|
12e Gevarenwinkel
blues- en rootsfestival
vrijdag 28 augustus en zaterdag 29
augustus 2009
 Al
voor de 12e keer wordt in Varenwinkel, gemeente
Herselt in België, het tweedaagse blues- en rootsfestival
gehouden. Op 28 en 29 augustus heeft de organisatie een passend
affiche weten samen te stellen. Voor menigeen misschien geen al
te grote namen daarop maar met het schrijden van de tijd zal dat
wel gaan veranderen.
De weergoden zijn ons goed gezind en is de festivalcamping, maar
100 meter van de festivaltent verwijdert, redelijk tot goed
bezet met caravans, campers, tenten en wat al niet meer om in te
kunnen overnachten.
Zoals we inmiddels ook
gewend zijn is alles weer tot in de puntjes verzorgd. Van de
camping op de voetbalvelden van de plaatselijke voetbalclub tot
en met het eten en drinken toe. Uiteraard ook de artiesten die
ons de komende twee dagen zullen vermaken met een keur aan
muziekstijlen die verwant zijn aan de blues en roots.
Dat begint al met een meer dan uitstekende opening van de
Belgische band Voodoo Boogie op het hoofdpodium. Met hun
psychedelische blues, die je soms aan The Doors doen denken,
spelen zij een uitstekende set waarbij natuurlijk de aandacht
uitgaat naar hun laatste release. Tijdens de ombouwpauzes kunnen
de bezoekers in de kleine tent op het ‘Rootstown’-podium
genieten van de Nederlandse formatie The Wieners. Zij spelen
authentieke rockabilly en rock ’n roll uit vijftiger jaren. We
horen dan ook veel bekende deuntjes van o.a.: Buddy Holly, Eddie
Cochran en The Everly Brothers. Lekker vlotte en korte songs die
goed in het gehoor liggen. Zij mogen na het optreden van Mac
Arnold weer een set op het Rootstown-podium spelen.
Op het hoofdpodium neemt Mac Arnold & The Plate Full ‘O Blues
het stokje over van Voodoo Boogie. De oude meester Mac Arnold,
die ooit James Brown op de piano in zijn band had, is een
ervaren rot met nogal wat Chicago invloeden in zijn sound. Met
zijn warme stem en zijn gitaarspel op een van benzineblik
gemaakte gitaar laat hij ons horen dat we hier toch wel te maken
hebben met een ervaren rot en gewaardeerde muzikant. Hoewel de
tijd toch vat op zijn stem heeft gekregen klinkt het allemaal
goed. Dat komt ook door zijn uitstekende begeleidingsband The
Plate Full ‘O Blues. Een nummers als: ‘I Refuse’, van zijn
laatste cd, is een schitterend voorbeeld van een song dat live
erg goed tot zijn recht komt.
Klapper van de vrijdag
is volgens mijn idee zeer zeker Stacie Collins met haar band.
Deze Amerikaanse zangeres en harpspeelster bewijst met haar
‘Southern rootsrock’ stijl dat ze een meer dan waardige
afsluiter is van de eerste festival dag. Haar songs hebben een
stevige rockbasis en met haar imposante pakkende stem en haar
slepende harpspel is het voor haar een koud kunstje om het
publiek op haar hand te krijgen. Na een spetterende toegift gaan
we allemaal, rond de 800 bezoekers, onze eigen weg. De ene gaat
naar het nabij gelegen café, de ander naar huis en ik ga naar de
camping om te genieten van een welverdiende nachtrust.
Zondagmorgen heeft de
organisatie twee activiteiten georganiseert. Op de
festivalcamping speelt de band De Kirri vanaf ’s morgens tien
uur tot aan het begin van het festival. En voor de
motorliefhebbers is er een toertocht uitgezet. Hierbij
verzamelen zich zowel nieuwe als antieke motoren om gezamenlijk
door het Vlaamse land te rijden.
Maar om twee uur in de
middag staan we weer allemaal paraat om te luisteren en genieten
van een hele dag en nacht muziek. Ook nu weer verdeeld over twee
podiaen we beginnen op het Rootstown-podium. Hier staat de
Deense solo-artiest Tim Lothar Petersen klaar om op zijn
National en Kalamazoo gitaar ons te vermaken met authentieke
delta blues van mannen als Robert Johnson, Charlie Patton en
Leadbelly. Tim is wel zo slagvaardig dat hij dit heel handig
combineert met zijn eigen werk. Ik ken hem al langer en iedere
keer raak ik weer gecharmeerd van zijn muziek. Hoe rustig en
ingetogen hij zingt en speelt is grandioos, hij doet de Delta
daarmee alle eer aan.
Ben Prestage, de eenmansband uit de States, is een ondanks zijn
vrij jonge leeftijd een rasartiest en entertainer. Hij vertolkt
zijn ‘eigen’ blues op een haast onvergetelijke wijze op banjo,
cigarbox, snaredrum, harp en natuurlijk met zijn stem. Buiten
dat hij prima eigen werk combineert met covers is het ook nog
eens prachtig om te zien hoe hij alle instrumenten weet te
bedienen. Hij doet dat met zo’n passie en bevlogenheid die je
zelden of nooit tegenkomt. Dat maakt ondermeer ook dat zijn
optredens zo verrassend zijn. Leuk is ook dat hij zijn ‘band’
aan het publiek voorstelt en applaus voor zijn ‘medemuzikanten’
vraagt. Dit alles wordt door het publiek met veel gelach
ontvangen en stijgt de waardering voor deze muzikant alleen
maar. Hij staat vanmiddag nog een keer op dit podium.
Op het hoofdpodium wordt
vandaag de spits afgebeten door de Belgische formatie Country
Feedback Club. De band met frontman Guy Kennis in hun midden
speelt stevige roots, country, countryrock en blues, eigenlijk
gewoonweg stevige Americana. In de traditie van The Jayhawks,
Neil Young en Crowded House heeft Guy zijn eigen nummers
geschreven en gecomponeerd. Hun setlist bestaat dan ook
hoofdzakelijk uit eigen werk van de twee cd’s. Net zoals
gisteren is dit weer een uitstekende opening van deze festival
dag. Eigenlijk meer dan een uitstekende opening, het is
gewoonweg een superoptreden van de band. Prima muzikanten heeft
Guy om zich heen verzameld en hij zelf mag er ook zijn met zijn
goed gedoseerde en soepele stem.
De artiest die ik alleen nog maar ken van zijn cd’s en waarvan
ik veel verwacht is Eric Lindell. Zijn laatste cd “Gulf Coast
Highway” is door de critici goed ontvangen dus dat beloofd wel
wat.
Met een mix van blues, roots, soul en een toefje funk aangevuld
met goed gitaarwerk overtuigd hij me zeer. Misschien was het
goed geweest indien er een blazerssectie bij had gestaan zoals
we op zijn cd horen. Maar dat is een gemis dat toch wel goed
wordt gemaakt door het sterke optreden van deze joviale
Amerikaan. Hij weet mij in ieder geval te raken en voor mij is
het dan ook genieten van zijn muziek en goed gekozen setlist met
voornamelijk eigen werk zoals de prachtige uitvoering van ‘The
Look’ en ‘If Love Can’t Find My Way’. Maar ook zijn covers van
o.a. Delbert McClinton en Buck Owens worden op goede wijze
vertolkt.
Ondertussen staat het zonnetje hoog aan de hemel en is het goed
toeven buiten op het festivalterrein. Hier kunnen we genieten
van een goed verzorgde maaltijd en een lekkere pint. Maar
eventueel ook lekker chillen op het grasveld of door de diverse
marktkraampjes struinen om misschien nog iets te kopen wat je al
lang wilde hebben.
Ben Prestage wordt op het Rootstown podium afgelost door de
Nederlandse wielerfanaten The Pedro Delgado’s. Met zeven man
sterk staan zij klaar om de goed gevulde tent te vermaken met
hun eigen stijl van bluegras en rootsmuziek. Zij doen dat op een
accordeon, contrabas, wasboard met toeters en bellen erop, banjo
en de harmonica. Een mengelmoes aan instrumenten die met de zang
voor een vermakelijk geheel zorgen. Niet zo vreemd dat ze in
Nederland bij het Munich Label hun eerste volwaardige cd hebben
opgenomen en uitgebracht. Ook zij mogen twee sets spelen en
trekken daarmee veel publiek naar zich toe.
Een kleine tegenvaller is het meer dan een half uur uitgestelde
optreden van AlvinYoungblood Hart’s Muscle Theory. Hij was
volgens ingewijden ziek en zou daarom een verkorte set spelen.
Dat heeft hij ook inderdaad gedaan. Want na ruim drie kwartier
stopte de hevig transpirerende Alvin Youngblood ermee. Toen was
de energie weg en moet hij vermoeid het optreden staken. Maar de
liefhebbers hebben wel kunnen genieten van zijn muziek en goede
songs.
Heel wat anders dan al
het vorige wat op het hoofdpodium heeft gestaan is Nathan & The
Zydeco Cha Chas. Deze zydeco band maakt er een echt feest van.
Met veel opzwepende nummers en het rennen en dansen van de
muzikanten over het podium zorgt voor een enthousiast en
spetterend optreden. Ook het publiek is niet meer te houden en
gaat helemaal op in de zydeco geluiden van Nathan’s accordeon en
zijn Zydeco Cha Chas. Een tweede topper op de zaterdag zo
blijkt.
Maar dat is nog niet alles want de echte topper is tevens ook de
afsluier van het festival. Earl Thomas & Paddy Milner & The Big
Sounds. De gecombineerde Amerikaanse en Britse negen koppige
formatie weet op een hele slinkse wijze soul, rock en blues met
elkaar te combineren tot een sfeervolle rhythm and blues set die
zijn weerga niet kent.
Paddy voegt op zijn Hammond die overheerlijke eigenwijze B3
klanken toe aan Earls zwoele en zuivere soulstem. Een stem
waarmee hij overigens geweldige oude blueskrakers als ‘Wang Dang
Doodle’ en ‘Hey Bo Diddley’ vertolkt. Echter zijn uitvoering van
Muddy Water’s ‘Stuff Your Gotta Watch’ is ongeëvenaard sterk. En
omdat Earl jarig is zingen ruim 1200 bezoekers een echte ‘happy
birthday’ voor hem. Hij is ervan onder de indruk.
Het opzwepende soul en blueswerk wordt zo nu en dan eens
afgewisseld met hele gevoelige ballads. De overtreffende trap
van Earls’ prachtige stem.
Het optreden is absoluut top en hij ontkomt er niet aan om twee
toegiften te spelen. De eerste toegift is een prachtige
uitvoering van ‘Let It Stay This Way Forever’ gevolgd door de
tweede toegift met B.B. Kings ‘Rock Me Baby’.
Absoluut super wat deze band hier heeft neergezet. Een echte
headliner die is uitgegroeid tot een van de beste bands die dit
jaar op het podium in Gevarenwinkel heeft gestaan.
En na mijn oor eens te luister gelegd te hebben bij het publiek
blijkt dat zeer velen het met mij eens zijn.
Een grandioze twaalfde
editie hebben we achter de rug, zowel op muzikaal gebied als ook
op organisatorisch gebied. Op naar de dertiende editie in 2010.
|
