Up 27e An Evening With The Blues Slideshow

 

27ste An Evening With The Blues: 25 maart 2017 LantarenVenster, Rotterdam

Verslag: Paul Scholman
Foto’s: Bert Lek


BandMaster of ceremonies Henk Demper spreekt stipt om 20.00 uur het publiek toe en praat de 27e editie aan elkaar zoals we dat van hem gewend zijn. Als eerste mag Big Daddy Wilson het podium beklimmen. Wilson is geen onbekende voor een avondje met de blues in Nederland. Het wordt zijn tweede.

Big Daddy Wilson
Big Daddy Wilson heeft een krachtige soulvolle bluesstem en timmert hard aan de weg. Hij is met enige regelmaat te zien in het land. Hij brengt de laatste jaren geregeld cd’s uit en zijn net uitgebrachte cd ‘Neckbone Stew’ past naadloos in het rijtje. De leden van zijn band zingen allemaal in de backingvocals. Op zich al bijzonder en het maakt het tot een harmonieus en soms gospel geheel.

De opmerking van een bluesvriend dat Cesare Nollie er met een kinder-Gibson staat te spelen doet mijn mondhoeken naar buiten drijven, maar de man speelt er redelijk volwassen blues mee. Dus wellicht een tip van deze kant om een grote mensen gitaar aan te schaffen of hij moet deze Gibson lekker vinden klinken.

Met Dead End Road wordt geopend, apart eigenlijk. Vervolgens John The Revelator en verderop in het ruime uur een aantal nummers van de nieuwe cd met het titelnummer en het altijd verrassende Time. Het begint op een rustig baslickje, klein gitaarrifje, beetje over en weer, maar ineens schiet daar de vlam in de pan. Gitarist Nollie heeft er zichtbaar lol in, soms slide. De reggea-nummers hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven. Presentator Henk Demper weet op geheel eigen wijze een toegift uit het vuur te slepen. Dat wordt een medley uit de soulhoek: o.a. My Girl en Sittin Of The ‘Dock Of The Bay.

MHMississippi Heat
Ondanks dat Big Daddy Wilson een weinig is uitgelopen begint Mississippi Heat strak op tijd. Om half tien sharp staat Henk Demper weer te popelen om de volgende band aan te kondigen.

Instrumentaal intro in de aanvang in navolging van Wilson. De solisten Michael Dotson op gitaar en harpspeler Pierre Lacocque vullen de tijd totdat Inetta Visor het podium ‘gevonden’ heeft onder begeleiding van Terence Williams en Brian Quinn op bas. Dit klinkt wat oneerbiedig, maar is niet zo bedoeld. Inetta is een paar kilootjes zwaarder geworden en beweegt niet meer zo heel frivool over het podium. Na twee nummers moet ze alweer gaan zitten en mag Michael Dotson het roer even overnemen. Dat kan hij als geen ander en we worden mede daardoor getrakteerd op enkele heerlijke gitaarsolo’s, maar ook harpspeler Pierre Lacoque laat zich niet onbetuigd. Hij speelt harp van het zuivere soort. Paul Butterfield en de nog levende Charlie Musselwhite zijn zijn helden, maar ook Big Walter Horton, junior Wells en Little Walter heeft hij hoog zitten. Zeer gepassioneerd speelt Pierre en zeker niet slow. Hij bepaalt mede de sound van de band, maar ook Dotson heeft een geheel eigen stijl van spelen die de band herkenbaar maakt. Ik heb de harp liever wat smeriger, maar deze stijl is zeer zeker niet verkeerd. Terence ‘Boogie Woogie’ Williams op drums doet dat met zijn hele lijf, trekt olijke koppen met zijn grote ogen in dat donkere hoofd. Kortom zijn mimiek is prachtig om naar te kijken.Echter, Inetta heeft nog steeds een strot om over naar huis te schrijven en dat zit ik hier dan ook te doen. Er staat iets op het podium in de meest letterlijke en figuurlijke zin, maar ze straalt wel blues uit.

Haar gezondheid is broos op het oog. Snel vermoeid, zo bleek tijdens haar eerste nummers. Ik hoop dat ze het nog even volhoudt met deze heerlijke blues uit de Mississippi delta’s met een band die klinkt als een klok.
Heerlijk genoten van deze band.

JAJames Armstrong
Om elf uur vangt alweer de laatste act aan met James Armstrong aan het roer. Eerst met alleen zijn begeleidingsband, die opent met een jazzy instrumentaaltje.

Met James erbij wordt het meteen heerlijk bluezy. James begint na het eerste nummer meteen over het slechte nieuws dat hem bereikte uit de VS in de periode dat hij de afgelopen weken in Nederland, Duitsland en België aan het rondtoeren is: het overlijden van James Cotton, maar vooral het overlijden van Chuck Berry twee dagen later heeft hem aangegrepen, zo vertelt James. Hij speelt wat licks ter illustratie en draagt het volgende nummer op aan BB King.

James heeft in de loop der tijd 5 cd’s uitgebracht met meest eigen nummers, maar door de korte speeltijd van een uur en een kwartier en het graag willen vereren van zijn helden komt van het spelen van zijn eigen nummers weinig terecht. Het mooie van James Armstrong is, dat je hem al deze covers vergeeft omdat hij de nummers leuk en bevlogen aan elkaar praat. De volgende grootheid wordt geëerd: John Lee Hooker met Boom Boom Boom. Hij soleert er met zijn beperkingen heerlijk op los en begeeft zich over het gehele podium. Hij is ooit thuis overvallen en er dreigde opgave van zijn carrière door blijvende schade aan de zenuwbanen in zijn linker hand, maar hij weet perfect om te gaan met zijn beperkingen en hij maakt het niet zwaarder dan het is.

Politiek bevlogen is de man ook. Hij begint over Trump: There is a crazy freakin' man in the White House in America. “I did’nt vote for him!” en vertelt er en passant bij dat hij het een verschrikking vindt dat zo iemand aan de macht kan komen.
Hij legt uit dat er verschillende soorten blues zijn... slow fast and many more blues.
James springt het podium af en hij gaat de zaal in en sluipt al spelend de tribune op om bij de PA op te duiken als de zaallichten even aangaan. Hij weet het publiek te binden en krijgt het op zijn hand. Een heerlijke entertainer.
Armstrong zou graag in Nederland wonen. Hij kijkt opzij naar zijn Italiaanse begeleidingsband en schiet in de lach. Mooie vent die Armstrong.
Met de Blues Is Allright en Sweet Home Chicago sluit hij deze prachtige gevarieerde editie af.

Puntje van aandacht is de bar: daar staan te lange wachtrijen en elke consumptie dient geregistreerd te worden en dat kan ook anders door er een m/v bij te zetten. Het zijn toch ook inkomsten die je mist.
De organisatie mag zich in zijn handen wrijven en wist weer een stel gepassioneerde bluesartiesten aan zich te binden.



 

1BDW_2041-2
1BDW_8883-2
1BDW_8886-2
1BDW_8893-2
1BDW_8905-2
1BDW_8928-2
2MH_2000-2
2MH_2050-2
2MH_2051-2
2MH_2055-2
2MH_2060-2
2MH_2070-2
2MH_2080-2
2MH_8993-2
2MH_9039-2
2MH_9072-2
2MH_9098-2
3JA_2095-2
3JA_2098-2
3JA_2100-2
3JA_2104-2
3JA_2126-2
3JA_2127-2
3JA_2151-2
3JA_2159-2
3JA_9137-2

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 26 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help