Ruim driehonderd mensen zijn naar het bluesfeestje van Lei en Sam gekomen. Zij hebben voor de 4^e keer een schitterend en aansprekend programma samen-gesteld in café Auwt Baek in het welbekende Limburgse dorpje Beek onder de rook van Maastricht. Vier Nederlandse top blues en rockbands hebben zij op hun affiche staan en Jos Potting opent het programma met de aankondiging van Blue Clay.

Dit kwartet dat o.a. al op het bluesfestival van Kwadendamme heeft gestaan en afgelopen jaar op the Night Before in Tegelen is een formatie die zich heeft toegelegd op akoestische blues, roots en country met af en toe een vleugje hillybilly  en zelfs zydeco passeert de revue. Hun optreden is opgebouwd met covers afgewisseld met hier en daar wat eigen werk. En net zo gedreven als ze in Kwadendamme het publiek hebben geamuseerd met hun sterke optreden doen ze dat ook in Beek. Hier bewijzen ze nog dat ze uit het goede hout zijn gesneden en een uistekende opening verzorgen met een prima optreden. Hun uitvoeringen van ‘He’ll Have To Go’ en ‘Sugar Coated Love’ mogen er zeer zeker zijn. Dat geldt ook voor zanger en harpspeler Johnny Roscoe die door zijn gedreven harpspel voor een lekker bluessausje zorgt.

Na dit optreden verzorgt in het café Two guys’ a bottle and the blues, een duo dus, live de pauze muziek. Een duo dat de semiakoestische blues hoog in het vaandel heeft staan. Tijdens iedere ombouwpauze in de grote zaal zullen zij het publiek vermaken in het café. Zij doen dat met bekende songs zoals: ‘Hoochie Coochie Man’; ‘Johnny B Good’; ‘On the road again’; ‘Dust y broom’ en een sterke uitvoering van ‘Mean Old Frisco’. Een nummer bekend van wijlen Gary Primich.
Zeker na het optreden van Sean Walsh Band is dit wel een aangename verpozing. Niet alleen omdat het er hier wat rustiger aan toe gaat maar bovenal omdat dit duo weet hoe je het publiek kan onderhouden met authentieke blues. 

Sean Walsh doet het met zijn band heel anders. Bij hem geldt ‘van dik hout zaagt men planken’.  Het is stevig, vet en hard dat de klok slaat. Er treedt een wisseling van de wacht op bij het publiek. De liefhebbers van stevige bluesrock komen naar voren en wisselen van plaats met de liefhebbers van de roots- en bluesmuziek van Blue Clay.
The Sean Walsh Band, een trio afkomstig uit het Brabantse land, heeft goed geluisterd naar hun voorbeelden zoals: Rory Gallagher; Jimi Hendrix en Led Zeppelin. Invloeden die duidelijk herkenbaar zijn in hun sound maar niet overheersend zijn. Het lukt hen zeer wel om in hun eigen werk ook hun eigen identiteit te verwerken.
De liefhebbers van stevige bluesrock komen bij het optreden van deze band danig aan hun trekken. En het moet gezegd zijn, ze doen het goed, zeker een nummer als ‘Hands Up’  van hun grote voorbeeld Rory Gallagher wordt uitstekend gecoverd. Verbazingwekkend vind ik hun uitvoering van het Stones nummer ‘Jumpin’ Jack Flash’. Steviger als bij de Stones zonder daarbij eigenlijk de afkomst te verloochenen.
Sean Walsh is een gedreven gitarist die losjes uit de pols prima gitaar speelt, het gaat rap, strak en bijzonder gedreven. Daarbij verliest hij het publiek ook niet uit het oog, hij springt tijdens het optreden van het podium en begeeft zich solerend tussen het publiek. Maar je hebt ook je medemuzikanten nodig om een puike set te spelen en daarbij speelt bassist Kai Liebrand en drummer Edwin van der Burgt een grote rol in. Want samen vormen zij een uitstekend trio die de traditie van bluesrock in ere houdt.

Het toefje op de taart mag je ongetwijfeld Booz ’n Blues noemen. De Limburgse band zorgt met een stevige bluesnoot voor een spetterende afsluiting van deze 4^e editie.
Voor Booz ’n Blues is het geen enkele moeite om een volle zaal naar zijn hand te zetten. Vanaf het eerste nummer tot en met de toegift toe gaat het in een hoog tempo.  Er is hier geen sprake van een rustige opbouw maar gelijk de beuk erin. Daar staat de band overigens ook voor bekend dat ze er altijd volledig tegenaan gaan. Daarbij komt dan ook nog dat ze goed spelen en een neus hebben voor goede bluessongs. Of het nu om eigen werk gaat of om covers, het maakt hen niets uit alles wordt tot in de puntjes uitstekend gespeeld.
Een bijzonder fraai eigen nummer is het nummer ‘Too young to die’ dat de band heeft geschreven naar aanleiding van een vriend die op een te jonge leeftijd is gestorven. Dit nummer kent een rustige opbouw en voert je naar een ongeëvenaard hoogtepunt met een overweldigende gitaarsolo van Roger Quax. Een geweldige song die de band dan ook opdraagt aan ieder te jong gestorvene. Het nummer van Ike Turner ‘Tore Up’ is een nummer dat precies bij de band past. Je zou haast kunnen zeggen dat Ike met het schrijven aan deze band moet hebben gedacht. Maar het is gewoon zo dat het nummer uistekend wordt gecoverd door de mannen. Vooral zanger John Jeukens gaat helemaal op in dit nummer. Het valt me op dat harpspeler Rob Jeukens, de broer van, de schroom van zich heeft afgooit. De eerste keer dat ik hem heb gezien kwam hij nogal schuchter over. Dat is echter verleden tijd nu neemt hij het heft in eigen hand en treedt hij meer op de voorgrond. Dat is ook goed ook, want hij is een prima harpspeler waar menig harpspeler een puntje aan kan zuigen. Maar de band herbergt meerdere goede muzikanten en het is dan ook geen wonder dat deze band al dik twintig jaar door het land trekt.

Booze ’n Blues zet een puike set neer die ze afsluiten met een toegift waarbij een ruige versie van ‘Hit the road Jack’ ons ten deel valt. Eigenlijk is het vreemd dat deze band pas één cd op de markt heeft gebracht. Ze beschikken over capaciteiten om aan de top mee te draaien. 

Voor de bezoekers die nog geen slaap hebben gaat het duo, Two Guys a bottle and the blues, nog door tot de vroege uurtjes. Laat men nu niet zeggen dat de blues in Nederland op zijn gat ligt, eens te meer wordt maar eens bewezen dat we in Nederland over meer dan voldoende kwaliteit bezitten. En daarbij is het Lei en Sam gelukt met deze kwalitatieve hoogstaande bands veel bezoekers naar het zuiden te lokken.
Op naar editie vijf en zoals nu al vermeldt, zal deze jubileumuitgave uit twee festivaldagen bestaan. Dus Nederland maak je borst maar nat, Baeker Blues Side is alive and kickin.