Stevige zondagmiddag Blues

 in De Bosuil

Zondag 20 februari 2011
 

Voor mij is de zondagmiddag altijd een middag waar je je snel kunt vervelen. Dan is een optreden van een bluesband een welkome uitkomst. Zondagmiddag ben ik naar Weert gegaan om in De Bosuil te gaan kijken naar Aynsley Lister en de support act Kreed Potter Band.  Aynsley Lister, de Britse gitarist, heeft zijn sporen al verdiend, hij heeft al op alle grote festivals gespeeld terwijl Kreed Potter Band regionaal nogal stevig aan de weg timmert. Twee bands dus die het zeker zal lukken om je een fraaie bluesmiddag te bezorgen.
 

Kreed Potter Band is een bluesrock band van het zuiverste water die met een setlist uit werk van onder meer: Popa Chubby, Scott McKeon, The Hoax maar ook van The Paladins de aftrap voor zijn rekening neemt. Gezien de nummers op de setlist kan een optreden haast niet gevarieerder zijn. De band pakt meteen flink uit met een cover van Michael Katon, ‘Guitar For My Friend’. Stevig werk en natuurlijk ook stevige gitaar rifs van Ettiënne Evers. De band moet hier minstens gedacht hebben dat de aanval de beste verdediging is. En zo is het maar net… de eerste noot moet zitten om het publiek te binden. En dat lukt dan ook vrij aardig met zo nu en dan een minuscuul foutje maar een kniesoor die daar op let. Uiteindelijk krijgen we een degelijke portie live muziek voorgeschoteld en dat geeft nou net de charme aan een liveoptreden. In ruim een uur tijd presenteert de band zich uitstekend. Het gaat hard maar dat heeft ook te maken met de songkeuze. ‘Can’t Take No Mor’ van Scott McKeon kun je ook niet zacht spelen. Hier moet je de volumeknop enkele streepjes omhoog zetten. Niet bepaald mijn ding maar toch, het publiek vindt het wel aardig. Ik vind de medley van Paladins nummers wel het neusje van de zalm. Verweven in elkaar speelt de band onder meer ‘Follow Your Heart’ en ‘Big Mary’ een puik stukje werk, eerlijk is eerlijk.

Het is aardig druk in De Bosuil, het zou meer mogen, maar het kan er duidelijk mee door. Maar ja, wie wil nu niet Aynsley Lister zien… toch?
Zijn muziek kun je ook onder de bluesrock scharen maar dan toch van een geheel andere orde dan we van de Kreed Potter Band gehoord hebben. Het gaat hier een graatje zuiverder en strakker en we horen ook veel eigen werk. Natuurlijk niet alles want ook een bekende artiest wil wel eens een cover in zijn repertoire opnemen.
Aynsley Lister opent zijn optreden mrt een fikste slidepartij waarmee hij direct de bluesliefhebbers op zijn hand krijgt. Hierna volgen uit zijn gehele repertoire enkele schitterende nummers. Ook wel stevig werk maar zo nu en dan eens afgewisseld mrt iets meer ingetogen werk zoals: ‘What’s  It All About’ dat natuurlijk eindigt met een stevige pot gitaarwerk. Ik mag daarbij zeker niet zijn band vergeten die ook erg strak speelt. Bassiste Medus Guerreiro staat haar mannetje, haar gepluk op de dikke snaren treffen iedere noot getimed zoals het moet. Dat geldt ook voor drummer Tim Brown en Dan Healey op de toetsen. Een voorbeeldig trio met muzikale kwaliteiten waarbij je je vingers aflikt. Dat wordt hier nog maar eens duidelijk onderstreept.
Bekende songs als: ‘Sandman’ en ‘Early Morning Dew’ passeren de revue. Nummers die iedereen wel kan meezingen. Niemand doet het omdat we gekluisterd aan de snaren van Aynsley hangen. Wat spettert deze gitarist, hij haalt het maximale uit zijn instrumenten zonder dat hij daarbij overdrijft. Ook geen bekkentrekkerij zoals je zo vaak bij die gasten ziet, maar gewoon heel geconcentreerd je werk doen waarvan iedereen kan genieten. Zou gitaarspelen eigenlijk dan zo gemakkelijk zijn? Je zou haast denken van wel als je Aynsley zo bezig ziet.
Onder de indruk raak ik van de nieuwe song die afgelopen week is geschreven. ‘Home’  heet het, een song dat je gevoelens raakt en je meeneemt naar een hoogtepunt met een fantastische gitaarsolo. Ruim acht minuten kicken.
Zijn uitvoering van ‘Purple Rain’ is er eentje om in te lijsten, daarvan zou: ‘Prince’ nog rode wangetjes krijgen. Anderhalf uur duurt het optreden dat hij afsluit met ‘Early Morning’ om daarna terug te komen voor een toegift.
Er wordt ingezet met het welbekende ‘Hush’ en iedereen zingt het bekende ‘nanananana’ mee, ondertussen verlaat Aynsley het podium en speelt de band een stukje van ‘Superstition’. Als Aynsley weer terugkomt, gaat de band in een ruk weer verder met ‘Hush’. Zonder oponthoud combineert de band deze twee nummers met elkaar. Na deze toegift neemt Aynsley nog de tijd om cd’’s te signeren achter in de zaal. Een geweldige afsluiter van deze zondag dat moet gezegd zijn.