27e editie Bluesrock Festival

Bluesrock muziek de hemel ingeprezen tijdens 27e editie Bluesrock Festival

Zaterdag 4 september 2010

Eindelijk zat het vandaag, zaterdag 4 september, weer mee met het weer samen met een uitstekend affiche maken zij het Bluesrock Festival compleet. En toch zijn er volgens organisator Jan Smeets, mr. Pinkpop, minder mensen dan de vorige editie. Jammer eigenlijk, want naar mijn idee is het programma van deze 27^e editie een van de betere van het laatste decennia.
Het programma is strak, en dat zijn we normaliter gewoon, maar vandaag extra strak omdat tijdig alles opgeruimd dient te zijn voor de zondag. Want zondag vindt er het traditionele Passiespel plaats en mag er geen spoor te vinden zijn van wat er zich afgelopen vierentwintig uur heeft afgespeeld. Vraag je de muziek en vooral bluesrock-liefhebbers dan kom je er achter wat zaterdag vanaf 13.00 uur heeft plaatsgevonden in dit openlucht theater. Van wat er zoal gebeurt is, lever ik hieronder het bewijs.

Jan Smeets opent exact om 13.00 uur het festival door het aankondigen van het uit de Betuwe afkomstige trio Johnny Clark & The Outlaws. Frappant detail daarbij is dat frontman Hans Klerken aka Johnny Clark in Tegelen is geboren en tot circa zijn achttiende levensjaar hier zijn jeugd heeft doorgebracht. Het moet toch een kick geven om dan dit festival te mogen openen. Helaas een kort optreden maar wel een optreden dat je als een zeer sterke opening mag betitelen. Refererend aan de onlangs uitgebrachte eerste cd “Two Tears In A Bucket” hebben ze hun korte set opgebouwd. Prima werk die de wortels van de Texas blues en roots niet verloochenen, iets dat door het publiek goed wordt ontvangen. Johnny Clark met zijn Outlaws hebben laten horen en zien dat hun plaatsje hier meer dan terecht is.

De tweede band bestaat uit jonge jongens die de eerste stappen op het bluespad al succesvol hebben gezet. Stefan Schill met zijn kompanen. Dat hij van potige bluesrock houdt, daar zijn we vrij snel achter. En dat hij stevig kan uitpakken mag dan ook niet verbazend zijn. Maar dat hij zoveel potentie heeft is toch wel een openbaring voor mij. Met pure en oprechte muziek houdt hij zich voortreffelijk staande in al dit bluesrockgeweld. Een band waarmee we in de toekomst zeer zeker rekening moeten houden en dat in positieve zin bedoeld uiteraard. Zijn prima optreden sluit hij af met het mooie ‘Everybody Gotta Be Somewhere’.

Henrik Freischlader, de uit Duitsland afkomstige gitarist, krijgt sinds Philip Bastiaans hem in Maastricht introduceerde, steeds meer voet op Nederlandse bodem. In een uur tijd werpt hij zich met zijn band op tot de absolute revelatie van het festival. Onverbloemde bluesrock, pure straight muziek vanuit het hart. Geen geram op de gitaar maar melodieuze muziek met goed afgewerkte soli die zo nu en dan wel stevig uit de hoek komen. Een absolute goede mix van muziekstijlen. Maar niet alleen stevige bluesrock schotelt hij ons voor ook gedegen blues die hij heel intens speelt. Mooi coverwerk laat hij ons horen van Bob Marley en Peter Green gecombineerd met eigen werk zoals het onnavolgbare ‘Wolkenwinde’ dat niets onderdoet voor de covers van bovengenoemde muzikanten. Hij is ook de eerste die het publiek al snel op de stoelen krijgt en het kan dan ook niet anders dan dat hij een toegift wordt gegund, ondanks het zeer strakke programma. Die toegift is er dan ook nog eentje om je vingers bij af te likken, ‘Foxy Lady’ haalt hij daarvoor uit zijn trukendoos. Hij mag ongetwijfeld als de revelatie van het festival genoemd worden.

Saint Jude, de Britse band met zangeres Lynne Jackaman, moet het daarbij toch wel afleggen. Niet dat ze slecht zijn maar het halen ze het toch niet bij de vorige band. Vooral het soms wel erg schreeuwerige gezang van Lynne stoot menigeen tegen de borst. Niet zo vreemd eigenlijk als je al op voorhand weet dat later op de dag Dana Fuchs nog komt. En de link wordt dan nogal snel tussen beiden gelegd die in het voordeel van laatst genoemde uitvalt. Maar ook zij trekken geïnteresseerd publiek naar zich toe met werkjes zoals ‘Angel’. Maar mijn inziens net niet goed genoeg om een stempel op het festival te drukken.
Iets wat ‘oudgediende’ Robin Trower wel lukt met zijn stevige rock met soms psychedelische invloeden. Velen hebben waarschijnlijk gedacht bij het horen van de naam Robin Trower dat we overspoeld worden met een bak herrie. Maar niets is minder waar, hij maakt zijn naam meer dan waar met zijn uitstekende gitaarsoli.
Geen snarengetrek maar degelijk ouderwetse goed afgewerkte gitaarpartijen. Een minpuntje scoort de band wel en dat op conto van zanger Davey Pattison. Hij blijkt nogal zenuwachtig te zijn en tekst vast is hij schijnbaar niet. Want je kunt hem haast de tekst zien lezen van een songboard dat voor hem is geplaatst. Met de sound van deze gitaarvirtuoos gaan we terug naar de seventies maar wel passend op het festival. We genieten van heerlijke songs als: ‘Lady Love’, ‘Time is Short’. Ook hij wordt beloond met een staande ovatie en natuurlijk een toegift die niet achterwege mag blijven.

En waar Robin Trower ophoudt, gaat Dana Fuchs weer stevig verder. Zij wordt vergeleken met Janis Joplin net zo onstuimig en met een haast gelijkwaardig stemgeluid. Zij biedt altijd waar voor haar geld en vergeleken met de zangeres van Saint Jude is haar stem uitgebalanceerder zonder dat de rauwe kantjes ervan af zijn. Dat levert samen met haar performance een voortreffelijk optreden op waarin we mooi werk horen. Echter haar uitvoering van ‘I’d Rather Go Blind’ vind ik niet zo geweldig, daarvan heb ik, zeker de laatste tijd, betere uitvoeringen gehoord. Een eigen nummer, opgedragen aan haar overleden zus met als titel ‘Songbird’ is daarentegen een mooie ballad en haar uptempo gospelnummer ‘Bible Baby’ mag er ook wel zijn. Natuurlijk wordt er ook naar ‘Helter Skelter’ gevraagd. Een puike uitvoering van haar die zij combineert met een stukje ‘Whole Lotta Love’. Een uitstekende afsluiting van haar optreden waarin ze bewijst dat ze zich zowel in de blues, rock, gospel en soul als een vis in het water voelt.

Headliner, tenminste op het affiche, is de Texaanse formatie Los Lonely Boys. Een band waar we ondertussen al veel van gehoord hebben sinds hun succesvolle single ‘Heaven’ die onderscheiden is met een Grammy. Maar nog niet live mochten bewonderen, vandaag is het dan zo ver. Hoge verwachtingen dienen dus waar gemaakt te worden. En alhoewel het begin nogal mat en flets en vlak is, ontpopt de band zich toch met een selectieve keuze van songs naar een hoger niveau. Niet alleen instrumentaal zit het beresterk in elkaar maar ook hun uitstraling, hun performance is een lust om te zien. Danspasjes zoals je ze in de zeventiger jaren de soulgroepjes zag, springen daarbij in het oog. Je ziet ook dat de gebroeders er veel zin in hebben. Iets dat het publiek ook snel in de gaten heeft. De band heeft daarna snel het publiek op zijn hand en krijgen we enkele schitterende songs te horen. Noemenswaardig zijn bijvoorbeeld: ‘Crazy Dreams’ en ‘Signorita’ waarbij de samenzang prima naar voren komt. Hoogtepunt is misschien voor velen ‘Heaven’, een nummer wat iedereen wel haast kent.
En gezien de reactie van het publiek, op de stoelen staan en volledig uit de bol gaan, klopt dit ook wel.
Hier staan wel degelijk drie uitstekende muzikanten die zoals zij het zelf noemen ‘Texas Rock ’n Roll spelen. Terecht dat deze band als headliner op het festival staat, wat echter helemaal niets afdoet aan alle andere bands. Want uit vele monden heb ik gehoord dat dit programma tot een van de beste gerekend mag worden. Veel variatie, goede artiesten en bovenal sterke optredens zonder enige uitzondering. Smaken mogen verschillen en een ieder maakt voor zich uit wat zijn favoriete optreden is geweest. Gooi dit allemaal eens op een hoop en ik kan niet anders zeggen dan dat het een uitstekende 27^e editie van Bluesrock is geweest.

Johnny Clark and The Outlaws (18 van 21)

Johnny Clark and The Outlaws (11 van 21)

Johnny Clark and The Outlaws (15 van 21)

Johnny Clark and The Outlaws (23 van 21)

Johnny Clark and The Outlaws (27 van 21)

Totaal aantal foto's: 61 | Gegenereerd door JAlbum & Chameleon | Help