|
Bluesrock
2009 festival van uitersten
|
Zaterdag
5 september 2009 |
 Met
deze titel dek je eigenlijk de hele lading van de bands die op het
affiche staan voor deze 26e editie. En ondanks dat bij
velen menige band onbekend is zijn er toch ruim 2200 bezoekers naar
het open luchttheater De Doolhof in Tegelen getrokken. Opvallend is
dat er ook een verscheidenheid aan publiek op afgekomen is. Dit
heeft te maken met twee buitenbeentjes in line up van bands,
namelijk Th’ Legendary Shack Shakers en Hank III & Assjack. En tot
ieders geluk zit het weer voor vandaag ook nog eens mee.
Klokslag één uur wordt het
festival geopend door mr. Pinkpop, Jan Smeets. En zoals de traditie
wil wordt de spits afgebeten door een Limburgse band. In dit geval
is het de uit Roermond afkomstige formatie Little Tony & Greyhound
Levi. In 1989 stonden zij hier ook al op de planken. Twintig jaar
later presteren ze het weer om een prima opening te verzorgen. Hun
stijl doet denken aan mannen als: Muddy Waters en Sonny Boy
Williamson. Regelmatig krijgen we stevige harppartijen en slidewerk
voorgeschoteld. Een uitstekende opening van de band die door het nu
al aanwezige publiek wordt gewaardeerd.
David Gogo, de Canadese gitaarbeul, die met zijn Nederlandse
begeleidingsband voor de eerste keer op Bluesrock staat, doet er nog
een schepje bovenop. David Gogo is een fantastisch gitarist die in
Canada al verscheidene bluesawards heeft ontvangen, hij mag hier in
vijftig minuten zijn kunnen tonen. Zijn setlist bestaat voornamelijk
uit eigen werk waarbij de nadruk vooral ligt op zijn recent
verschenen cd “Different Views”. Maar David zou David niet zijn als
hij zijn setlist niet aanvult met wat bekende covers zoals ‘Duts My
Broom’ bijvoorbeeld.
Een buitengewoon sterke set zet hij in Tegelen neer waarmee hij ook
bijzonder weinig moeite heeft om het publiek aan zich te binden.
Vooral met zijn sterke gitaarspel, zijn eigen werk en natuurlijk ook
zijn band behoort hij naar mijn gevoel tot een van de hoogtepunten
van de dag. Hij staat naar mijn mening ook te vroeg geprogrammeerd
en krijgt maar weinig tijd om zich echt te profileren. Hoewel hem
dit erg goed lukt getuige de reacties van het publiek.
Het tijdschema zit erg strak
in elkaar zodat exact om tien over drie het eerste buitenbeentje van
dit festival op het podium komt. Th’ Legendary Shack Shakers uit de
States nemen deze titel voor haar rekening. Zij spelen een mix van
country, rockabilly, punk en blues en zij doen dit op een heel
enerverende wijze. Direct met het eerste nummer trekken zij al de
aandacht naar zich toe en vooral de echte liefhebbers van de band
staan vooraan. En net zoals destijds op Moulin Blues zie ik het ook
nu niet zitten met deze band. Hun muziek doet me niets al hoewel ik
moet toegeven dat de eerste paar songs mijn aandacht wel getrokken
hebben. Maar hoe meer punk ze aan hun sound toevoegen hoe sneller
mijn interesse verloren gaat. Voor de liefhebber van deze stijl
staat hier natuurlijk een topper van hoog niveau. Echter de diehard
bluesliefhebber krabt zich er eens van achter de oren. En de eerste
reacties in de trend van: “Dit is toch een bluesfestival?” of “Dit
past hier niet” komen dan al snel los.
Misschien kun je dat dan ook
zeggen van James Hunter. De uit de UK komende zanger, gitarist en
songwriter mixed op een fantastische wijze blues en soul. Geen
wonder ook dat hij bij Van Morrisson hoog aangeschreven staat. Dit
jaar heeft hij al op diverse grote festivals mogen bewijzen dat Van
The Man gelijk heeft. Zelfs bij de bluesrockers in Tegelen gooit hij
hoge ogen, hij zorgt met zijn sound voor een rustpunt op de dag.
Maar dan wel een rustpunt met kwalitatief hoogstaande muziek
gespeeld door prima muzikanten. Niet iedereen houdt ervan, maar om
ruim negen uur alleen maar stevige bluesrock te moeten beluisteren
is ook niet alles. Daarom een goede afwisseling in de line-up doet
wonderen.
De liefhebbers van de
bluesrock komen met Julian Sas weer aan hun trekken. Voor de derde
keer staat hij in Tegelen op het affiche. Hij wordt inmiddels in
Nederland en ook ver daarbuiten tot een van de betere bluesrock
gitaristen gerekend. En ik moet ook toegeven dat hij een goede
gitarist is die de bluesrock op een buitengewoon goede manier
vertegenwoordigt. Maar we hebben hem al zo vaak gezien en gehoord
dat na ongeveer een twintig minuten de aandacht verslapt en het bij
de bar weer drukker begint te worden. Het verrassende dat Julian Sas
had en misschien nog wel heeft, volgens de fans, is er niet meer.
Een toetsenist zou zeker niet misstaan hebben in zijn band.
Een van Nederlands oudste
bluesmuzikant die al decennia meedraait in de scene is ongetwijfeld
Cuby & The Blizzards. Harry Muskee heeft zijn naam vooral te danken
uit het verleden. Toen heeft hij de basis gelegd voor een grote
schare fans die hij nog steeds heeft. Maar hij heeft ook een naam
opgebouwd dat hij zeer slechte optredens afwisselt met goede
optredens. De laatste keer dat ik hem gezien heb gaf hij na drie
songs al de pijp aan Maarten.
Zijn recent verschenen cd “Cats Lost” is zeer positief ontvangen
door de critici, een reden voor mij dus om met enige scepsis naar de
band te gaan luisteren. Want hoe zal hij het er vanaf brengen en hoe
lang zal hij op het podium staan. Hij mag in zeventig minuten tijd
mij overtuigen dat hij de Cuby is zoals we hem graag horen en zien.
Zijn optreden is misschien geen uitschieter maar hij verbaast me
zeer met een goed optreden. Vooral zijn opening met ‘Low Country
Blues’. Een geweldig mooi nummer dat me doet denken aan vroeger
tijden. Hij kent zijn pappenheimers wel en speelt uiteraard ook
‘Window of My Eyes’ en ‘Appleknockers Flophouse’ dat bij iedereen
wel in goede aarde valt.
Cuby & The Blizzards is diegene die de ‘echte’ blues speelt en dat
gevoel overbrengt op het publiek.
Nu ook begrijp ik waarom hij nog steeds zoveel fans heeft. Ik moet
na deze zeventig minuten mijn mening bijstellen en toegeven dat Cuby
& The Blizzards weer meetelt in mijn blueswereldje. Chapeau Harry en
band.
Voor de afsluiting zorgt de
kleinzoon van countryicoon Hank Williams. Hank III & Assjack uit de
States is het tweede buitenbeentje op het festival. Maar wel een
dergelijk buitenbeentje dat veel fans naar Tegelen heeft gelokt.
Met zijn countryinvloeden doet hij zijn grootvader alle eer aan maar
ook het modernisme wordt in de blues doorgevoerd. Hank III
combineert punk en metal met country en blues waardoor je een rauwe
set krijgt met zo nu en dan wat stevige punk. Niet bepaald mijn ding
maar de stem van Hank III klinkt wel goed. Hij zingt zuiver, heeft
een warme stem en kan uit de voeten met zowel countrysongs als ook
het stevigere werk. Veel publiek blijft zitten om dit geweld tot het
eind te bekijken en te beluisteren. Je houdt van hun muziek of je
houdt er niet van, iets er tussenin bestaat niet. Opvallend is
echter dat het grootste deel van het publiek toch blijft tot het
einde en dit een waardige afsluiter van deze 26e editie
vindt.
Maar net zoals alle andere bands mag ook Hank III geen toegift
spelen. En daar is het publiek het totaal niet meer eens. Een
striemend fluitconcert gaat richting de organisatie en vooral Jan
Smeets die al op het podium is verschenen.
Onbegrijpelijk eigenlijk dat praktisch geen enkele band in de gelegenheid is
gesteld een toegift te spelen ondanks dat het publiek dit graag zou
willen. Het festival dat het tijdschema te strak handhaaft en het
publiek, dat toch een duur kaartje heeft gekocht, niet beloond met
toegiften is niet van deze tijd.
Commercieel gezien moet je vooral nu iets aan klantenbinding doen
want het is al duur genoeg om een avondje te stappen. Je wilt als
klant ook waar voor je geld en verwacht op zijn minst toch wel een
toegift.
Maar ere wie ere toekomt het is een festival geworden met uitersten,
een gedurfde programmering die gezien de bezoekersaantallen positief
is uitgevallen. Nu eens een festival met voor iedereen wel wat wils.
Zoveel namen zoveel smaken zullen we maar zeggen.
|
|
