Een rechtgeaard Beatles fan zal bij het beluisteren van dit album meewarig zijn hoofd schudden en zich afvragen wat er toch met die mooie composities van ‘zijn’ lievelingsband is gebeurd. Het antwoordt daarop is heel kort en bondig: Veel. Misschien is dat te kort door de bocht maar het geeft in ieder geval aan dat het werk van The Beatles tijdloos is maar ook geschikt om opnieuw te arrangeren. En dat laatste hebben: Matt Abs (Gov’t Mule); Berry Oakley (Allman Brothers); Vince Welnick (Grateful Dead); Slick Aguilar (Jefferson Starship) en Johnny Need (Gov’t Mule en Allman Brothers), samen Beatlejam vormend, dan ook naar eer en geweten gedaan. Beatlejam is eigenlijk een spin-off van de jamband Blue Floyd en in plaats van Floyd songs heeft men nu dus gekozen voor The Beatles. Deze live-registratie dateert uit januari 2002 als tribute na het overlijden van George Harrison en ter herinnering van 9/11.

Gezien de achtergrond van de mannen gaat het er nu beduidend steviger aan toe dan bij de originele uitvoeringen. Er zit meer blues in en zo nu en dan ook smorende uithalen op de gitaar. Dat leidt soms tot zeer verrassende wendingen zoals je kunt beluisteren op: ‘Taxman’ en ‘Come Together’. Twee songs die zich duidelijk lenen voor stevige uitspattingen op gitaar maar ook een bluesy uitvoering.

‘Get Back’ altijd al een van mijn favoriete Beatles songs is een nummer dat je met fluwelen handjes moet behandelen en bewerken. Zoals het hier gedaan is gaat mij persoonlijk net een brug te ver. Er zit een puike gitaarsolo in verwerkt die nog eens strak ondersteund wordt met keyboards en een bluesharp. Maar toch… dit had voor mij niet gehoeven, dat neemt echter niet weg dat menigeen wel gecharmeerd zal zijn van dit tegen bluesrock aangaande uitvoering.

Daar tegenover vind ik muzikaal gezien hun interpretatie van ‘Eleanor Rigby’ om door een ringetje te halen. Buiten de zang gerekend is het een bijzonder fraaie en stevige uitvoering die wel past bij het nummer. Ook hier kunnen we genieten van Slick Aguilar op gitaar die dit instrument zeer beheerst inzet en soms flink uithaalt zonder rauw te zijn.

De dixieland intro bij ‘Lady Madonna’ staat ver af van die van het origineel waardoor het toch moeite kost om het te plaatsen. Maar als je eenmaal de herkenbare melodie te pakken hebt kun je genieten van een strakke uitvoering.

Door het bovenmatig gebruik van de keyboards, in positieve zin, krijgt: ‘Why Don’t We Do It In The Road’ nogal een funky inslag, dat ontaardt in bluesrock uitspattingen.

Met: ‘Lucy In The Sky’ wordt het optreden maar ook het album afgesloten. Deze uitvoering benaderd van alle voorgaande songs nog het meeste die van The Beatles. Geen extreme uitspattingen op gitaar maar goede samenzang en prima keyboard. Dit zouden de Beatles-fans naar waarde kunnen inschatten.

All-over genomen mag Paul McCartney tevreden zijn wat er met zijn, maar ook van Lennon’s, nummers terecht is gekomen. Het mag dan niet allemaal in lijn liggen zoals ze het hebben gecombineerd maar dat wil niet zeggen dat je er geen kant mee uit kunt. Het klinkt heftig maar ook goed, je herkent The Beatles er in terug, al moet je je daarvoor wel flink inspannen om dat terug te vinden.