Het 952 tellende Zeeuwse dorpje Kwadendamme wordt traditioneel het tweede weekend van mei overspoeld met bluesliefhebbers. Meer dan tweeduizend driehonderd bezoekers trekken dan naar deze katholieke enclave in de ‘zak van Zuid-Beveland’ om zich te laven met goede bluesmuziek, sfeer en bovenal gezelligheid. Daarbij wordt hen door alle dorpsbewoners ruimschoots de gelegenheid geboden.
De achttiende editie van dit tweedaagse bluesfestival vermeldt hoofdzakelijk toppers uit binnen- en buitenland.

Hoewel donderdagavond het festivalvuurtje enigszins is aangestoken met een gratis optreden van Blue Clay in het café "Lands Welvaren" begint het echte festival op de vrijdag.
Vijf uur in de middag trapt de uit België afkomstige formatie Lightnin’ Guy and The Mighty Gators af met haar één uur durende set. Overigens een zeer sterke set en een grandioze opening. Een reeks prima songs van hun cd “Live From The Heart” worden afgewisseld met covers. Een van die covers ‘Ain’t No Sunshine’ wordt op een geweldige manier gecoverd, zelden heb ik een dergelijk goede versie mogen beluisteren. Het is al druk in de tent, want zowel de festivalcamping als camping ’t Kwedammertje loopt leeg  om al dit moois te aanschouwen. Verder staat de vrijdagavond in het teken van de stevige blues, zeg maar gerust bluesrock, met in de hoofdrollen: The Nimmo Brothers en Chantel McGregor.

Tussendoor spelen niemand minder dan The Nighthawks. De band met zanger en harpvirtuoos Mark Wenner bestaat al ruim 37 jaar en over de hele wereld hebben zij hun faam waar gemaakt. Met hun muziekstijl die een mix is van blues en rock is het voor hen een peulenschil om de tent op zijn kop te zetten. Met hun uitvoeringen van nummers: ‘Made Up Your Mind’ en ‘Shake Your Moneymaker’ levert dat ook geen enkel probleem op. Bijzonder in goede aarde valt het gastoptreden van Sonnyboy (The Juke Joints). Hij speelt enkele songs met hen mee. Met het nummer ‘Hush Hush’ besluit de band hun toegift en een super optreden. Iets anders ligt het bij Chantel McGregor. Zij is een prima gitariste die het moet hebben van coverwerk die niet bij iedereen in de smaak vallen. Maar de liefhebbers van deze soort songs spreken alleen maar lovende woorden over haar.

Grandioos is ook het optreden van The Radio Kings, ooit gezien als de tegen hangers van de “T-Birds”, met natuurlijk frontman Brain Templeton en gitarist Michael Danello. Na enkele jaren uit de roulatie te zin geweest hebben ze weer besloten om samen op te treden en Kwadendamme is daar getuige van. Hun uitvoering van ‘Mona’ is er eentje om door een ringetje te halen. Opvallend is de rust die gitarist Michael Danello uitstraalt. Haaks daarop staat tegenpool Brain Templeton. Deze zanger en harpspeler heeft energie in zijn lijf voor twee en dat maakt hij hier ook meer dan eens duidelijk. Hij zweept het publiek op tot het uiterste.

De afsluiting van de eerste festivaldag is in handen van de Schotse broers: Alan en Stevie Nimmo. Hun optreden spitst zich niet alleen toe op hun laatste album: “Pickin Up The Pieces” maar ook ouder werk staat op het programma. En dat is goed ook want ‘Flatbrooke’ en ‘The Thrill Is Gone’ mogen niet ontbreken. En net zoals in 1999 en 2001 is ook nu weer de tent de klein. Het publiek gaat volledig uit zijn dak bij deze stevige pot bluesrock.
Vrijdag gaat de boeken in als een zeer geslaagde festivaldag met ontzettend goede optredens en beregoede muziek.
Nu wordt ons een korte nachtrust gegund want dag twee staat al vroeg op het programma bij de organisatie.

Om kwart over een zal de Nederlandse formatie The Veldman Brothers de spits afbijten. Ook zij kwijten zich uitstekend van hun taak. Ik vind het prachtig dat Nederlandse bands zo’n kansen worden geboden. Kansen die ze met goede optredens en muziek zelf verdiend hebben overigens. En dat ze het waard zijn om hier uitgenodigd te worden bewijzen ze met o.a.: ‘One More Chance’ en ‘Waitin’ All Night’. Om maar enkele prima songs van hun optreden aan te merken. En net zoals de vrijdag kun je hier stellen dat het een meer dan supergoede opening van de tweede festivaldag is.

De dag is lang met vele optredens waarbij zelfs op de Juke Joint Stage interessante optredens volgen. Tussen de ombouwpauzes worden optredens op dit podium verzorgd door het duo: The Mercyman en het kwartet van ‘My Boot Heels’. Beide afkomstig uit Nederland waarbij de eerste band zich bekwaamt in traditionele Roots-blues in de lijn van Robert Johnson, Muddy Waters en Lightnin Hopkins, terwijl My Booty Heels het zoekt in covers van ondermeer: Bob Dylan, Ray Charles en Elvis. Twee uitersten die wel veel bezoekers naar zich toe weten te trekken. Maar ook twee rustpunten tijdens het festival die ook vandaag uit stevige en potige optredens bestaat.

Misschien dat dit nog niet opgaat voor de Canadees JW Jones met zijn band die na het optreden van The Veldman Brothers op het podium plaats neemt. Zijn muziekstijl word gekenmerkt door Westcoast jump, Chicago shuffles, rock ’n roll, R&B en Texas boogie, uitgebreider kun je het niet hebben. Dat hij in de blues op zo’n korte periode al als een topper wordt gezien verbaast mij overigens niet. Hij zet hier een uitstekend optreden neer die naar mijn idee tot een van de betere van de dag behoren.

Echter het allerbeste optreden verzorgt mijn inziens toch RJ Mischo & The Houserockers. De Amerikaans-Duitse formatie toert al enige tijd door Europa en heeft al menig succesvol optreden in Nederland gespeeld. Op het Kwadendamse podium bewijzen ze nog maar eens dat zij terecht hier acte de presence geven.  RJ Mischo is een absolute harpvirtuoos die tot de wereldtop behoort, maar daarnaast kan hij ook nog eens uitstekend zingen. Hij opent met het nummer ‘Cheap Wine’ gevolgd door ‘The Pull’ en het nummer ´Kingsnake´ valt ons ten deel. Maar niet alleen RJ Mischo is super ook zijn band is van grote klasse. Voeg daarbij het gastoptreden van Little Roger en nummer ‘Mona’, dat we een dag eerder al hoorden, galmt opnieuw door de tent.

Dit optreden kan niet lang genoeg duren maar ook aan alle goed komt een einde en zo volgt de jonge band The Deans hen op. Deze jongelingen uit Ierland hebben als voorbeelden: The Cream, Rory Gallagher en Taste. Het is hun eerste optreden in Nederland en ze laten zich met stevige bluesrock gelden. Zelden zijn de meningen over een band op dit festival zo divers geweest als nu. Of je vindt het niks of je vindt ze goed, blijkbaar is er niets tussenin zoals ik her en der hoor in de tent. Het is niet bepaald mijn ding maar dat ze talent hebben is duidelijk.
Candye Kane draait al jaren mee in de business en heeft al op grote festivals gestaan. Zij is een prima zangeres met een goede band. Enig kritiekpunt tijdens haar optreden is het vele gepraat tussen haar songs door. Dat mag voor een keer wel maar bij ieder nummer een heel verhaal vind ik nogal ver gaan. Muzikaal gezien gaat het de band zeer goed af en ook het publiek weet dat te waarderen.

Klapper voor de fans is natuurlijk het optreden van de ‘huisband’ The Juke Joints. Direct met de eerste noot van ‘Mojo hand’ gaat het vuur in het kruitvat en staat de zaak op zijn kop. En dit feestje gaat bijna anderhalf uur door waarbij JJ van Duin (Big Blind) op gitaar nog een nummer meespeelt. Met veel eigen werk afgewisseld met covers zorgen zij zoals gewoonlijk voor een stevige rock ’n rollin blues en is het propvol voor het podium en moeilijk om foto’s te schieten.
De afsluiting ligt in de handen van de Canadese gitaarbeul David Gogo die samen met zijn Nederlandse begeleidingsband genadig tekeer gaat. Daar waar The Juke Joints zijn opgehouden gaat David Gogo met stevig gitaarspel door. Bluesrock in topvorm met zin voor performance zoals blijkt. Met een flesje Jupiler speelt hij voortreffelijk slide. Maar voordat het zover is wordt dit op gitaar ontdopt en opgedronken. Een schitterende afsluiting van een schitterend festival dat droog, druk en oergezellig is geweest.
En om het weekeind helemaal in stemming af te sluiten is er in de parochiekerk nog een gospelmis waarin Candye Kane voor de muziek zorgt.