Gewoontegetrouw trekken ieder jaar weer veel  blues liefhebbers vanuit Europa naar het Belgische Peer om daar het befaamde Belgium Rhythm and Blues Festival bij te wonen. Drie dagen genieten van muziek dat je onder de noemer van rhythm and blues kunt plaatsen.
In het weekend van 17 tot en met 19 juli hebben circa 20.000 mensen de weg naar dit festival weten te vinden. Niet vreemd ook gezien het affiche met daarop enkele zeer grote namen, iets waar dit festival trouwens om bekend staat.
Maar ook hier geldt het dat je de dag niet moet prijzen voordat hij ten einde is want in de week dat het festival wordt gehouden komt de eerste domper binnen. De absolute top-act van dit jaar Jerry Lee Lewis moet zijn gehele tour afzeggen wegens ziekte. Maar ook daar vindt de organisatie een oplossing voor.

Vrijdag
De komende drie dagen worden we door Hubert van Hoof als presentator door het programma geleidt. Zijn eerste aankondiging is vrijdagavond zeven uur en geldt voor de Belgische formatie Hombres Amplificados. Een kwartet dat de blues- en roots hoog in het vaandel heeft staan. Veel succes oogst Guido Belcanto samen met Willy Willy (een look-a-like van Keith Richard). Veel ervaring kunnen de mannen voorleggen en hun deels Nederlands en Engelstalige songs doen het goed bij het publiek. Vooral hun song ‘Wij zijn de bluesbroeders’ en ‘Raining in my heart’ worden ontzettend goed ontvangen.

Fris is het optreden van de Zweedse formatie The Domestic Bumblebees. Een jong trio dat op energieke wijze ons laat kennis maken hoe zij menen dat vandaag de dag rockabilly, blues en rock ’n roll moet klinken. Vanaf het eerste tot en met het laatste nummer zorgt de band voor een weergaloos en opzwepend optreden. Gitarist en zanger Daniel Kordelius laat er eens stevig de zweep overheen gaan. Eigen nummers in combinatie met bekend coverwerk zoals het nummer ‘Ya Ya’ van Lee Dorsey doen het schijnbaar goed. Het publiek waardeert deze setlist door mee te zingen en mee te klappen. Een fraai optreden dat door C.C. Jerome’s Jetsetters met in hun geleden Gene Taylor op keyboard en Jeffrey Tielens op harp geëvenaard wordt. Met veel bravoure en een strakke show presenteren zij zich steeds weer als een top-formatie die thuis is in de blues, rockabilly en rock ’n roll.

Met covers zoals ‘Sugar Bee’ bekend van Canned Heat en ‘You Can Judge A Book’ van Bo Diddley lukt het de band om het publiek op hun hand te krijgen. Het is een van de beste optredens die ik van deze band heb mogen zien en meemaken. Overigens een zeer gewaardeerde en goede keuze van de organisatie om deze band de eerste festivaldag te laten afsluiten.

Zaterdag
Na een korte nacht staan we weer frontstage om de openingsband van de zaterdag, de Belgische band Ganashake te fotograferen en te beluisteren. Een zeer beloftevolle band vol pit die hier hun vuurdoop ondergaan. Gitarist Jess Jacob is een prima gitarist die al zijn talent in zijn spel legt, vol overgave speelt de band het publiek warm om hen daarna kennis te laten maken met de uit Canada afkomstige gitaarbeul Philip Sayce. Samen met bassist Joel Gottschalk en drummer Chris Jager vormt hij een stevig powertrio. Met scheurende gitaarsoli haast tot in de perfectie uitgevoerd is het voor de bluesrockers onder ons een aangenaam maar bovenal een stevig optreden.

Met Magic Slim & The Teardrops krijgen we dan eindelijk een vertegenwoordiger van de Chicago blues op het podium. Met zijn 73-jaar is hij niet het meest beweeglijke podiumdier, vanuit zijn stoel speelt hij op ‘automatische piloot’ zowel oud werk als ook nieuw werk van zijn laatst verschenen album: “Raising The Bar”. En het kan uiteraard niet uitblijven dat hij ook bekend werk naar voren brengt. Zijn interpretatie van Rufus Thomas’ ‘Walking The Dog’  mag er wel zijn  net zoals zijn cover: ‘Gonna Move To Kansas City’ van zijn laatste album. Zijn optreden zorgt voor een ware verademing na het gitaargeweld van Philip Sayce.

Dr. John die samen met zijn band ‘The Lower 911’ Magic Slim aflost, is ook zo’n muzikant met een rijke muzikale achtergrond. Ooit stond hij al eens op dit festival en de organisatie heeft gedacht dat het weer eens tijd is geworden om hem terug te halen. Een uitstekende keuze gezien het talent waarover hij nog steeds beschikt. Misschien wat ingeboet door de ouderdom maar niet opvallend. Gezeten tussen twee piano’s, met daarop enkele voodoo artikelen, zingt hij zijn bekendste werk. We horen  o.a.: ‘Tipitina’, ‘Right Place Wrong Time’ en ‘I Walked On Guilded Splinters’. Een bijzonder sterk optreden van deze oude rot.

Jonger volk komt met The Hoax het podium op. De Britse formatie die in de negentiger jaren furore maakte op diverse grote festivals en nu weer bij elkaar zijn gekomen om de draad weer op te pakken. Geen nieuwe songs onder de zon maar het bekende werk uit hun eerste leven beheerst hun optreden. Maar met het  Beatles nummer ‘Come Together’ gaat het publiek uit het dak. Maar daar blijft het niet bij. Hun performance is ook niet veranderd maar nog steeds leuk om te zien hoe drie mannen op één gitaar een prima nummer spelen. Ook als Jesse Davey gitaarspelend door het massale publiek loopt is bekend, maar doet het ook nu weer goed.  Deze band zorgt voor goede optredens en met het spelen van ‘Superstition’ brengen zij hun waardering voor Stevie Wonder uit en besluiten daarmee een van de beste optredens op deze festivaldag.

Dat rock ’n roll legende Jerry Lee Lewis verstek moet laten gaan is een tegenvaller. Dat de organisatie daardoor noodgedwongen een andere topper heeft weten te strikken is lovenswaardig. Dat het The Fun Lovin’ Criminals zijn geworden daarmee heeft de doorgewinterde bluesliefhebber geen rekening gehouden. De link met blues is ver te zoeken. Hun roots ligt meer in de rap en hip-hop scene met zo nu en dan doorspekt met blues invloeden.  Het muzikale niveau is dan best hoog te noemen, ze zijn technisch meer dan uitstekend en het getuigt waardering om voor een volle tent bluesliefhebbers je ding te doen. Maar met enige mooie bluesy getinte songs lukt het hun te overtuigen.