Zaterdagavond 27 november was café De Weegbrug in Roermond de ‘place to be’.  Hier staat namelijk Bas Kleine met zijn Harmaniacs op de planken. Gewapend met een bluesharp, een contrabas, een snaredrum en elektrische gitaar gecombineerd met een prima gekozen song levert al snel een intieme bluessfeer op. En als je dan de lol en het enthousiasme dat dit kwartet op het podium uitstraalt kun je op vijf vingers wel uitrekenen dat het een prima zaterdagavond gaat worden.
En zo is het dan ook na afloop van drie sets met  een rijk gevarieerde setlist die opgebouwd is uit blues, swing, jump en een klein beetje jazz.

Als ik om 22.00 uur binnenstap is het al redelijk druk in De Weegbrug en dat is mooi voor zowel de uitbater als ook de band. Om 22.30 uur stappen de mannen het podium op om met hun optreden te starten met het openingsnummer ’It’s Partytime’ waarmee ze direct aangeven welke kant het uitgaat.
Veel bekende nummers passeren de revue zo worden we getrakteerd op enkele prima geïnterpreteerde songs als: ‘My Babe’ en ‘Too Late’ van Little Walter en ‘Caravan’ van Duke Ellington en ‘Caledonia’ van Louis Jordan. Songs die je regelmatig in het bluescircuit tegenkomt, in gelijkwaardige of andere uitvoeringen.
Daar blijft het natuurlijk niet bij want om drie sets vol te spelen moet je nogal wat in je repertoire hebben staan. Gitarist Herman Driesten laat zich zo nu en dan eens heerlijk uit in een solo. Het volume daarbij niet overtijgend, want dat is ook een pluspunt van dit optreden. Het volumeniveau is goed te verkroppen en wel zodanig dat je elkaar nog enigszins kunt verstaan zonder daarbij je stem te verheffen.  Bas Kleine is een uitstekend harpspeler die daarnaast nog verdienstelijk kan zingen. Maar zijn talenten liggen toch echt in de bluesharp en die kwaliteit benut hij optimaal.

Tijdens de tweede set die geopend wordt met een nummer van de T-Birds ‘Why Get Up?’ gaan ze door waar ze een kwartier eerder zijn gestopt. Het maken van heerlijke goed in het gehoor liggend coverwerk dat iedereen wel kent. Ik ben nogal onder de indruk van hun cover ‘Wild Cat Tamer’ bekend van Gary Primich en ‘Memphis Tennessee’ van Chuck Berry. De sfeer is super in De Weegbrug en mede ook door de anekdotes en opmerkingen van de band wordt er veel gelachen. Vooral bij een bluesy uitvoering van het nummer ‘Wiggle’ voert de lol de boventoon.
 

Het publiek kent de band redelijk goed en vanaf het begin wordt er geroepen naar het nummer ‘Mustang Sally’. Dat nummer wordt pas in de derde set gespeeld. Maar dan in een iets andere vorm dan we gewend zijn. De tekst is gelijk maar de melodie klinkt toch iets anders. Want de melodie is afkomstig van ‘Always look at the bright side of Life’ bekend van Monty Python. Hilarischer kan het haast toch niet?.
Tegen het einde van de derde set krijgen we een ouderwetse uitvoering van ‘Black Betty’ te horen en dat is zeker niet de uitvoering die we uit de jaren tachtig kennen. In lijn daarmee ligt het al over bekende ‘Mojo Workin’. En om dan toch maar goed af te sluiten speelt de band als toegift:’ I’ll Keep It Up’. Maar dan moet er toch een einde aan komen want het is inmiddels al twee uur zondagmorgen 28 november.
We hebben kunnen genieten van een waar feestje met goede muziek, niet te hard maar wel recht uit het hard. Gespeeld met veel lol en enthousiasme, iets dat het publiek bijzonder heeft gewaardeerd.