Zaterdagavond, net bijgekomen van de Southern Blues Night wil ik nog een frisse neus halen in Tiel. Daar wordt de 21^e An Evening With The Blues gehouden. Een puik georganiseerd festival met een diversiteit aan binnen- en buitenlandse artiesten. Voor hen staan drie podia klaar en wacht er heel wat publiek om zich te laten onderdompelen in de blues.
Tiel geldt als een zeer gezellig festival en heeft zijn bestaansrecht met een goede programmering bewezen. Dat is ook een van reden waarom ik ook er naar toe gaan, maar ook om enkele bands nog eens goed onder de loep te nemen waarvoor ik in Heerlen te weinig tijd had.

Zo mag ik met een gerust hart de conclusie trekken dat menige band hier beter speelt dat de afgelopen nacht in Heerlen. Vooral ‘Sultans Of Slide’ schijnen meer grip gekregen te hebben, na een avond samen spelen is de chemie die ik voorheen miste nu wel aanwezig. Gedreven als ze zijn speelt de band met volle overtuiging hun repertoire van eigen werk en covers. En nog steeds ben ik onderste boven van ‘Lucky Again’ gezongen door Boyd Small.

In Heerlen mochten ze het festival afsluiten, hier in Tiel openen zij het festival. Ik heb het over Eddy ‘The Chief’ Clearwater and The Juke Joints. Schijnbaar is dat geen probleem voor hen, het lijkt wel of ze de draad van de nacht ervoor simpelweg oppakken. Met volle overtuiging gaat de band maar ook de ‘oude’ meester er weer tegenaan. Onder meer:  ‘Going To Chicago’ en ‘Messin With The Kid’ zijn twee schitterend uitgevoerde songs. Het is druk in de zaal en moeilijk een goed plekje te vinden, een opluchting is het voor mij dat ik even backstage kan fotograferen.
Ook de jongeling Marquise Knox en zijn mannen openen het festival in De Batauwe zaal, sinds gisteren eigenlijk niets nieuws onder de zon. Maar ik heb wel het idee dat hij wat gemakkelijker speelt. Hij oogt minder nerveus en het gaat vloeiender.

In het café staat Little Boogie Boy met Harmonica Shah paraat om hun set te spelen. Dit keer als duo waarbij Little Boogie zowel de gitaar als de percussie voor zijn rekening neemt. Hun openingsnummer is het bekende ‘Oh Baby’ direct gevold door ‘My Babe’’. Harmonica Shah wekt de indruk dat alles op de automatische piloot gaat. Dat was gisteren toch wel iets anders. Maar Little Boogie Boy kan bij mij nooit kapot. Het is een muzikant waar menig grootheid in de blues op kan bouwen. Dat blijkt maar weer eens. Hun Chicago sound slaat blijkbaar aan bij de mensen, niet vreemd eigenlijk. Chicago blues is een goed in het gehoor liggende muziekstijl waarmee je alle kanten op kunt.

De klapper van de avond is zeer zeker Mississippi Heat met gitarist Carl Weathersby en de fameuze zangeres Inetta Visor. Wat heeft die dame een dijk van een stem. Maar ook zanger en harpspeler Pierre Lacocque is een echte frontman die weet waar Abraham de mosterd haalt.
Nu heb ik eens de tijd om langer naar het optreden te kijken. Ik word verblijdt met enkele fantastische songs zoals het onvergetelijk sterk uitgevoerde ‘Hobo Blues’.

Bij Lucy & The Wigflippers in het café swingt het ook. Met hun swing- en jumpblues weet de Brabantse band duidelijk te overtuigen. Een prima geselecteerde songkeuze doet verder de rest waardoor het voor enkelen moeilijk is om stil te blijven staan.

Echter lang kan ik niet blijven staan want de volgende band staat al weer te wachten. In dit geval Dwayne Dopsie & The Zydeco Hellraisers. Zij staan al ruim een kwartier te spelen als ik probeer een plekje te bemachtigen. Aan het podium lukt me dat in ieder geval niet meer. Maar in een verloren hoekje staat een tafeltje. Misschien wel extra voor mij? Maar daar sta ik op te fotograferen en te genieten, vooral als ik zie hoe Alex MacDonald alles uit de kast haalt op zijn wasbord. Ook Dwayne Dopsie op zijn accordeon is niet bij te benen met mijn camera. Verwoede pogingen om een goed plaatje te schieten worden daardoor moeilijk. Wat een vak fotograaf. Het is echt vuurwerk in de zaal het spettert op het podium, voor het podium maar ook achter in de zaal en op het balkon is het swingtime geblazen.
Opzwepende en traditionele moderne zydeco met een mix van cajun, blues en swamprock zijn er de positieve oorzaak van dat iedereen uit het dak gaat. Wat een power straalt de band uit en wat kunnen ze dat goed overbrengen op het publiek. Een beresterk optreden dat geplaatst is tussen Eddy Clearwater en Mississippi Heat.

In het café sluit het Dirk Jan Vennik Trio het festival af. Maar na al het geweld dat we voorgeschoteld hebben gekregen van de bands die op het podium van Het Rabot hebben gestaan, raakt dit optreden enigszins ondergesneeuwd. Maar dat neemt niet weg dat ik kan genieten van lekkere boogiewoogie en blues. Hun opening met: ‘21th Century Boogie’ gevolgd door ‘Diggin My Potatoes’ zijn zonder meer lekkere opzwepende songs. En zij trekken toch heel wat publiek naar zich toe, publiek dat het iets rustiger houdt maar wel houdt van goede muziek. Dit trio hoort niet voor niets bij de Nederlandse bluestop.