Vrijdag 15 juli
Bij Tollos, de band die mag openen, staat het geluid jammer genoeg niet zo goed afgesteld en dreunt de bas stevig door wat toch wel storend klinkt. Verder kwijt de band zich voorbeeldig van zijn taak, iets dat mij niet verbaasd gezien de kwaliteit en de ervaring van de bandleden. Een sterke uitvoering van Peter Greens ‘Rattlesnake Shake’ springt er daarbij wel boven uit.

Rusty Roots mag je ondertussen wel omschrijven als een vaste waarde in de Belgisch-Nederlandse bluesscene. Net hun derde album succesvol uitgebracht lukt het hen steeds weer om de aandacht op zich te vestigen. Dat doet de band vooral door het maken van goede muziek zowel op cd maar zeker ook live op het podium. Daarbij voeren roots en blues met hier en daar overduidelijke soulinvloeden de boventoon. En zelfs ska gaat de band niet uit de weg getuige het nummer ‘Something Ain’t Right’ dat de titeltrack is van hun recente album.

Verrassend is zeker ook de derde band van de avond. De nieuwe band rond Wouter Celis (The Rhythm Bombs) heet Doghouse Sam & His Magnatones. Met een traditionele setting bestaande uit: gitaar, staande bas en drums zorgt de band met eigen nummers en covers voor enkele schitterende momenten. Dampende bluessongs soms ongepolijst en rauw vullen de tent en vermaakt het publiek.

Belgian Blues All Stars, een eenmalige combinatie van leden uit de bands The Electric Kings; The Seatsniffers en El Fish begint erg sterk en verrassend. Vooral het eerste gedeelte met Marc Thijs, Wuff Maze en Jan Ieven is verbijsterend sterk. Marc Thijs’ interpretaties van de bekende nummers ‘Can I Change My Mind’ en ‘I Can’t Stand The Rain’ zijn top. Na ruim twintig minuten betreden andere bandleden het podium en vervangen zij Marc Thijs en Jan Ieven waarna het eigenlijk een beetje in elkaar zakt. Ondanks de goede uitvoeringen van nummers als ‘Green Onions’ lukt het niet meer om het niveau tijdens de opening te evenaren. Het oordeel van het publiek achteraf is hard en de uitkomst is gewoon dat de eerste twintig minuten als de beste van het hele optreden de boeken in gaat.
Dat neemt niet weg dat de vrijdag een bijzonder gave avond is geweest. Het toont nog maar eens aan welk talent er bij onze zuiderburen rondloopt.

Zaterdag 16 juli
Na een verdomd korte nacht voor mij sta ik zaterdagmiddag om twaalf uur weer met mijn camera voor het podium. Op de tweede dag staan er ‘grote’ headliners geprogrammeerd. Waarvan Ian Siegal and The Mississippi Mudbloods bij mij de meeste indruk zullen maken. Niet dat de andere bands minder zijn. Verre van dat zelfs, want The Paladins en The Black Crows zijn absolute toppers.

Charlie Cruz & The Lost Souls, de Nederlandse rootsformatie valt de eer te beurt om de tweede dag te mogen openen. Hun setlist is samengesteld uit hun repertoire van twee cd’s met daarnaast nog wat aanvullingen. Hun muziekstijl heeft wat rockabilly in zich maar ook country en blues een stijl dat het vandaag goed zal gaan doen. Het is nog niet zo druk als de band de aftrap neemt maar dat veranderd snel. Mooi is het gastoptreden van Dusty Ciggaar (The Rhythm Chiefs) op steelgitaar. Hierdoor wordt het country niveau wat mee opgekrikt. Het is een goede opening van de band dat moet gezegd zijn.


De Belgische formatie Last Call maakt op het festival na tien jaar zijn comeback. Ze laten in Peer nog maar eens duidelijk horen waarom ze in België nog steeds tot de top gerekend worden. Hun Texmex song ‘Rosalita’ (Anselma) gaat er bij het publiek in als zoete koek net zoals ‘She’s Got That Cadillac Walk’. De nummers worden nog steeds herkend door een overgroot deel van het publiek. Vreemd is het zeker dan ook niet dat ze met ‘Last Call Baby’ als toegift mogen afsluiten.

Zondag 17 juli
Vermoeid als ik ben sta ik toch weer te popelen om mijn foto’s van de laatste festivaldag te schieten. Ook vandaag belooft er heel wat goeds voorbij te komen. Wat dacht je van Robby Krieger en Ray Manzarek of van Sharrie Williams samen met Sax Gordon en van King King of van Brain Setzer. Wat naam aangaat steekt dit met kop en schouders boven de vorige twee dagen uit. En muzikaal gezien belooft het ook heel wat te gaan worden.
Het begint nog wat rustig met The Catsmokes. Een nieuwe band dat met een mix van rockabilly en country al stevig aan de weg timmert. Vooral zanger Gerrit Cuypers doet het voortreffelijk. Zij hebben veel geluisterd naar The Blasters en hebben ook enkele nummers van hen in hun setlist opgenomen. En hoe kan het ook anders of ‘Marie Marie’ is weer van de partij. Een uiterst goede versie, ik mag zeker niet vergeten hun sterke vertolking van ‘The Big Bopper’ te noemen. Een goede opwarmer voor de nog slaperige bezoekers.

Die laatste worden wel op een heel hardhandige wijze wakker geschud. De Schotse band King King van frontman Alan Nimmo, een van de gebroeders Nimmo, neemt de plek van The Catsmokes over. Heel gedreven en vol passie gooien zij de knuppel in het hoenderhok. Gekleed in een echte Schotse rok zorgen zij voor een stevige bak muziek. Daarvan moet je wel wakker worden en zo niet dan zal het zeker Bluesdiva Sharrie Williams doen.
Samen met haar band en met Sax Gordon zorgt zij voor de nodige soul, gospel en bluesinvloeden. Ook stevig maar dan toch op een andere manier als bij King King. Gitarist Lars Kutschke en Pietro Toucher op keyboards mag je als bindende factor in de band beschouwen. Samen met Sharrie nemen zij het voortouw om het publiek te overrompelen met hun muziek.

Steelgitarist en zanger Robert Randolph is voor mij vrij onbekend. Het is vandaag de eerste keer dat ik hem live aan het werk zie. Eerlijk is eerlijk het ziet er allemaal prachtig uit en de muziek is flitsend en opzwepend. Eigenlijk is hij gewoon goed moet ik bekennen, al hoewel ik na ruim drie kwartier toch even backstage moet om muzikaal te ontslakken.

Goed dat ik dat gedaan heb anders had ik het optreden van Kitty, Daisy & Lewis nog geen vijf minuten uitgehouden. Met alle inzet die band tentoon spreidt lukt het niet om er iets moois van te maken. De dames van de band staan er ongeïnteresseerd bij en hun zang is ook niet je van het. Bassiste Ingrid Weiss weet haar mannetje wel te staan. Haar baspartijen klinken strak en scherp. Je krijgt haast de indruk dat ze met tegenzin op het podium staan. Erg jammer.

Snel weer backstage en wachten op Ray Manzarek en Robby Krieger van The Doors. Een band uit de eind zestiger en begin zeventiger jaren. Hun muziek wordt nog steeds op de radio gedraaid en spreekt nog steeds tot de verbeelding. Beide overgebleven artiesten hebben nieuwe mensen om zich heen verzameld waarbij de look-a-like van Jim Morrison wel bij hun past. David Brock heeft bijna dezelfde stem en hij loopt en beweegt zelfs als zijn voorganger. Dit optreden is haast een LSD-trip naar het verleden en veel bekende nummers worden uit de lade getrokken vooral die van het album “L.A. Woman”. Ik kan wel genieten van die oude ‘dwazen’ die nog steeds het lef hebben en nog steeds goede muziek kunnen maken. Ondanks dat de nummers al ruim veertig jaar oud zijn klinken ze niet gedateerd. Zeker niet in dit geval waar de componisten ze zelf spelen.

Als afsluiting komt de band waarvoor velen vandaag naar Peer zijn gekomen. Brain Setzer met zijn Rockabilly Riott. Volvette rockabilly songs uit de oude doos, kort van stuk, supersnel, vliegen over het festivalterrein. Brain Setzer heeft zijn optreden verdeeld in twee delen waarbij enkele muzikanten afgewisseld worden. Ook zijn oude Straycat maat Slim Jim Phantom op drums komt voorbij. En het is Brain Setzer haast onmogelijk om geen werk van The Straycats te spelen. En waarom niet, waarom zou je geen nummers spelen als: ‘Runaway Boys’ of ‘Rock This Town’. Het publiek verwacht het gewoon, dus doen zij dat ook. Ik ben onder de indruk van zijn spel maar niet zodanig dat ik het hele optreden aan het podium sta. Ik besluit maar eens achter in de tent mijn heil te zoeken om daar nog beter van de muziek te kunnen genieten.
Rockabilly heeft natuurlijk wel enige binding met de blues en het is dan ook verdienstelijk te noemen van de organisatie om deze topper te contracteren.

De 27^e editie mag voor mij de boeken in als het festival waarbij de rockabilly de boventoon heeft gevoerd maar mijn absolute topper Ian Siegal met zijn Mississippi Mudbloods is.