijze en meegezongen door het publiek, doet het me echter heel weinig. Te vaak gehoord in diverse uitvoeringen en niet meer verrassend.

Waar ik wel van gecharmeerd ben is zijn uitvoering van: ’ Ain’t No Sunshine’, een nummer van Bill Withers. Zelden heb ik een dergelijk sterke uitvoering gehoord als deze van Ben Poole, hier is duidelijk te horen hoe sterk zijn kwaliteiten op zanggebied en gitaar zijn ontplooit. Er volgt hierna een ouder maar eigen nummer ‘Everything I Want’ dat terug te vinden is op zijn EP-tje. Binnenkort zal zijn eerste volwaardige album verschijnen en daarvan speelt hij enkele verse ofwel nieuwe nummers waarvan eentje zelfs akoestisch. En ook dat spreekt tot de verbeelding, heel ingetogen, geen ramwerk maar smooth good listening music. Mooi is het ook als hij van het podium verdwijnt en achter, lees voorin het café, gitaarspelend opduikt en via een megafoon nog een deuntje zingt. Dit alles tot groot vermaak van het aanwezige publiek.

De tweede set sluit hij af met een goede uitvoering van ‘Crossroads’ en zijn versie steekt goed in elkaar en verdiend het om door Ben Poole te worden vertolkt.
Zonder enige toegift komt hij toch niet weg uit live-café Woetsjtok dus plakt hij er snel nog: ‘Pain In The Arse’ en ‘Me And The Devil’ achter aan om daarna definitief dit optreden af te sluiten.