Het Belgium Rhythm and Blues Festival viert dit jaar haar vijfentwintig jarig jubileum. Na wat kritiek op het zwakkere programma in 2008 heeft men nu duidelijk gekozen voor een bredere line-up met grote namen. En in plaats van de gebruikelijke drie dagen nu als de kers op de taart een vierde dag erbij, weliswaar maar met één grootheid plus support-act. Maar toch, duidelijk dat er iets te vieren valt in het Belgische Peer.

Vrijdag
De eerste festivaldag start onder een goed gesternte, het weer is volgens festivalnormen uitstekend het programma ook, wat tegenvalt, is de hoge consumptieprijzen die uit de toon vallen.
Maar dat mag de pret niet drukken als om exact 19.00 uur de Belgische formatie Moonshine Reunion de eerste toon door de festivaltent laat galmen. De band die naam heeft gemaakt met hun mix van dampende rockabilly, country en rock ’n roll sparen zich niet en trakteren ons op bekende werkjes. Een van hun helden is ongetwijfeld Johnny Cash en het is daarom ook niet vreemd dat we nogal wat songs van hem te horen krijgen. Echter hun uitvoering van het Stones nummer ‘The Last Time’ mag er beslist wezen.

Ondertussen is het al aardig druk geworden als de Nederlandse Wolfpin met frontman Marcel Scherpenzeel als tweede band van de avond start. Marcel Scherpenzeel is een liefhebber van stevige bluesrock en zijn hart ligt dan ook bij Rory Galagher. Maar ook de Southern Rock weet hem te boeien getuige zijn nummer ‘Southern Man’. Een stevige pot bluesrock wordt ons voorgeschoteld die menigeen wel zal boeien echter mij niet zo raakt.

Van een geheel andere orde is ongetwijfeld Dede Priest. Deze Amerikaanse zangeres heeft met haar Nederlandse band al op heel wat grote podia gestaan. Met haar uitstekende stemgeluid richt zij zich met haar muziekstijl op een mix van blues, soul, gospel en jazz. Dat doet zij zo sterk dat je haar ondertussen wel tot ‘diva’ mag promoveren en zij zich met een gerust hart kan nestelen tot de ‘groten’ in dit genre. Cijfer daarbij uiteraard niet haar backing band weg want het succes wordt behaald als eenheid. Een eenheid die op het Peerse podium staat als een huis. Haar songs zoals ‘Palace Of The Queen’, ‘Candy’’ en ‘If You Leave Me I Go Crazy’ klinken als een klok.
En dat laat het publiek ook duidelijk merken door dolenthousiast mee te doen en te applaudisseren bij ieder gespeeld nummer. Een dijk van een optreden zet ze samen met haar band neer.

Afsluiter van de eerste festivaldag is de Engelse pianist Mike Sanchez die samen speelt met The Seatsniffers aangevuld met Marc Thijs op gitaar. Mike Sanchez is geen onbekende in Peer, hij heeft hier al met de Big Town Playboys en met Bill Wyman’s Rhythm Kings gestaan. Maar hij is ook bekend van zijn werk met o.a. Jeff Beck.
Zijn muziekstijl is heel variërend het reikt van boogie tot blues en rock ’n roll. Met zijn indringende pianospel en zijn charisma is hij een persoonlijkheid op het podium die zonder moeite een festival kan dragen vandaag dan ook nog eens geholpen door Belgisch beste bluesmuzikanten.
 Zijn uitvoering van Nappy Brown’s ‘I’am A Coalminer’ is ongeëvenaard en datzelfde geldt voor nummers als het swingende ‘Shirley’ en de medley van enkele Slim Harpo songs.  Natuurlijk mag hij een toegift spelen. Zijn optreden wordt afgesloten met zijn eigen nummer ‘Just Can Afford It’ en een cover bekend van Little Richard, een van Mike’s voorbeelden, met als titel ‘Heeby Jeebies’. Een uitstekende eerste festivaldag wordt daarmee spetterend afgesloten. Voor velen betekend dit nog niet het einde want in het centrum van Peer gaat het gestaag door tot in de vroege morgen.

Zaterdag
Vandaag zal een lange trip worden voor de bezoekers, vanaf twaalf uur ‘s-Middags tot middernacht zullen de bands hun kunnen tonen. Vandaag staan er ook ‘hele’ grote namen op het podium. Artiesten die hun sporen al in de zeventiger jaren hebben verdiend en nog steeds volle zalen weten te trekken. Maar het is zoals in de titel al aangegeven niet alleen blues wat de klok slaat, vandaag krijgen we ook popmuziek uit het verleden, blues uit het heden, Americana en bluesrock te horen. Het weer veranderd iets maar de lol van het publiek lijdt er een geen schade van, net zoals de muzikanten die geprogrammeerd staan.

De line up van vandaag had niet beter samengesteld kunnen worden als ons nu wordt voorgesteld. De Schot Dave Acari opent in zijn eentje om twaalf uur het festival. De van oorsprong punker vertolkt op zijn National Steel verbluffende ouderwetse blues opgesmukt met stevige punkinvloeden, trashcountry en rockabilly. Uit zijn repertoire van vijf cd’s put hij zijn setlist die bij menigeen in de smaak valt echter zijn uitvoering van Johnny Cash’s  ‘Bluestrain’ bewijst eens te meer dat de man kwaliteiten heeft.

Daarop volgend en toch wel goed geprogrammeerd is de Nederlandse Shiner Twins die als vertolker van Americana en roots hoog genoteerd staat in de charts zowel in binnen- als buitenland. Hun uitstekende optreden op o.a. Moulin Blues krijgt hier een nog sterker vervolg. Met versterking van Roel Spanjers op de toetsen weten zij ook het publiek van hun kunnen overtuigen. De opening met ‘Gide Me Lord’ is er eentje om je vingers bij af te likken. In ruim een uur tijd worden nummers gespeeld van hun cd’s: ‘’All In Store’’ en ‘’Southern Bells’’.  Onvoorstelbaar hoe rustig de mannen hun optreden verzorgen waarbij geen enkel spoortje van nervositeit is te bespeuren. Voor mij hadden ze gerust nog een tijdje kunnen doorspelen en dat heeft niets met Nederlands chauvinisme te maken.

Een zeer strak optreden van Shiner Twins wordt opgevolgd door de nog vrij jonge Britse formatie Hokie Joint. In twee jaar tijd bestormen zij de grote bluespodia in Europa en de UK en hun debuut cd: ‘’The Way It Goes’’ is door de pers erg goed ontvangen. En net zoals op Moulin Blues is het hun taak ook hier zich te bewijzen. Met frontman Jojo Burgess, een op en top entertainer, met een goede stem aangevuld met de bluesharp van Giles King, het krachtige gitaarwerk van Joel Fisk, de stevige baspartijen van Fergie Fulton en achter de drumkit Stephan Cutmore is dat geen probleem. Ook hier gaat de tent plat voor de mannen uit de UK. Mooi om te zien dat de aanvoer van jong talent zo gestaag en snel kan gaan. De nieuwe lichting staat te popelen om het stokje van de oude garde over te nemen of in ieder geval aan te vullen.

Een van de oude garde en toch vernieuwend is ongetwijfeld Rod Piazza met zijn Mighty Flyers. Voor hun optreden in Peer heeft vaste gitarist Henri Carvajal moeten afzeggen. Hiervoor in deplaats staat Kirk Fletcher op het podium, een uitermate geschikte vervanger. Iets wat het publiek al op voorhand laat weten als Kirk het podium betreedt. Vaak wordt er bij Rod Piazza gezegd dat we de ‘echte’ bas missen. Maar in dit geval moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat Honey dit live uitstekend weet op te vangen. Oké, een ‘echte’ bas klinkt natuurlijk altijd wat voller en warmer en hier en daar zal je hem wel missen. Maar echt hinderlijk komt dit niet naar voren. In het optreden van de band ligt natuurlijk de nadruk op ‘Soul Monster’ de nieuwste release van de band. Op het nummer ‘Hey Mrs. Jones’ vertolkt Kirk Fletcher een belangrijke rol met een hele deftige maar o zo stevige solo op de gitaar. Hun uitvoering van ‘Mellow Down Easy’ die heel stiekem overgaat in ‘Rockin Robin’ is er een met een gouden randje. Na zo een mooi optreden kun je een grootheid als Rod Piazza niet laten vertrekken zonder een toegift. ‘Key To The Highway’, een song die bij meerdere artiesten op het lijstje staat, is een waardige afsluiter van dit optreden.

Lisa Haley & The Zydekats uit de States die hierop volgen doet mij iets minder. Hun stijl, zydeco en cajun spreekt bij velen toch wel aan. Vooral de schuurpapier stem van Lisa en haar opzwepende vioolwerk zijn daar debet aan. Echter na een goed half uurtje heb ik het wel gehad met deze muziek. Niets ten ongunste van de artiesten maar zydeco en cajun is niet zo mijn ding waar door ik dan ook snel de aandacht verplaats naar het festivalterrein waar toch een en ander te zien is.
Ik neem me dan ook voor eens te neuzen op de stands die op het terrein hun waren aanbieden. Ook wel eens leuk om te zien.

De grootste deceptie voor mij is zondermeer de arrogante Joe Bonamassa, sinds zijn optreden op Moulin Blues kan hij nog weinig goeds bij me doen. En in Peer doet hij geen enkele moeite om dit weg te nemen. Ook het publiek is het ermee eens dat Joe Bonamassa steeds arroganter wordt. Het kan hem echter niet ontzegd worden dat hij een uiterst begaafde gitarist is. Muzikaal gezien staat zijn optreden als een huis en is zijn techniek super. Maar hij speelt zonder bezieling, hij heeft geen binding met het publiek, iets wat hem in de toekomst toch wel eens serieus kan opbreken. De liefhebbers van stevige bluesrock van deze meesterlijke gitarist komen zeker aan hun trekken en dat blijken er erg veel te zijn. Zijn akoestische uitvoering van ‘Broken Dream’ is een van de nummers die me wel raken.
De uitstraling en arrogantie van de man en het feit dat hij zijn fans geen toegift gunt nemen ze op de koop toe.
Ongeacht wat de critici schrijven, beoordelen moet je de man op zijn muzikale kwaliteiten en die zijn gewoon goed. Niet meer en niet minder. Maar af en toe moet je ook eens je emotie of enthousiasme kunnen tonen en dat ontbeert de man. Jammer… dat is toch een gemis van hem.

Dan maar wachten op de absolute headliner van de dag, Steve Winwood. De man die in de zestiger jaren als jonkie van 15 jaar al een hit had met The Spencer Davis Group en daarna faam vergaarde met onder meer Traffic en de superformatie Blind Faith met Ginger Baker en Eric Clapton. En ook solo boekte de man grootse successen. Met zijn aparte stemgeluid en  voortreffelijke hammondspel behoort hij nog steeds tot een van de meest aangeziene muzikanten ter wereld.  Zijn opening met de onvergetelijke hit  ‘I’am A Man’ hierna volgen uiteraard meer van die bekende songs uit het verleden zoals: ‘Can’t Find My Way Home’en ‘Pearly Queen’. Ook uit zijn solotijdperk volgen enkele nummers maar zijn toegift met ‘Give Me Some Lovin’ is super. De liefde van het publiek heeft hij ongetwijfeld gewonnen. Het mag dan geen blues zijn maar de organisatie heeft gekozen voor een breed spectrum aan muziekstijlen. En zo past Steve Winwood zeker in de line-up van het festival.

Zondag
Hoe meer het festival vordert hoe slechter het weer wordt. De dag begint al met een stevige bui en het zal ook de hele dag bewolkt blijven. Zo nu en dan een fel stekend zonnetje maar regelmatig afgewisseld met buiten. Op het festivalterrein verschijnen hier en daar modderpoelen en trekt het publiek massaal naar de aanwezige dranktenten, muziektenten en uiteraard de hoofdtent. En dan zie je pas hoeveel mensen er op het festival zijn afgekomen.
Een pluim voor de organisatie is hier op zijn plaats voor de goede zorgen en wat ze hebben geregeld.
De verrassende opening van de Belgische formatie Lightnin’ Guy & The Mighty Gators spreekt boekdelen voor de rest van de dag.
Voor de kenners misschien niet zo verrassend, maar voor mij die de band totaal niet kent is dit wel het geval. De Vlaamse band doet zijn uiterste best om de spits af te bijten, het gaat hun zo goed af dat het hen lukt om nogal wat publiek naar het hoofdpodium te trekken. Een zware taak om na twee zware festivaldagen het publiek zo vroeg al aan je te weten binden. Chapeau voor de band.

De liefhebbers van de Mississippi blues zijn goed bediend door Boo Boo Davis. De Amerikaan laat zich al geruime tijd bijstaan door Jan Mittendorp op gitaar en John Gerritse op de drums. En net zoals in Kwadendamme overtuigt de band ook nu weer. Dat is ook niet zo heel vreemd als je bedenkt dat we hier te maken hebben met een door de wol geverfde en gevierde bluesmuzikant. Hij is op Peer een van de weinige artiesten die de traditionele blues vertegenwoordigt.
Soms is hij moeilijk te verstaan maar de goede luistervink ontdekt zo nu en dan wel eens pakkende teksten. Zijn stopzinnetje ‘’ Thank You Dave’’ mag hij naar mijn idee wel eens achterwege laten. Maar dat doet niets af aan de kwaliteiten van dit trio.

De eerste ‘grote’ naam van vandaag is Roger McGuinn. De legende die The Byrds aanvoerde en het typische twaalfsnarige geluid bij de band introduceerde. De inmiddels 67-jarige Roger McGuinn heeft mij in positieve zin verbaasd. Hij blijkt nog steeds die uitstraling van destijds te hebben en zijn stem klinkt nog als destijds met The Byrds
Het is kicken bij nummers als: ‘Mr. Spaceman’, ‘Mr. Tambourine man’, ‘Pretty Polly’ en ‘All I Really Wan’t To Do’. Nummers die zo bekend zijn dat ze in ieders geheugen staan gegrift, dat ze zonder problemen door iedereen mee gezongen kunnen worden. Uit zijn solo tijdperk worden uiteraard ook nummers geplukt. Het is verbazend dat de country-folk hier zoveel aanhangers heeft. Ik kan me dat goed voorstellen want eerlijk is eerlijk, hoe oud de songs ook mogen zijn ze klinken nog steeds als een klok. Zeker als Roger McGuinn deze zo vertolkt zoals hij ze altijd heeft bedoeld.

Mijn absolute hoogtepunt is The Derek Trucks Band. De fenomenale gitarist die samen met Eric Clapton en the Allman Brothers heeft gespeeld en nog speelt is voor mij de uitblinker van het festival. Zijn slidewerk is grandioos net zoals zijn ‘gewone’ gitaarwerk, wat heet hier trouwens gewoon.
Aangevuld met de soms rauwe en dan weer fijne stem van Mike Mattison is dit optreden een juweel.  Ik heb zelden of nooit binnen één nummer zo vaak kippenvel gehad als vandaag bij het nummer ‘Sweet Inspiration’ en bij ‘Key To The Highway’. Ja ja ook gespeeld door Rod Piazza.
Ondanks zijn jonge leeftijd, 30 jaar, is het net of hij al jarenlang ervaring heeft en hij er altijd al is geweest. In zijn muziekstijl staat hij onbetwist aan de top en dat zal op korte en misschien lange termijn wel niet veranderen. Je kunt uren schrijven over het geweldige optreden maar je kunt het ook in een woord omschrijven: ‘fenomenaal’.  Wat goed is gaat snel, de tijd vliegt voorbij en zitten we zo te luisteren en te kijken naar de toegift ‘Move On Up’. Het publiek is razend enthousiast over dit optreden en zo hier en daar wordt mijn stelling dat dit het beste optreden van het festival is bevestigd.

Een andere legende in de blues die het podium betreedt is John Mayall, de leermeester van supergitaristen als: Coco Montoya, Peter Green, Walter Trout en natuurlijk Eric Clapton. Dus ook hij kent de slagen van de zweep. De laatste keer dat ik hem live gezien heb wat erg tegenvallend dus sta ik hier met enige scepcis te kijken wat de goede man zal brengen. John Mayall, inmiddels toch al 76 jaar, zet zijn beste beentje voor. Geholpen door zijn nieuwe protege op gitaar Rocky Athas laat hij zowel nieuw als oud werk de revue passeren. Bekende nummers uit vervlogen tijden zoals: ‘ Parchman Farm’ en ‘Room To Move’ kent iedereen wel. Bij het nieuwere werk wordt het al moeilijker. John Mayall wordt gezien als de grondlegger van de Britse blues en wordt ook als zodanig door het publiek geeerd. En ere wie ere toekomt, hij verdient het ook. Wat ik nu gezien heb is stukken beter dan hetgeen hij verleden jaar in Eindhoven neerzette. Het minpuntje dat hij bij mij had heb ik na dit optreden weggestreept.

Southside Johnny and The Asbury Jukes staan ook al vanaf de zeventiger jaren op het podium en hebben een goede live-reputatie opgebouwd. Met een uitgebreide band met blazers erbij zorgt hij voor de nodige dosis swingende R&B, soul en blues. Of je nu van zijn muziek houdt of niet, hij zorgt voor een ambiance in de tent waarbij je niet stil bij kunt blijven staan.
Met een flinke bak muziek en instrumenten klinkt het misschien wat rommelig. Maar alles past precies in en bij elkaar en dat levert voor liefhebbers een bijzonder sterk optreden op. Na enkele nummers van stomende R&B besluit ik me wat achter in de tent op te stellen om het daar eens over me heen te laten komen. En achter in de tent klinkt het wat bedeesder maar goed. Ik vind het niet speciaal wat er gebeurt op het podium maar het is niet slecht.

Jeff Beck, ook weer zo’n legende uit de sixties die samen met Eric Clapton en Jimmy Page de dienst uitmaakten, sluit de derde festivaldag af. Wie kent hem niet van de hit ‘Hi Ho Silverliner’. Maar dat schip heeft hij achter zich verbrandt. Nu is zijn werk heel wat steviger en reken ik hem liever bij gitaristen als Steve Vai en Joe Satriani. De opening is sterk maar na enkele nummers is het over en uit voor mij en kan ik er niets meer van breien. Alhoewel het nummer ‘Peter Gunn’ goed door hem wordt vertolkt.
Zijn gefrot en geimproviseer op gitaar raken mij totaal niet, het doet me niets, hij mag dan een naam hebben en een goede gitarist zijn, maar een normale song hoor ik er niet meer in. De echte diehards denken, en terecht, daar natuurlijk anders over.
Voor mijn persoontje is dit optreden een afknapper. Ik ben dan een van de weinigen die dat vinden, want Jeff Beck slaagt erin om het overgrote deel van het publiek te binden tot het einde van zijn optreden.

Omstreeks half één komt er een einde aan drie dagen festival waar circa 23.000 mensen op af zijn gekomen. Echter ten faveure van de muziekliefhebbers volgt er vanwege het jubileum een vierde dag. Een dag waarop weer een legendarische grootheid op het podium staat.
Gezien over de eerste drie dagen waren het voor mij erg vermoeiende dagen maar wel met enkele zeer goede bands. Met tegenvallers maar met veel meer uitblinkers, waarbij voor mij Derek Trucks met stip bovenaan staat.